เสียงร้องไห้ของเขาดังขึ้นเรื่อย ๆ จนท้ายที่สุดก็พูดเป็นประโยคไม่ได้อีก
หญิงสาวสองคนนั้นเดินเข้ามาห้อมล้อมด้วย
หญิงสาวผมสั้นคนนั้นทรุดนั่งข้างเตียง กุมมือกู้เหยียนไว้ พลางร้องไห้ไปพูดไปว่า “เหยียนเหยียน ไม่ต้องกลัวแล้วนะ น้ามาแล้ว ครั้งก่อนที่หนูหนีออกมา น้ากับอาหญิงตามหาหนูตั้งสามวันสามคืน ตอนหนูซ่อนอยู่ที่ท่าเรือ อาหญิงไปตะโกนเรียกหนูที่ริมทะเลทุกคืน ได้ยินไหม ทำไมไม่ขานรับสักคำล่ะ...”
กู้เหยียนเอาแต่ร้องไห้จนเสียงแหบพร่า
เขาเลิกเสแสร้งอย่างสิ้นเชิง
รอยยิ้มหวานราวกับน้ำตาลที่เขามักใช้ในวันปกติแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น
เขาก็เป็นแค่เด็กอายุ 12 ปีคนหนึ่ง เด็กที่เพิ่งเสียแม่ไปและถูกไล่ล่าราวกับหมาจนตรอก
กู้จิ้งฉือไม่ได้ฟังต่อ
เธอเดินออกจากห้องผู้ป่วยอย่างเงียบเชียบ ไปหยุดอยู่ตรงสุดทางเดิน
แสงยามเช้าสาดลอดหน้าต่างที่ปลายทางเดินเข้ามา อาบร่างของเธอไว้ในแสงอุ่นละมุน
เธอยืนนิ่งอยู่นาน สองมือล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ต
เฉิงเย่เดินตามออกมา หยุดอยู่ห่างจากด้านหลังเธอสองสามก้าว
เขาเงียบงัน ล้วงบุหรี่ซองที่ยังไม่แกะออกมาจากกระเป๋า แล้วก็เก็บกลับเข้าไปที่เดิม
*
ผ่านไปนานมาก เสียงร้องไห้ในห้องผู้ป่วยจึงค่อย ๆ เบาลง
เมื่อกู้จิ้งฉือกลับเข้าไป กู้เหยียนร้องจนหมดแรงแล้ว อาหญิงจัดให้เขากลับไปนอนบนเตียงอีกครั้ง
เขายังคงสะอื้นเบา ๆ ดวงตาบวมแดงจนแทบลืมไม่ขึ้น
อาหญิงนั่งอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งกุมมือเขาไว้ ส่วนอีกข้างตบหลังเขาเบา ๆ ซ้ำไปซ้ำมา
หญิงสาวสองคนยืนอยู่ข้าง ๆ คอยเช็ดหน้าและป้อนน้ำให้เขา