80: บรรพบุรุษทั้งหลาย วันนี้ก็ยังกลับตัวไม่สำเร็จหรือ

ตอนที่ 41 ถึงเวลาจัดการพวกเขาแล้ว

7 นาที· 1.5K คำ

เสียงร้องไห้ของเขาดังขึ้นเรื่อย ๆ จนท้ายที่สุดก็พูดเป็นประโยคไม่ได้อีก

หญิงสาวสองคนนั้นเดินเข้ามาห้อมล้อมด้วย

หญิงสาวผมสั้นคนนั้นทรุดนั่งข้างเตียง กุมมือกู้เหยียนไว้ พลางร้องไห้ไปพูดไปว่า “เหยียนเหยียน ไม่ต้องกลัวแล้วนะ น้ามาแล้ว ครั้งก่อนที่หนูหนีออกมา น้ากับอาหญิงตามหาหนูตั้งสามวันสามคืน ตอนหนูซ่อนอยู่ที่ท่าเรือ อาหญิงไปตะโกนเรียกหนูที่ริมทะเลทุกคืน ได้ยินไหม ทำไมไม่ขานรับสักคำล่ะ...”

กู้เหยียนเอาแต่ร้องไห้จนเสียงแหบพร่า

เขาเลิกเสแสร้งอย่างสิ้นเชิง

รอยยิ้มหวานราวกับน้ำตาลที่เขามักใช้ในวันปกติแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น

เขาก็เป็นแค่เด็กอายุ 12 ปีคนหนึ่ง เด็กที่เพิ่งเสียแม่ไปและถูกไล่ล่าราวกับหมาจนตรอก

กู้จิ้งฉือไม่ได้ฟังต่อ

เธอเดินออกจากห้องผู้ป่วยอย่างเงียบเชียบ ไปหยุดอยู่ตรงสุดทางเดิน

แสงยามเช้าสาดลอดหน้าต่างที่ปลายทางเดินเข้ามา อาบร่างของเธอไว้ในแสงอุ่นละมุน

เธอยืนนิ่งอยู่นาน สองมือล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ต

เฉิงเย่เดินตามออกมา หยุดอยู่ห่างจากด้านหลังเธอสองสามก้าว

เขาเงียบงัน ล้วงบุหรี่ซองที่ยังไม่แกะออกมาจากกระเป๋า แล้วก็เก็บกลับเข้าไปที่เดิม

*

ผ่านไปนานมาก เสียงร้องไห้ในห้องผู้ป่วยจึงค่อย ๆ เบาลง

เมื่อกู้จิ้งฉือกลับเข้าไป กู้เหยียนร้องจนหมดแรงแล้ว อาหญิงจัดให้เขากลับไปนอนบนเตียงอีกครั้ง

เขายังคงสะอื้นเบา ๆ ดวงตาบวมแดงจนแทบลืมไม่ขึ้น

อาหญิงนั่งอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งกุมมือเขาไว้ ส่วนอีกข้างตบหลังเขาเบา ๆ ซ้ำไปซ้ำมา

หญิงสาวสองคนยืนอยู่ข้าง ๆ คอยเช็ดหน้าและป้อนน้ำให้เขา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป