จางเซิ่งก็เห็นลายมือหวัด ๆ ของเสี่ยวกวนเช่นกัน อืม ไม่เป็นไร เด็ก ๆ ก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น
โตขึ้นก็จะดีเอง
เด็กสายเลือดกิเลนแห่งตระกูลจางเริ่มเรียนหนังสือตอนอายุ 3 ขวบ เข้าเรียนตอน 5 ขวบ ฝึกนิ้วเปิดสุสานตอน 7 ขวบ ฝึกหดกระดูกตอน 8 ขวบ และเมื่ออายุ 12 ขวบก็ต้องเชี่ยวชาญความรู้เกี่ยวกับสุสานโบราณนับพันปี พออายุ 15 ปีก็ต้องออกไปใช้ชีวิตกลางป่า
การฝึกแต่ละวันเริ่มต้นที่ 4 ชั่วยาม ขึ้นอยู่กับความอดทนของแต่ละคน
ถ้าไม่บาดเจ็บสาหัสจนลุกไม่ไหว ต่อให้ไข้ขึ้น 40 องศา ก็ยังต้องไปเรียนตามปกติ
ดังนั้นตอนนี้เสี่ยวกวนจะเขียนหวัด ๆ ก็เป็นเรื่องปกติ เด็กคนอื่น ๆ ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
จางเซิ่งเองก็เติบโตมาแบบนี้
เพราะฉะนั้น ทั้งเรื่องวรยุทธ์และการเรียน จางเซิ่งจึงปล่อยให้เสี่ยวกวนค่อย ๆ เรียนไปตามขั้นตอน
ทว่าเมื่อจางเซิ่งไปรับเด็กกลับจากโรงเรียน เขากลับดึงดูดสายตาอิจฉาริษยาได้เต็ม ๆ
เด็กคนอื่นกลับบ้านกันเอง แต่นี่เขามารับเด็กถึงที่
ทำเอาพ่อแม่ของเด็กตระกูลจางคนอื่น ๆ ดูไร้หัวใจไปเลย
เด็กเล็กย่อมอดเปรียบเทียบกันไม่ได้ ยิ่งตอนนี้พวกเขายังแสดงความรู้สึกออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจน
จางเซิ่งอุ้มเสี่ยวกวนไว้พลางถามว่า “วันนี้เรียนสนุกไหม มีตรงไหนไม่เข้าใจหรือเปล่า อาจารย์กับเด็กตระกูลจางคนอื่นแกล้งเจ้าหรือไม่”
เสี่ยวกวนส่ายหน้าเป็นคำตอบ “ไม่มี”
บทเรียนเขาเรียนรู้หมดแล้ว ไม่ยากเลย
อีกอย่าง เด็กตระกูลจางพวกนั้นแค่มองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ราวกับเขาเป็นของหายาก
พอเห็นว่าเขาไม่ทำร้ายคนเหมือนท่านอาของตระกูล บางคนก็เข้ามาชวนคุยเอง
เสี่ยวกวนกอดคอท่านอาของตระกูล ระดับความสูงนี้เป็นสิ่งที่เขาชอบ เพราะมีทิวทัศน์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ระหว่างทางกลับ อารมณ์ของเขาดีมาก จนเผลอแกว่งเท้าไปมาโดยไม่รู้ตัว
เด็กวัย 3 ขวบตามอายุจันทรคติกำลังอยู่ในวัยซุกซนพอดี
ใบหน้าน้อยขาวผ่อง น่ารักน่าเอ็นดู ทั้งยังว่านอนสอนง่าย แม้ไม่ค่อยแสดงสีหน้า แต่ดวงตากลับบอกความรู้สึกได้
ตอนนี้เสี่ยวกวนมีความคิดเป็นของตัวเองแล้ว
จางเซิ่งยิ่งมองก็ยิ่งรัก อยากอุ้มออกไปอวดทุกวัน แต่เสียดายที่เด็กต้องไปเรียน
หลังอาหาร พวกเขาเดินเล่นในลานบ้าน จางเซิ่งกำลังทำม้าไม้กลไกตัวเล็ก ๆ ให้เสี่ยวกวน ทั้งยังทำมีดเล่มจิ๋วให้ด้วย
เสี่ยวกวนนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก มองคนที่แย่งตัวเขามาจากที่ประชุมใหญ่ของตระกูล คนที่พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทั้งยังเล่านิทานให้ฟัง
จู่ ๆ เขาก็ยิ้มอย่างมีความสุข
จางเซิ่งกำลังก้มหน้าตั้งใจเหลาเท้าข้างสุดท้ายของม้าไม้ พอได้ยินเสียงหัวเราะก็อดแปลกใจไม่ได้
เขาเงยหน้าขึ้น เห็นเสี่ยวกวนนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก
แสงจันทร์และแสงเทียนสาดลงบนใบหน้าน้อยขาวผ่อง ดวงตากลมโตที่ปกติแฝงความห่างเหินอยู่เสมอ บัดนี้โค้งเป็นจันทร์เสี้ยวแสนงดงาม เต็มไปด้วยความสุข
รอยยิ้มนี้ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ก่อนจะก่อระลอกคลื่นอันอ่อนโยนขึ้นในใจจางเซิ่ง
เขาชะงักไปชั่วขณะ ก่อนวางมีดแกะสลักกับม้าไม้ในมือลงข้าง ๆ แล้วทรุดกายลงนั่งยอง ๆ ให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับเสี่ยวกวน
เด็กคนนี้พอใจง่ายจริง ๆ เพิ่งได้ใช้ชีวิตสุขสบายไม่นาน ก็ลืมวันเวลาอันขมขื่นไปเสียแล้ว
“โอ้ บ้านเรามีเสี่ยวกวนยิ้มแล้ว”
น้ำเสียงจางเซิ่งอ่อนโยนกว่าปกติหลายส่วน เจือความยินดีและหยอกเย้าอยู่เล็กน้อย
“คิดเรื่องดีอะไรอยู่ล่ะ เล่าให้ท่านอาฟังหน่อยสิ วันนี้มีเด็กหญิงคนไหนในสำนักศึกษาแอบยัดขนมให้เจ้าหรือว่าอาจารย์ชมเจ้า”
เสี่ยวกวนถูกใบหน้าใหญ่ ๆ ที่จางเซิ่งยื่นเข้ามาใกล้ทำให้เขินเล็กน้อย เขาเม้มปาก พยายามซ่อนรอยยิ้ม
แต่ความสุขในใจเอ่อล้นจนแทบทะลักออกมา ซ่อนไม่มิดเลย
เขาส่ายหน้าแล้วพูดเสียงเบาว่า “ไม่มีขนม อาจารย์ก็ไม่ได้ชม”
“งั้นต้องคิดว่าม้าไม้ที่ท่านอาทำให้เท่สง่ามากแน่ ๆ ใช่หรือไม่”
จางเซิ่งจงใจตีความไปอีกทาง ก่อนยื่นมือไปบีบแก้มยุ้ย ๆ ของเสี่ยวกวนเบา ๆ
“หรือคิดว่าพรุ่งนี้ท่านอาจะอุ้มไปเรียนอีก แล้วพวกเด็กตระกูลจางจะอิจฉาจนเจ้ามีความสุข”
เสี่ยวกวนยังคงส่ายหน้า แต่สายตาจับจ้องจางเซิ่งไม่วาง
ท่านอาของตระกูลผู้นี้ ในคำพูดของคนอื่นทั้งดุร้ายราวกับเทพอสูร แค่เห็นหน้าก็ทำให้เด็กหยุดร้องไห้ยามค่ำคืนได้
แต่บัดนี้กลับนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเขา ใบหน้าเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนอย่างแท้จริง
ท่านอาชอบเสี่ยวกวนมาก
เสี่ยวกวนสัมผัสได้
เขานึกถึงเรื่องมหาเทพฉีเทียนต้าเซิ่งก่อกวนวังสวรรค์ที่ท่านอาเพิ่งเล่าให้ฟัง ท่านอาเล่าจนคิ้วตาเปี่ยมชีวิตชีวา ราวกับตัวเองคือซุนหงอคงผู้ไร้เทียมทาน
เสี่ยวกวนมองจางเซิ่ง ก่อนยิ้มหวานอีกครั้ง คราวนี้ยังเผยฟันซี่เล็ก ๆ ออกมาหลายซี่
เขายื่นมือเล็ก ๆ ออกไป ลองจับนิ้วหนึ่งของจางเซิ่งอย่างระมัดระวัง
“เพราะท่านอา” เสียงของเสี่ยวกวนแผ่วเบา แต่ชัดเจนเป็นพิเศษ “ท่านอาดีมาก”
เป็นเพียงประโยคสั้น ๆ ไม่มีเหตุผลพิเศษอะไรด้วยซ้ำ
จางเซิ่งดีใจมาก
ไม่ใช่เพราะขนม ไม่ใช่เพราะคำชม และไม่ใช่เพราะของเล่น
เป็นเพราะเพียงแค่ท่านอาอย่างเขาอยู่ตรงนี้ ก็ทำให้เด็กคนนี้รู้สึกปลอดภัยและมีความสุข จึงยิ้มออกมา
สามคำเรียบง่ายนั้นทำให้หัวใจของจางเซิ่งอิ่มเอมและอบอุ่นขึ้นในทันที
เขากุมมือเล็กนุ่มนิ่มของเสี่ยวกวนกลับ พลางหัวเราะเสียงดัง จากนั้นก็หย่อนก้นลงนั่งกับพื้น แล้วขยับเสี่ยวกวนทั้งคนทั้งม้านั่งเข้ามาใกล้ตัว
“ท่านอาดีอยู่แล้ว!”
