บันทึกโจรขุดสุสาน: เปิดฉากมาก็ตบฉาด

ตอนที่ 3 ตระกูลจาง (3)

5 นาที· 1.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

จางเซิ่งไม่ใส่ใจข่าวลือที่คนในตระกูลพูดถึงเขา

อย่างไรเสีย การทำให้คนหวาดกลัวก็ยังดีกว่าถูกดูแคลน

ตอนนั้นเขาจะเป็นคนรั้งท้ายแล้วอย่างไร เขาอึดทนเสียอย่าง รอให้คนรุ่นเดียวกันตายหมด เขาก็จะเล่นงานทุกคนที่นี่ได้อย่างราบคาบ

สะใภ้ที่รั้งท้ายมาร้อยปี ในที่สุดก็กลายเป็นแม่สามีเสียที

นี่แหละคือพลังของความเข้มข้นแห่งสายเลือด

ช่างตกต่ำลงทุกชั่วรุ่นจริง ๆ

จะโทษที่ตระกูลจางหยิ่งผยองก็ไม่ได้ แม้แต่เขายังหยิ่งผยองเลย

เขาเป็นคนรั้งท้ายเชียวนะ

ที่จริงจางเซิ่งก็เข้าใจความคิดของคนตระกูลจางที่อยากชิงตำแหน่ง สาเหตุหลักเป็นเพราะจางรุ่ยถงกดข่มคนในตระกูลไม่อยู่

หากจางรุ่ยถงมีฝีมือเทียบเท่าจางเซิ่ง เรื่องทารกศักดิ์สิทธิ์ก็คงไม่เกิดขึ้น

เพราะตระกูลจางยึดถือการใช้คุณธรรมโน้มน้าวผู้คนมาโดยตลอด

จางรุ่ยถง: ………

ความรู้สึกอยากด่าคนพลุ่งพล่านจนมิอาจระงับ เขาไม่อยากมีฝีมือหรือไร เป็นเพราะเขาไม่มีความสามารถต่างหาก!

หลังจางเซิ่งจากไป โถงประชุมก็ยังอื้ออึงไม่หยุด

ผู้อาวุโสสามไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ อย่างไรพวกเขาก็ไม่ฟัง ทั้งยังฟังไม่เข้าใจ เช่นนั้นก็ไม่ต้องเกลี้ยกล่อมอีก

ทว่าบรรดาผู้อาวุโสก็เห็นพ้องกันโดยไม่ต้องพูดจา ตัดสินใจร่วมกันเรื่องหนึ่ง

ให้บรรพชนมีชีวิตผู้นี้เป็นดั่งพระโพธิสัตว์ที่พวกเขาเคารพบูชา

อย่างไรท่านอาของตระกูลก็ไม่ใส่ใจอยู่แล้ว

จางเซิ่ง: ………

เขาไม่ใส่ใจจริง ๆ

ถ้าใส่ใจแล้วล้ำเส้น ก็ฆ่าทิ้งเสีย เรื่องจะได้จบสิ้น

บรรดาผู้อาวุโส: ………

ดังนั้น เมื่อถูกพาไปยังเรือนหลังใหญ่ ภายในก็มีข้าวของเครื่องใช้ครบครัน แม้แต่อาหารก็เตรียมไว้พร้อมแล้ว

จางเซิ่งจึงเริ่มกินคนละคำสองคำกับเสี่ยวกวน

เสี่ยวกวนยังเป็นเด็ก ไม่เคยกินของมากมายหลากรสเช่นนี้มาก่อน

กินจนดวงตาเบิกกว้างกลมโต

ความตกใจที่ได้รับมาตลอดวันนี้คลายลงได้อย่างง่ายดาย

พอกินอาหารเสร็จ ห้องอาบน้ำก็เตรียมพร้อมแล้ว

จางเซิ่งจึงพาเสี่ยวกวนไปอาบน้ำ เสื้อผ้าของทั้งผู้ใหญ่และเด็กจัดเตรียมไว้ด้านใน ทุกชิ้นประณีตงดงาม

นี่คือสถานะที่ได้มาจากพลัง

มิใช่สิ่งจอมปลอมเหล่านั้นจะเทียบได้

เสี่ยวกวนไม่เคยอาบน้ำกับใครมาก่อน แถมยังถูกถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้วอุ้มไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าแดงก่ำไปทั้งหน้า ไม่รู้จะปิดตรงไหนจึงยกมือปิดหน้าเสียเลย

ก่อนหน้านี้พวกเขาจับเขาใส่อ่างอาบน้ำใบเล็ก แล้วปล่อยให้อาบเอง

จางเซิ่งมองเสี่ยวกวนในอ้อมแขนที่เขินจนหน้าแดง แม้แต่ปลายหูก็ระเรื่อเป็นสีชมพู จึงอดขบขันไม่ได้

ยังเป็นเด็กอยู่แท้ ๆ

เขายื่นมือไปลองอุณหภูมิน้ำ อุ่นกำลังดี จึงอุ้มเสี่ยวกวนก้าวลงไปในอ่างอาบน้ำใบใหญ่

จางเซิ่งกล่าวยิ้ม ๆ ว่า

“เจ้าเพิ่งสามขวบ ไม่สิ สองขวบเอง เพราะฉะนั้นอย่าได้ใส่ใจ”

สัมผัสเด็กน้อยนี่ดีจริง ๆ

แก้มยังแดงเหมือนผลผิงกั่วด้วย

เห็นเขาตื่นเต้น จางเซิ่งจึงปลอบต่อ เด็กคนนี้อาบน้ำเองตั้งแต่เล็กเลยหรือ ถึงได้ไม่คุ้นชินกับการให้คนอื่นอาบให้

“ผ่อนคลายหน่อย เจ้าตัวเล็ก”

จางเซิ่งหยิบฝักส้มป่อยเนื้อละเอียดที่วางอยู่ข้าง ๆ มาถูจนเกิดฟองนุ่ม แล้วลูบลงบนศีรษะนุ่มนิ่มของเสี่ยวกวนเบา ๆ

“บุรุษตัวน้อยแห่งตระกูลจาง กลัวการอาบน้ำด้วยหรือ”

เสี่ยวกวนหลับตาปี๋ รับรู้ถึงสายน้ำอุ่นและมือที่ขยับไปมาคลึงศีรษะกับร่างกายของเขา

ร่างกายที่เกร็งอยู่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

ฟองสบู่ไหลลงมาตามแก้ม เขาอดแอบลืมตาข้างหนึ่งไม่ได้ แล้วก็เห็นดวงตาเปื้อนยิ้มของจางเซิ่งกำลังมองมา

“ท่านอา…”

เสียงของเสี่ยวกวนอ่อนนุ่มลงเพราะไอร้อน

จางเซิ่งเลิกคิ้ว จงใจแต้มฟองสบู่ลงบนปลายจมูกเสี่ยวกวน “เป็นอะไรไป”

เสี่ยวกวนหดคอ พลางพูดเสียงเบาว่า “จั๊กจี้…”

เขาจี้โดนจุดที่เสี่ยวกวนจั๊กจี้เข้าแล้ว

จางเซิ่งหัวเราะลั่น วักน้ำขึ้นมาล้างฟองบนศีรษะของเขาเบา ๆ

“ต่อไปมาอยู่กับท่านอาดีหรือไม่ ท่านอาจะเป็นพ่อให้เจ้า จะไม่มีใครรังแกเจ้าได้อีก ใครรังแกเจ้าก็ตบปากมันเสีย ถ้าสู้ไม่ไหวก็กลับบ้านมาหาพ่อ พ่อจะล้างแค้นให้ ดีหรือไม่”

อีกอย่าง หากนับตามลำดับอาวุโสจริง ๆ ทั้งคณะผู้อาวุโสและประมุขตระกูลต้องเรียกเสี่ยวกวนว่าพี่ใหญ่

ได้เปรียบไม่น้อยเลย

เสี่ยวกวนพยักหน้า เด็กที่มีพ่ออยู่ในตระกูลดูเหมือนจะไม่เหมือนกันจริง ๆ

เขาแช่น้ำอุ่นจนสบายตัว ความเขินอายก็เลือนหายไป จึงจับฝักส้มป่อยที่ลอยอยู่บนผิวน้ำขึ้นมาเล่นอย่างอยากรู้อยากเห็น

จางเซิ่งมองท่าทางเล่นซนของเขา แววตาฉายความอ่อนโยนวูบหนึ่ง

นี่สิถึงจะสมกับเป็นเด็ก เสี่ยวกวน ต่อจากนี้ขอให้มีความสุขนะ

เขาช่วยเสี่ยวกวนขัดถูอย่างละเอียด มือคล่องแคล่วราวกับหมอในโรงหมอ

ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะมารดาของจางเซิ่งเป็นหมอ เขาจึงทำเป็นจริง ๆ

มารดาไม่ได้คาดหวังอะไรจากเขามาก ขอเพียงมีชีวิตอยู่ก็พอ

เสี่ยวกวนนั่งนิ่งว่าง่าย บางครั้งเมื่อถูกจี้ตรงจุดจั๊กจี้ ก็หัวเราะเสียงใสราวลูกแมว

จางเซิ่งพอใจ ตบหลังเขาเบา ๆ “ต่อไปอยากร้องไห้ก็ร้อง อยากหัวเราะก็หัวเราะ อยากโกรธก็โกรธ”

มีเขาคอยคุ้มครองอยู่

หลังอาบน้ำเสร็จ จางเซิ่งใช้ผ้าผืนใหญ่เนื้อนุ่มห่อตัวเสี่ยวกวนไว้อย่างมิดชิด เหลือเพียงใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงระเรื่อเพราะไอร้อน

จากนั้นเขาก็รีบอาบน้ำให้ตัวเอง

เสี่ยวกวนจึงเห็นกิเลนเหยียบเพลิงทั้งตัวบนร่างของท่านอาได้อย่างสมจริง

เมื่อจางเซิ่งนุ่งผ้าอาบน้ำแล้ว เขาก็อุ้มเสี่ยวกวนเดินไปยังห้องนอน ที่นั่นเตรียมชุดนอนไว้เรียบร้อยแล้ว

“คืนนี้นอนหลับให้สบาย” จางเซิ่งวางเสี่ยวกวนลงบนเตียงปูผ้าแพร ห่มผ้าให้เขา แล้วขึ้นเตียงตามไป ทั้งสองจึงหลับลงเช่นนั้น

เสี่ยวกวนง่วงจนเปลือกตาแทบปิด ทว่ายังฝืนคว้าชายเสื้อของจางเซิ่งไว้ พลางถามเสียงเบาว่า “ท่านอาจะไปหรือไม่”

จางเซิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลูบผมเขา “วางใจเถิด ท่านอาอยู่ตรงนี้ นอนเสีย”

เมื่อเห็นเสี่ยวกวนหลับใหลลงอย่างรวดเร็ว มุมปากของจางเซิ่งก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนที่หาได้ยาก

เจ้าตัวน้อยนี่ น่ารักกว่าพวกผู้ใหญ่ที่เอาแต่แก่งแย่งชิงดีกันทั้งวันเสียอีก

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป