ระหว่างที่พวกเขาหลับกันอยู่ จางเซิ่งก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักของคนในตระกูลจางภายในชั่วข้ามคืน
สิ่งที่ทำให้เขาโด่งดังในตระกูลจางเป็นอย่างแรกไม่ใช่สมองหรือกลเม็ด แต่เป็นกำลังฝีมือ
เจ้าหมอนี่แตะต้องไม่ได้ แถมยังไม่รู้จักชั่งน้ำหนักได้เสีย
ถ้าเขาไม่สบอารมณ์ ก็ฆ่าเจ้าเสียตรงนั้น ไม่พูดพร่ำทำเพลง
เขาแก้ปัญหาไม่เป็น แต่รู้ว่าใครเป็นคนก่อปัญหา เพราะฉะนั้น แค่จัดการคนคนนั้นเสียก็พอ
ตอนนั้นคนในตระกูลเห็นว่าเขาแขนขาใหญ่โต จึงคิดจะล้างสมองให้เป็นดาบของตระกูล ผลคือดาบเล่มนี้แม้จะไม่ฉลาดนัก แต่ก็มีความคิดเป็นของตัวเอง
เด็กที่เติบโตใต้ธงแดงย่อมมีหลักยึดของตน
เขามีสิ่งที่ยืนหยัด ไม่ใช่นักบุญผู้เสียสละ
แต่มารดาสอนเขาว่า คนที่ทำให้เขาต้องเจ็บช้ำน้ำใจ ต่อให้ต้องสละผลประโยชน์ของตัวเองก็ไม่ใช่คนดี จะโต้กลับแค่ไหนก็ได้ตามต้องการ
แม่ยอมเห็นเจ้าอยู่ในคุก ดีกว่าเห็นเจ้านอนจมกองเลือด หรือเห็นเจ้าอยู่ในข่าว
จางเซิ่งเติบโตมาพร้อมคำสอนเช่นนี้ จึงมีความคิดเป็นของตัวเองอย่างยิ่ง
แน่นอนว่าเขาไม่ใช่ฆาตกรที่เห็นใครก็อยากฆ่า ความมุ่งร้ายของบางคนเป็นความมุ่งร้ายจริง ๆ ก็ต้องทำให้มันรู้จักกลัว และทำให้มันกลัวเจ้าตั้งแต่ครั้งแรก
ส่วนมุกตลกของบางคนก็เป็นแค่มุกตลก เขาแยกแยะออก
อะไรที่ทำให้ไม่สบายใจย่อมเป็นความมุ่งร้าย ร่างกายกับจิตวิญญาณของเจ้าตอบสนองได้เร็วกว่าสมอง
มีอะไรผิดปกติก็คือผิดปกติ
แม้จางเซิ่งจะเป็นตัวป่วนมาตั้งแต่เล็กจนโต แต่กลับไม่มีใครรังแกเขาได้เลย
เขายังเก็บค่าคุ้มครองอยู่บ่อย ๆ เพื่อปกป้องเพื่อนร่วมชั้นที่ถูกรังแก
คำพูดของเพื่อนร่วมชั้นคือ เขาเป็นทั้งอุลตร้าแมนและซุนหงอคง เป็นถึงมหาเทพเสมอฟ้า
ยังมีคนอีกมากมายที่ยอมเป็นลูกน้อง คอยเอาขนมมาให้เขา เขาหาเงินได้ตั้งแต่อายุยังน้อย จนมีขนมกินไม่หมด
น่าเสียดายที่อุลตร้าแมนซุนหงอคงจอมพูดมากผู้นี้ ต้องลำบากกับการเรียนในตระกูลจางไม่น้อย
ตอนเด็กโดนตี โตแล้วก็ยังโดนตี จนคนที่เคยตีเขาตายไปหมด
จากนั้นเขาก็เริ่มตีคนรุ่นหลังบ้าง
รู้จักกาลเทศะย่อมเป็นยอดคน
เขาไม่โง่ เพราะฉะนั้นตอนถูกตระกูลเนรเทศ เขาจึงค่อนข้างดีใจ
พออยู่บนทุ่งหญ้า เขาก็ไม่เก็บตัวอีกต่อไป
ชีวิตในตระกูลจางเกือบทำให้เขาคิดว่าตัวเองเป็นใบ้ไปแล้ว
พวกอาจารย์ฝึกสอนที่เคยตีเขา รวมถึงคนร่วมรุ่นในตระกูลจาง เขาจำได้หมด พอเห็นว่าพวกนั้นไม่อยู่ ก็จัดการตีลูก ๆ ของพวกเขาเสียยกชุด
ตอนนี้ในตระกูลไม่มีใครสู้เขาได้สักคน
คนในตระกูลคิดจะเอาใจเขา อย่างไรเสียท่านอารองประจำตระกูลแม้จะไม่ใช้เหตุผล แต่ถ้าไม่ไปยั่วโมโห เขาก็ยังมีเมตตาอยู่บ้าง
อีกทั้งยังเป็นกำลังรบชั้นยอดที่หาได้ยาก
แน่นอนว่าเหตุผลหนึ่งก็เพราะพวกเขาสู้ไม่ไหว
พวกเขาไม่อยากปะทะกับท่านอารองประจำตระกูล หากถูกตีตาย ทรัพยากรที่เหลืออยู่เบื้องหลังก็จะตกไปเป็นของคนอื่น
ขาดทุนยับเยินแน่
อีกอย่าง ท่านอารองประจำตระกูลก็ไม่เคยเห็นตำแหน่งผู้อาวุโสหรือประมุขตระกูลอยู่ในสายตา
ไม่เช่นนั้นคงมีคนหัวไวเป็นพรวนคอยติดตามจางเซิ่ง
อย่างพวกคนในหอวินัยนั่นเป็นต้น
เรื่องวุ่นวายจนคนในตระกูลหัวหมุนไม่เกี่ยวอะไรกับจางเซิ่ง
พรุ่งนี้เขายังต้องไปส่งเสี่ยวกวนที่สำนักศึกษา
ยามเช้า จางเซิ่งอุ้มเสี่ยวกวน เดินอาด ๆ เข้าไปในสำนักศึกษาของลูกหลานสายหลักตระกูลจาง
เสียงอ่านตำราอันกังวานในสำนักศึกษาเงียบกริบลงทันทีที่จางเซิ่งก้าวเข้าไป
หน้าที่หลักของเด็กตระกูลจางวัยนี้คือท่องจำ
เด็กทุกคนไม่ว่าจะอายุเท่าใด ต่างก็ยืดหลังตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แววตาเต็มไปด้วยความยำเกรงและอยากรู้อยากเห็น พากันมองไปยังประตู
เมื่อคืนพวกเขาเพิ่งได้ฟังเรื่องสยองขวัญของท่านปู่ร่วมตระกูลผู้นี้มา
ไม่คิดเลยว่าเด็กศักดิ์สิทธิ์จะมีวาสนาเช่นนี้
หรือว่าเด็กศักดิ์สิทธิ์ที่แต่เดิมมีอาจารย์สอนตัวต่อตัว จะมาเรียนกับพวกเขาด้วย
พวกเขาก็อยากรู้อยากเห็นเด็กน้อยผู้เคราะห์ร้ายแต่โชคดีคนนี้เหมือนกัน
อาจารย์ฝึกสอนเป็นคนในตระกูลวัยชรา เมื่อเห็นจางเซิ่งก็รีบเดินเข้ามาหา ท่าทีเคารพนอบน้อมแต่ไม่ถึงกับประจบสอพลอ
“ท่านอารอง ท่านมาแล้ว ที่นั่งจัดตามที่ท่านสั่งไว้เมื่อวาน อยู่ตรงริมหน้าต่าง แสงสว่างดี ทั้งยังเงียบสงบ”
จางเซิ่งพอใจกับท่าทีของอาจารย์ฝึกสอน สมแล้วที่พอเจ้าทำตัวบ้า ๆ บอ ๆ พวกเขากลับทำตัวปกติขึ้นมา ไม่ต้องพูดสักคำก็กลัวจะทำให้เจ้าโมโหแล้ว
เขาขานรับเบา ๆ ถือเป็นคำตอบ
สายตากวาดมองทั่วสำนักศึกษา เมื่อเห็นสายตาที่ลอบมองเสี่ยวกวนหดกลับไปในทันที เด็กแต่ละคนก็แสร้งตั้งใจอ่านตำราตรงหน้า
จากนั้นเขาจึงอุ้มเสี่ยวกวนไปยังที่นั่งว่าง แล้ววางลงอย่างเบามือ
เด็กที่เมื่อวานนินทาเสี่ยวกวนลับหลัง ตอนนี้แทบอยากเอาหัวมุดเข้าไปในตำรา ไม่กล้าหายใจแรง
เด็กที่อายุมากกว่าสองสามคนหน้าซีดเผือด กลัวว่าบรรพบุรุษผู้ยังมีชีวิตท่านนี้จะนึกถึงบัญชีเก่ารุ่นปู่ของพวกเขาขึ้นมา แล้วจัดการพวกเขาไปด้วย
อย่างไรเสีย แนวคิดของตระกูลจางก็คือถอนรากถอนโคน
จางเซิ่งยังถือว่าเป็นคนดีแล้ว
ผู้อาวุโสใหญ่: ........
นี่มันภาษาคนหรือ
เสี่ยวกวนนั่งลงเรียบร้อย วางมือน้อย ๆ ไว้บนตัก แล้วมองจางเซิ่งอย่างว่าง่าย
จางเซิ่งลูบศีรษะเขา “ตั้งใจเรียนให้ดี ท่านอารองจะมารับหลังเลิกเรียน”
“อืม” เสี่ยวกวนพยักหน้าอย่างว่าง่าย
จางเซิ่งไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินจากไปด้วยฝีเท้ากว้าง
ภาพสำนักศึกษาในความทรงจำของเสี่ยวกวนไม่เหมือนกับที่นี่เลย
แต่ก่อนเขาอยู่เพียงลำพัง
ตอนนี้ทุกคนกำลังมองเขาอย่างเงียบงัน แววตาซับซ้อน แต่ไม่มีความมุ่งร้ายแม้แต่น้อย
เด็กตระกูลจาง: ........
ใครจะกล้ามีเล่า
เมื่อวานพ่อแม่เพิ่งสั่งสอนมา วันนี้ถ้ายังกล้ามีความมุ่งร้าย พวกเขาก็คงโง่เต็มที อีกอย่าง ความมุ่งร้ายอะไรที่ไหนกัน ทั้งหมดก็เรียนมาจากพ่อแม่ทั้งนั้น
จนกระทั่งเงาร่างของจางเซิ่งหายลับไปโดยสิ้นเชิง บรรยากาศแข็งค้างในสำนักศึกษาจึงค่อยคลายลงเล็กน้อย
อาจารย์ฝึกสอนกระแอม แล้วเริ่มนำอ่านตำราอีกครั้ง
พวกเด็กตระกูลจางก็อ่านตาม
เพียงแต่เสียงเบากว่าเมื่อครู่มาก สายตายังอดเหลือบมองเสี่ยวกวนไม่ได้
เสี่ยวกวนสัมผัสได้ถึงสายตาเหล่านั้น
เขาหยิบสมุดคัดอักษรกับพู่กันและหมึกของตนออกมา เตรียมเริ่มบทเรียนแรกในฐานะจางรุ่ยกวน ณ สำนักศึกษาประจำตระกูลจาง
ท่านอารองบอกแล้วว่าจะมารับหลังเลิกเรียน
มีท่านอารองอยู่ เขาก็ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น
คิดพลาง เสี่ยวกวนก็ล้วงห่อกระดาษน้ำมันออกมาจากอก ข้างในมีขนมประณีตที่ยังอุ่นอยู่ เขายัดมันลงในลิ้นชักโต๊ะเรียนทันที
อาจารย์ฝึกสอนเห็นแล้วก็ทำเป็นมองไม่เห็น
คนผู้นี้ต้องได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษ เขาไม่อยากถูกท่านอารองตั้งฉายาให้ ตอนนี้คนทั้งตระกูลรู้กันหมดแล้วว่าฉายาของผู้อาวุโสใหญ่คือก้นใหญ่
เสียหน้าจนหมดสิ้น
ผู้อาวุโสใหญ่: ....
ตายไปเสียยังดีกว่า
เสี่ยวกวนกลับมีความสุขไม่น้อย เก้าอี้นุ่มสบาย ทุกคนก็ใจดี
นอกหน้าต่างยังมีแสงแดดสว่างจ้า
ในใจดวงน้อยของเขาเป็นครั้งแรกที่เข้าใจอย่างชัดเจนว่า คำว่า ‘ท่านอารอง’ หมายถึงอะไร
หมายถึงฝ่ามือกับหมัดใหญ่โต รวมถึงปากที่มีพิษ
นี่แหละคือพลัง เขาต้องตั้งใจเรียนให้ดี
เสี่ยวกวนหยิบพู่กันขึ้นมา นั่งหลังตรง แล้วเริ่มคัดตัวอักษรที่อาจารย์เขียนไว้บนกระดานอย่างตั้งใจ
แล้วก็เอ่อ เละเป็นก้อน นี่เป็นเรื่องปกติ เด็กสองขวบเขียนตัวอักษรได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว
เขายังวาดอะไรเป็นลายขยุกขยิกไว้เต็มไปหมด นี่คือตัวอักษรของเขาเอง แค่ตัวเองอ่านออกก็พอ
เขาจดทุกคำที่ทุกคนพูดเมื่อวานไว้หมดแล้ว
อาจารย์ฝึกสอน: ........
มองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
ไม่อย่างนั้นเด็กตระกูลจางทำเช่นนี้ เขาต้องตีฝ่ามือสั่งสอนแล้ว
แต่คนนี้ตีไม่ได้
ขอแค่เด็กศักดิ์สิทธิ์ไม่ก่อเรื่อง ไม่หาเรื่องก็พอ
เสี่ยวกวนมองตัวอักษรที่ตัวเองเขียนอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็รอท่านอารองมารับหลังเลิกเรียนด้วยความเบิกบาน