“ระบบ”
【อยู่นี่】
“ค่าความมืดมนของกู้เหยียนตอนนี้เท่าไรแล้ว?”
ระบบเงียบไปสองวินาที
จากนั้นตัวเลขที่นางไม่อยากเห็นที่สุดก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
【ค่าความมืดมนปัจจุบันของเป้าหมายที่สาม: 91% ไม่เปลี่ยนแปลงจากเมื่อเจ็ดชั่วโมงก่อน】
กู้จิ้งฉือหลับตาลงชั่วครู่
กินยาแล้ว ให้น้ำเกลือแล้ว
เรียกฉันว่าอาสะใภ้เล็กแล้ว
พูดขอบคุณแล้ว
สุดท้ายกลับมาบอกฉันแบบนี้เนี่ยนะ???
【ระบบนี้มีหน้าที่ตรวจสอบข้อมูลเท่านั้น ค่าความมืดมนปัจจุบันของเป้าหมายที่สาม: 91%】
“ทำไมถึงไม่ลดลงเลยสักนิด?”
【ค่าความมืดมนสะท้อนถึงความไว้วางใจที่เป้าหมายมีต่อโลก ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่ง และความคาดหวังต่ออนาคต
การปรับปรุงสภาพแวดล้อมภายนอก เช่น ได้รับการรักษาพยาบาล หรือถูกพาออกจากพื้นที่อันตราย อาจช่วยลดความก้าวร้าวทางพฤติกรรมได้ชั่วคราว แต่ไม่อาจเปลี่ยนโครงสร้างการป้องกันตัวทางจิตใจที่ก่อตัวมานานได้โดยตรง】
กู้จิ้งฉือลืมตาขึ้น จ้องมองตัวเลขกลางอากาศ
“แปลเป็นภาษาคนหน่อย”
【เขายังไม่เชื่อใจคุณ】
ในห้องผู้ป่วยเงียบสงัด
มีเพียงเสียงน้ำเกลือหยดเบา ๆ
กู้จิ้งฉือไม่ได้โกรธ
แม้แต่หัวเราะเยาะก็ยังไม่ได้ทำ
นางเพียงเอนกายพิงพนักเก้าอี้ แล้วสูดลมหายใจเข้าแผ่วเบาและเชื่องช้า
“ฉันรู้”
หลังเอ่ยสามคำนี้ นางก็เงียบไปพักใหญ่
“หนทางยังอีกยาวไกลจริง ๆ…”
【เจ้าของระบบ ท่านไม่ได้ทำอะไรผิด
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ท่าน
เด็กที่เติบโตมาในตรอกหลังสถานบันเทิงตั้งแต่เล็ก ย่อมไม่มีพื้นฐานให้เชื่อใจเรื่อง ‘ญาติที่จู่ ๆ ก็โผล่มา’ อยู่แล้ว