“ต่อไปท่านอาจะดีกับเสี่ยวกวนทุกวัน ทำให้เจ้ายิ้มแบบนี้ทุกวัน ดีหรือไม่”
เสี่ยวกวนพยักหน้าแรง ๆ พิงอยู่ในวงแขนแข็งแรงของจางเซิ่ง พลางแกว่งเท้าน้อย ๆ ต่อไปและมองดาวที่ค่อย ๆ ส่องประกายบนท้องฟ้า
ในลานบ้านเหลือเพียงเสียงลมยามค่ำพัดผ่านใบไม้ดังซู่ซ่า
ม้าไม้ทำเสร็จแล้ว
เสี่ยวกวนนั่งอยู่บนนั้น พอขยับตัว ม้าไม้ก็เดินตึกตักไปข้างหน้าในลานบ้าน
จางเซิ่งเดินตามอยู่ข้าง ๆ
ในสมุดบันทึกลับของเสี่ยวกวนเขียนไว้ว่า วันนี้มีความสุขมาก
วันเวลาผ่านไป ห้องของเสี่ยวกวนกับท่านอาก็มีตุ๊กตาผ้าฝ้ายเพิ่มขึ้นมากมาย
ในห้องของพวกเขา นอกจากเครื่องเรือนที่จำเป็นแล้ว ยังเริ่มมีของเล่นเพิ่มเข้ามาอีกมาก
บนหัวเตียง ริมหน้าต่าง แม้แต่บนที่วางแขนของเก้าอี้เอนที่จางเซิ่งใช้พักหลังฝึกวรยุทธ์ ก็เริ่มมีตุ๊กตาผ้าฝ้ายวางอยู่ทีละตัว
ตุ๊กตาเหล่านี้มีรูปร่างหลากหลาย ส่วนใหญ่เป็นสัตว์
ฝีเข็มไม่ถึงกับประณีต บางตัวเย็บเบี้ยวไปบ้าง ไส้ด้านในก็ยัดจนบางตัวอ้วน บางตัวผอม
แต่ทุกตัวสะอาดเอี่ยม และเผยให้เห็นความตั้งใจอย่างซื่อ ๆ
จางเซิ่งชอบตุ๊กตาพวกนี้จริง ๆ
นี่คงเป็นงานอดิเรกไม่กี่อย่าง นอกเหนือจากวรยุทธ์และทักษะพื้นฐานในการเอาชีวิตรอด ที่ทำให้เขาสงบใจลงมาทำได้
หลายปีที่ใช้ชีวิตตามลำพังบนทุ่งหญ้า ในค่ำคืนอันยาวนาน เขานั่งเย็บเสื้อผ้าอยู่หน้าเปลวไฟ บางครั้งก็ลองใช้หนังกระต่ายที่ล่ามาได้หรือขนแกะยัดทำของเล่นชิ้นเล็ก ๆ เพื่อคลายความเปล่าเปลี่ยว
ฝีมือหรือ? ฝึกฝนจนชำนาญย่อมทำได้ดี แม้จะยังห่างไกลจากความประณีต แต่แข็งแรงทนทานแน่นอน
จางเซิ่งชอบตุ๊กตาพวกนี้
เสี่ยวกวนเองก็ชอบเช่นกัน
โดยเฉพาะลูกเจี๊ยบสีเหลืองตัวกลมที่ทำจากผ้าฝ้ายสีเหลืองสด กลายเป็นตัวโปรดของเขา ทุกคืนก่อนนอนต้องกอดไว้ในอ้อมแขน
สำหรับเด็กที่ขาดความรู้สึกปลอดภัยมาตั้งแต่เล็ก ของเล่นนุ่ม ๆ เหล่านี้ไม่มีทางทำร้ายเขา ยิ่งเป็นตุ๊กตาที่ท่านอาทำด้วยมือ ยิ่งมีความหมายมาก
จางเซิ่งมองเสี่ยวกวนกอดลูกเจี๊ยบสีเหลืองนอนขดอยู่บนเตียง ในใจก็เกิดความอิ่มเอมประหลาดขึ้นมา
จากนั้นเขาก็ขึ้นไปนอนด้วย
เสี่ยวกวนกอดลูกเจี๊ยบสีเหลือง ส่วนเขาก็กอดเสี่ยวกวนที่อุ่นเหมือนเตาน้อย ๆ
คราวหน้าอาจลองทำตัวใหญ่กว่านี้ ให้เอาไว้หนุนหลังได้
คนตระกูลจางส่วนใหญ่เย็บปะเสื้อผ้าเป็นจริง ๆ นี่เป็นทักษะเอาชีวิตรอดที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก
การลงสุสานผจญภัย เสื้อผ้าขาดเสียหายเป็นเรื่องปกติ อยู่ในถิ่นทุรกันดาร จะหวังพึ่งช่างเย็บผ้าที่ไหนได้
ทุกอย่างต้องพึ่งตนเอง
ดังนั้นจางเซิ่งเย็บปะเสื้อผ้าเป็น คนในตระกูลจึงไม่เห็นว่าแปลก
แต่เมื่อพวกจางรุ่นใหญ่กับพวกจางรุ่นอาวุโสเห็นบรรพชนผู้นี้ตั้งใจเลี้ยงเด็ก พวกเขาก็วางใจ
ตัวแสบที่ไม่ก่อเรื่อง ย่อมเป็นตัวแสบที่ดี