บันทึกโจรขุดสุสาน: เปิดฉากมาก็ตบฉาด

ตอนที่ 2 ตระกูลจาง (2)

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ภายในโถงประชุม บรรยากาศเงียบยิ่งกว่าลานกว้างเมื่อครู่เสียอีก

ประตูหน้าต่างปิดสนิท มีเพียงโคมไฟนิรันดร์ไม่กี่ดวงที่ส่องแสงเหลืองสลัวไหวระริก เงาของทุกคนทอดยาวไปบนผนัง ราวกับเงาผีเรียงราย

ช่างเหมือนหอคอยโบราณตระกูลจางฉบับมนุษย์เป็นๆ

จางเซิ่งนั่งไขว่ห้างอยู่ตำแหน่งหัวแถวด้านซ้าย ไม่ใส่ใจเลยว่าตนกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน

เขาปรับท่านั่งเล็กน้อย ให้เจ้าตัวน้อยที่ยังไร้เดียงสาในอ้อมแขนเอนนอนได้สบายขึ้น

ปลายนิ้วลูบผ่านกระหม่อมของเสี่ยวกวนอย่างแผ่วเบา ท่าทางต่างจากคนที่เพิ่งตบหน้าประมุขตระกูลจนแทบเป็นคนละคน

อ่อนโยนใช่เล่น

เด็กคนนี้เพิ่งสามขวบแท้ๆ กลับต้องแบกรับความผิดก้อนโตขนาดนี้ ต่อไปจะเติบโตได้อย่างไร

ตัวเตี้ยไม่ดีหรอกนะ

ดวงตาเย็นชาของเด็กน้อยเริ่มมีประกายไหววูบ ชายคนนี้ คนที่เขาไม่รู้จัก กำลังปกป้องเขา

เพราะฉะนั้นเขาไม่ใช่ตัวกาลกิณี คนที่ทำเรื่องเลวร้ายคือประมุขตระกูลกับผู้อาวุโสทั้งหลาย เขาจำไว้แล้ว

คนตระกูลจางจำฝังใจ เด็กน้อยก็เช่นกัน

อย่าคิดว่าเด็กจะไม่กลัวหรือไม่จดจำความแค้น

เด็กน่ะจำฝังใจนัก

โดยเฉพาะเมื่อมีผู้หนุนหลัง

ถ้าอวดดีหน่อยก็อาจพูดว่า “แน่จริงก็ตีข้าสิ” อะไรทำนองนั้น

คนในยุคนี้นับอายุแบบอายุจีน ดังนั้นเสี่ยวกวนที่อายุสามขวบจึงมีอายุจริงเพียงสองขวบ

เขายังไม่เข้าใจความหมายของคำพูดเหล่านั้น แต่รู้แน่ว่าไม่ใช่คำดี

อีกอย่าง คนตระกูลจางหัวไว แม้ไม่เข้าใจก็ยังจำคำพูดเหล่านั้นได้ รอให้โตขึ้นค่อยเข้าใจความหมาย

จากนั้นก็แก้แค้นได้

จางรุ่ยถง ประมุขตระกูล นั่งอยู่บนตำแหน่งประธาน รอยฝ่ามือแดงฉานบนใบหน้ายังจางหายไม่หมด แสบปวดร้อนผ่าว

เขาข่มความกระอักกระอ่วนเอาไว้ ก่อนกวาดตามองผู้คนในที่นั้น

มีผู้อาวุโสที่กุมอำนาจจริงหลายคน ตัวแทนผู้ดูแลแต่ละสาย เจ้าสำนักลงทัณฑ์คนปัจจุบัน และผู้อาวุโสประจำตระกูลอีกหลายคนที่มีอาวุโสสูงส่ง

พวกเขามากันครบแล้ว

ทุกคนมีสีหน้าเหมือนกัน ทว่าความคิดในใจยากแท้หยั่งถึง

ผู้อาวุโสใหญ่กระแอม พยายามทำลายความเงียบอึดอัด “ท่านอา ท่านหายไปหลายปี เพิ่งกลับมาก็ลงมือรุนแรงถึงเพียงนี้... เกินไปหรือไม่ ท่านอาคงยังไม่ทราบสถานการณ์ภายในตระกูล”

จางเซิ่งตัดบทเขา

“สถานการณ์ในตระกูลไม่ได้เกิดจากฝีมือเจ้างั้นหรือ เกี่ยวอะไรกับข้า

พวกเจ้าอย่าบอกนะว่ายังคิดว่าท่านอาไม่ไว้หน้าพวกเจ้าเลย? อย่าบอกนะ อย่าบอกนะ

เจ้าก้นใหญ่ ข้าถามหน่อย ระหว่างหน้าตาของตระกูลจางกับการดำรงอยู่ของตระกูลจาง สิ่งใดสำคัญกว่า

ระหว่างอำนาจของพวกตาแก่ไม่กี่คนอย่างพวกเจ้ากับการที่เด็กๆ ข้างล่างได้มีชีวิตรอด สิ่งใดสำคัญกว่า”

ดีมาก ผู้อาวุโสใหญ่ไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว

ช่วยเลิกเรียกเขาว่าเจ้าก้นใหญ่ได้ไหม

เปิดปากก็เจ้าก้นใหญ่ หุบปากก็เจ้าก้นใหญ่ เขาไม่ต้องรักษาหน้าบ้างหรือ

เขามีชื่อ ทำไมถึงจำแต่ฉายาของเขากันนะ

ผู้อาวุโสใหญ่พ่ายศึกแล้ว ผู้อาวุโสที่สองจึงเอ่ยขึ้นแทน

“ท่านอา พวกเราก็ไม่อยากให้เป็นเช่นนี้ ทุกคนพยายามกันเต็มที่แล้ว”

จางเซิ่งกลอกตาใส่อย่างเปิดเผย ชนิดที่เห็นชัดสุดๆ

“พวกเจ้าก็ปีศาจเฒ่ากันทั้งนั้น อย่ามาเล่นเรื่องเล่าประหลาดกับข้า”

ต่อจากนี้ถ้าพวกเขากล้าพูดว่ารักตระกูลจางมาก ถึงได้ก่อเรื่องวุ่นวายเช่นนี้ เขาจะแถมฝ่ามือใหญ่ๆ ให้คนละทีเป็นของกำนัล เรียกสติกลับคืนมาเสีย

อย่างไรเสียพวกเขาก็มองเห็นข้อความลอยอยู่กลางอากาศ

คนตระกูลจางยังรู้กาลเทศะอยู่บ้าง ยามนี้จึงเงียบลงอีกครั้ง

คนตระกูลจางยกย่องผู้แข็งแกร่ง อย่างน้อยครึ่งหนึ่งในที่นี้จึงเชื่อฟังจางเซิ่ง

ส่วนพวกที่ไม่เชื่อฟัง ก็คงคิดอยากเป็นประมุขตระกูล

จางรุ่ยถง: …

ประชุมทั้งที่ยังมีรอยฝ่ามืออยู่บนหน้า ตายไปเสียยังดีกว่า

แน่นอนว่าเรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้ โดยเฉพาะคนตระกูลจางที่ได้ขึ้นสู่อำนาจ ส่วนใหญ่ไม่รู้จักคำว่าหน้าด้าน

อย่างเช่นจางเซิ่ง: …

เขาไม่มีหน้าให้รักษาอยู่แล้ว ตั้งแต่เด็กก็โดนซ้อมจนชิน รอจนคนรุ่นเดียวกันล้มหายตายจากไปหมด เขาถึงเริ่มวางอำนาจเป็นใหญ่

คนรุ่นรุ่ยกับรุ่นซิ่งล้วนทุกข์ระทมกันถ้วนหน้า

คนเหล่านี้ไม่ต้องแนะนำตัว จางเซิ่งรู้จักทุกคน

ผู้อาวุโสของพวกเขาเคยซ้อมจางเซิ่งมาก่อน ถึงคราวที่เขาจะซ้อมลูกหลานพวกนั้นบ้างแล้ว

พวกจางรุ่นใหญ่: …

พ่อแม่ที่ไม่ทิ้งมรดกไว้ให้ลูกนี่ช่างดีจริง อย่างน้อยก็ทิ้งเรื่องเซอร์ไพรส์กับคนคอยลงมือไว้ให้

พ่อแม่อวดดี ลูกโดนซ้อม

หนี้บิดาต้องชดใช้โดยบุตร ชดใช้ได้ยากจริงๆ

แถมยังขมขื่นเหลือเกิน

ส่วนพวกจางรุ่นเล็กคนอื่นๆ ไม่รู้จักจางเซิ่ง พวกเขาเพียงได้ยินจากปากพวกจางรุ่นใหญ่ว่ามีผู้อาวุโสผู้ดุดันคนหนึ่ง ถูกประมุขตระกูลในอดีตส่งไปยังสถานที่ลับแห่งหนึ่ง

ไม่คิดเลยว่าเขาจะมีชีวิตกลับออกมาได้

เรื่องนี้น่าเชื่อถือยิ่งกว่าเด็กศักดิ์สิทธิ์เสียอีก

อย่างไรท่านอาก็อายุมากแล้ว

จางเซิ่ง: …

พูดถูกแล้ว เขาก็แค่อายุมาก อาศัยความอาวุโสข่มคน แถมยังมีฝีมือด้วย

เขาหยิบขนมขึ้นมาแล้วยัดใส่ปากเด็กน้อย ยังไม่ทันรู้เลยว่าเจ้าตัวเล็กชื่ออะไร

“เจ้าหนู เด็กคนนี้ชื่ออะไร”

มาอยู่ในโลกนี้หลายปี ในที่สุดก็ไม่ตายและได้กลับมาเจอคนที่รักเสียที

คราวนี้เขาต้องรู้ชื่อของคนที่รักให้ได้

จะเลี้ยงดูคนที่รักให้เติบใหญ่

ตอนนี้ก็แค่ถามชื่อให้เป็นเรื่องเป็นราวเท่านั้น

จางรุ่ยถง: …

ไม่เป็นไรหรอก เรียกว่าเจ้าหนูยังดีกว่าเจ้าก้นใหญ่ตั้งเยอะ

“ยังไม่ได้ตั้งชื่อจริง บิดาของเขาแต่งงานกับคนนอกตระกูล จึงถูกประหารไปแล้ว มารดาชื่อไป๋หม่า ตั้งชื่อเล่นให้เขาว่าเสี่ยวกวน”

ตอนพูดเรื่องนี้ จางรุ่ยถงยังรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

เดิมทีพวกเขาไม่ได้คิดจะตั้งชื่อให้เด็กคนนี้เสียด้วยซ้ำ

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ชื่อเล่นก็เรียกเสี่ยวกวน ส่วนชื่อรุ่ยตามรุ่น โตขึ้นก็ให้ชื่อว่าจางรุ่ยกวน”

จางเสี่ยวกวน: …

ดูเหมือนเขาจะอยู่รุ่นเดียวกับประมุขตระกูล แต่ไม่เป็นไร แค่ได้รู้ชื่อมารดา เขาก็ดีใจมากแล้ว

จางรุ่ยถง: …

คนอื่นๆ: …

เล่นเรื่องลำดับรุ่นกันเสียแล้ว

จางเซิ่ง: …

ข้าบอกว่าใช่ก็ใช่ สิทธิ์ในการตีความอยู่ที่ข้า เจ้ากิเลนน้อย ต่อไปมาอยู่ข้างกายข้าแล้วจะมีวาสนาดีไม่น้อย

หลังจากนั้นเสี่ยวกวนก็ได้ยินทุกคนพูดแสดงความเห็น สมองน้อยๆ ยังไม่เข้าใจ แต่เขาจำไว้หมด กลับไปแล้วจะเขียนออกมา

เสี่ยวกวนเขียนหนังสือเป็นด้วยนะ

คำด่าของจางเซิ่งเขาก็จำไว้ด้วย

จางเซิ่ง: …

ช่างเถอะ ด่าเป็นก็มีข้อดี อย่างน้อยก็ดีกว่าด่าไม่เป็น

เด็กน้อยต้องรู้จักมีอารมณ์บ้าง

จางเซิ่งเองก็รำคาญเรื่องไร้สาระที่พวกเขาพูดกัน

แต่เมื่อกำหนดทิศทางคร่าวๆ ของเรื่องได้แล้ว เขาก็จากไป

ระหว่างทางกลับ เขาเอานิ้วจิ้มพุงเสี่ยวกวนมาตลอด

เสี่ยวกวน: …

คลังคำศัพท์ของเขามีไม่มาก สิ่งที่เรียนรู้ล้วนเป็นความรู้เกี่ยวกับสุสานโบราณ ส่วนใหญ่เน้นการท่องจำ

ตอนนี้เขาไม่อยากถูกจิ้มพุง จึงใช้มือเล็กๆ จับมือใหญ่ของจางเซิ่งไว้

“ท่านอา จั๊กจี้”

เด็กเล็กมักเลียนแบบคนอื่นเก่ง ผู้อาวุโสเรียกจางเซิ่งว่าท่านอา เขาเรียกตามก็ไม่ผิดแน่

ถึงตามลำดับรุ่นของตระกูลจาง จางเซิ่งจะเป็นปู่ของปู่เขาก็ตาม

ช่างเถอะ เรื่องนี้ไม่ต้องใส่ใจ

ไม่สำคัญหรอก

เด็กเล็กไวต่อความดีความชั่วเป็นพิเศษ

เพราะฉะนั้นในเวลานี้ เขายังไม่ผ่านเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นภายหลัง จึงยังพูดมากอยู่

แม้ลำดับรุ่นของตระกูลจางจะชวนปวดหัวก็ตาม

มองแต่ใบหน้าก็แยกไม่ออก เพราะทุกคนล้วนมีใบหน้าหนุ่มสาว

แต่จางเซิ่งเป็นคนเชื่อฟังหรือ? ไม่มีทาง

เขากลายพันธุ์ไปแล้วในตระกูลจาง

นักศึกษามหาวิทยาลัยกลายพันธุ์ เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยสุดยอด

แม้สมองจะไม่ค่อยพอ แต่เขาก็จัดการคนที่ก่อเรื่องได้

ส่วนสมองที่ขาดไปก็ใช้กำลังชดเชย

นี่แหละ ต่อให้มีแผนร้ายมากมายก็สู้ผู้มีอำนาจไม่ได้ และต่อให้มีอำนาจมากมายก็สู้พลังไม่ได้

พูดง่ายๆ ถ้าเจ้าถล่มโลกได้ด้วยปืนใหญ่ อำนาจอะไรพวกนั้นก็ไม่สำคัญแล้ว

จางเซิ่งล้มคนทั้งตระกูลในตอนนี้ได้ แค่นี้ก็พอแล้ว

จางเซิ่งส่งเสียงรับคำ ก่อนเริ่มจิ้มแก้มเด็กน้อยต่อ แก้มกลมอะไรเช่นนี้ อยากงับสักคำจริงๆ

เสี่ยวกวน: …

ระหว่างทางทุกคนได้เห็นว่าจางเซิ่งเอ็นดูเด็กศักดิ์สิทธิ์เพียงใด คนที่ยังมีสติอยู่บ้างย่อมไม่เลือกพูดจาเหลวไหล

อีกอย่าง จางเซิ่งด่าคนหยาบคายเหลือเกิน พวกเขาไม่อยากโดนด่า ไม่อยากโดนตี

ยิ่งไม่อยากถูกเรียกด้วยฉายาประหลาด

วาสนาดีเช่นนี้ยกให้ผู้อาวุโสใหญ่ไปเถอะ

พวกเขายังไม่อยากตาย โดยเฉพาะคนที่ครอบครัวเคยเล่าให้ฟัง จางเซิ่งฆ่าคนจริงๆ และฆ่าคนในตระกูลอย่างไม่ลังเลด้วย

ถ้าวันนี้ประมุขตระกูลเถียงเขาสักคำ คงตายไปแล้ว

เขามีพลังพอจะทำเช่นนั้น

ที่สำคัญ มือเขาไวกว่าใจคิด

อุ้มเด็กศักดิ์สิทธิ์ออกไปกลางงานชุมนุมใหญ่ของตระกูล ก็เท่ากับบอกทุกคนว่าเด็กศักดิ์สิทธิ์อยู่ใต้ปีกของเขาแล้ว บรรพชนอายุสามร้อยปีเชียวนะ

บรรพชนของพวกเขาทิ้งผู้อาวุโสตัวแสบคนหนึ่งไว้ให้

ไม่เพียงช่วยบังลมบังฝน ผู้อาวุโสคนนี้ยังนำพาลมฝนมาสู่พวกเขาได้อีกด้วย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป