แปลงกายเป็นเซียนจิ้งจอกเก้าหาง

ตอนที่ 2 สาวน้อยชื่อเดียวกันกับน้องชายสุดพิลึก

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ซูหนานนั่งพิงอยู่บนเตียงคนไข้ครึ่งตัว รู้สึกราวกับโลกทัศน์ของตนกำลังจะแหลกสลาย

เธอพอจะนึกภาพออกว่าตัวเองอาจพิการ สูญเสียความทรงจำ หรือถึงขั้นเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชนครั้งนี้...

แต่ไม่เคยนึกเลยว่าเมื่อตื่นขึ้นจากอาการหมดสติ ตัวเองจะกลายเป็นเด็กสาวไปเสียได้

เมื่อมองเด็กสาวร่างบอบบางน่ารักในกระจก ซูหนานก็ถอนหายใจเบา ๆ...

นี่มัน... อุบัติเหตุรถชนปลอม ๆ หรือไงนะ

มิน่าล่ะพี่เฉินถึงได้อ่อนโยนขนาดนี้ เธอดูแลนักเรียนที่ป่วยแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้วนี่เอง

“เธอ... จำอะไรไม่ได้จริง ๆ เหรอ?”

หญิงสาวตรงหน้าเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

ซูหนานหลบสายตาของเฉินหลิง แล้วพยักหน้าอย่างเก้อเขิน

เมื่อเห็นแววกังวลในดวงตาของเธอ ซูหนานก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ดี หากพูดออกไปตรง ๆ ก็คงไม่เหมาะ ทำได้เพียงอ้างไปก่อนว่าความจำเสื่อม

หลังพักอยู่ครึ่งชั่วโมง ซูหนานก็พบว่าตัวเองเริ่มขยับเขยื้อนได้บ้างแล้ว อีกทั้งยังพูดได้ช้า ๆ

“วันนี้... วันที่เท่าไร...”

เสียงของเธอนุ่มนิ่ม ทั้งยังแฝงความน่ารักซุกซนแบบเด็กสาวอยู่เล็กน้อย

พอเอ่ยปาก ซูหนานก็สะดุ้งกับเสียงของตัวเอง นี่... ถึงเธอจะไม่ได้ชอบเด็กสาวน่ารักเป็นพิเศษ แต่เสียงใสหวานขนาดนี้ก็ทำให้ใจสั่นขึ้นมาได้เหมือนกัน

“วันนี้วันที่ 22 เมษายน” เฉินหลิงมองเด็กสาวด้วยแววตากังวล เว้นจังหวะไปครู่หนึ่งแล้วเสริมว่า “ปี 2017”

เวลาผ่านไปตั้ง 1 ปีกับอีก 3 เดือนแล้ว! ซูหนานรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง

“เธอชื่อซูหนาน เป็นนักเรียนชั้นมัธยมต้นปี 3 ห้องเอ โรงเรียนมัธยมต้นสังกัดโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่ง เธอจำอะไรไม่ได้จริง ๆ เหรอ?”

เมื่อเอ่ยถึงชื่อซูหนาน สีหน้าของเฉินหลิงก็หม่นลงวูบหนึ่ง ก่อนจะเริ่มช่วยเธอรื้อฟื้นความทรงจำ

ชื่อเหมือนกันด้วยเหรอ? แล้วทำไมตัวเองถึงกลายเป็นนักเรียนชั้นมัธยมต้นปี 3 ไปได้ล่ะ? ซูหนานงุนงงไปหมด

หรือว่านี่จะเป็นการเกิดใหม่ในตำนาน? หรือทะลุมิติมา? นี่ยังเป็นโลกเดิมอยู่หรือเปล่า?

ทันใดนั้นก็มีเสียงเอะอะดังมาจากหน้าประตูห้องพยาบาล

เฉินหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ใครน่ะ? ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่เป็นห้องพยาบาลของโรงเรียน?”

เฉินหลิงเป็นครูพยาบาลของโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งประจำเมืองแอล ดูแลทั้งแผนกมัธยมต้นและมัธยมปลาย

เด็กหนุ่มตัวสูงใหญ่คนหนึ่งโผล่หน้าเข้ามาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ก่อนจะบุ่มบ่ามเข้ามา เขาหน้าตาซื่อ ๆ ดูทึ่ม ๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิงแซมผมหงอกอยู่เล็กน้อย มุมปากมีเศษขนมติดอยู่ สวมชุดนักเรียนฤดูใบไม้ผลิของแผนกมัธยมต้นที่สกปรกมอมแมม ในมือถือห่อของใบใหญ่ตุง ๆ

พอเห็นเฉินหลิง ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ก่อนจะหัวเราะแหะ ๆ

“พี่... พี่หลิง... ผม... ผมเองครับ”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประจบประแจงอย่างระมัดระวัง

เฉินหลิงหันไปมอง พอเห็นเด็กหนุ่มแล้วคิ้วก็คลายลงเล็กน้อย

“อ๋อ เธอเองเหรอ”

แต่แล้วสีหน้าของเธอก็เคร่งขรึมขึ้นกว่าเดิม

“ยังไม่รีบมาขอโทษอีก!”

ขอโทษเหรอ? ซูหนานชะงักไป

“แต่... ตอนนั้นเธอวิ่งชนเข้ามาเองจริง ๆ นะครับ...”

เด็กหนุ่มพึมพำเสียงเบา

“ขอโทษ”

น้ำเสียงของเฉินหลิงเย็นชาขึ้นเล็กน้อย

เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยง ดูท่าจะเกรงกลัวคำพูดของเฉินหลิงมาก เขาค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างหงอย ๆ แล้วก้มหัวให้ซูหนานอย่างไม่เต็มใจ “ขอโทษ... ฉันไม่ควรเตะลูกฟุตบอลไปโดน... เธอ...”

ที่แท้อาการปวดตุบ ๆ ที่หัวก็เป็นเพราะเรื่องนี้นี่เอง ซูหนานพลันเข้าใจ

นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เธอได้กลับมาเกิดใหม่หรือเปล่านะ?

แต่ถ้าไม่มีลูกฟุตบอลลูกนั้น บางทีเธอก็คงไม่ได้กลับมายังโลกใบนี้อีกครั้ง...

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ซูหนานก็มองเด็กหนุ่มด้วยแววตาซับซ้อน

เด็กหนุ่มขอโทษอย่างไม่เต็มใจ แล้วเกาหัวแกรก ๆ ก่อนยัดห่อของในมือให้ซูหนาน

“เอาไป... ถือว่าเป็น... ของขอโทษจากฉัน” เด็กหนุ่มเบือนหน้าหนี ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย ดูท่าจะไม่คุ้นกับการคุยกับคนที่ไม่สนิท

“ฉันเดินทั่วซูเปอร์มาร์เก็ตตั้งนาน ชิมของอร่อยทุกอย่าง แล้วถึงเลือกของขอโทษที่ดีที่สุดมาได้...”

เขาอ้าปากแลบลิ้นออกมาอย่างทะเล้น น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย

ชิมของอร่อยทุกอย่างงั้นเหรอ? ซูหนานมองเศษขนมที่ยังติดอยู่ตรงมุมปากของเขาแล้วมุมปากก็กระตุก...

นี่คงไม่ได้ซื้อมาแล้วชิมแน่ ๆ...

“ซูเปอร์มาร์เก็ต? เธอแอบปีนกำแพงหนีออกไปอีกแล้วเหรอ?” น้ำเสียงของเฉินหลิงเจือความขุ่นเคืองเล็กน้อย

“เอ่อ... ผมไม่ได้ปีนกำแพง... ผมมุดออกไปครับ...”

เสียงของเด็กหนุ่มเบาลงเรื่อย ๆ...

มุดออกไปเหรอ? สีหน้าของซูหนานแปลกไปเล็กน้อย เธอรู้ว่าหลังประตูโรงเรียนมีรูหมาลอดอยู่ แต่รูนั้นไม่ใหญ่ พอให้สุนัขพันธุ์พื้นเมืองจีนขนาดกลางลอดได้ ส่วนคนจะลอดได้หรือไม่นั้น... เธอมองรูปร่างใหญ่โตกับเสื้อผ้ามอมแมมของเด็กหนุ่ม แล้วพลันรู้สึกนับถือขึ้นมานิดหน่อย

พอได้ยินคำตอบของเด็กหนุ่ม สีหน้าของเฉินหลิงก็มืดครึ้มลง กำลังจะเอ่ยถามต่อ แต่ซูหนานดึงชายเสื้อเธอไว้

“ช่างเถอะค่ะ อาจารย์เฉิน...”

เมื่อเห็นเด็กสาวที่ใบหน้ายังซีดเซียวอยู่บ้าง สีหน้าของเฉินหลิงก็อ่อนลง เธอยื่นมือไปบีบแก้มซูหนานเบา ๆ จากนั้นก็ช่วยเปิดห่อของให้

เอาเถอะ ถูกมองเป็นเด็กไปเต็ม ๆ แล้ว ซูหนานเบ้ปาก ก่อนจะมองเข้าไปในห่อตามมือของเฉินหลิง

ข้างในเป็นกระป๋องใบหนึ่ง บรรจุภัณฑ์เป็นสีดำกับสีส้มแดง มีภาพสุนัขพันธุ์ทอยน่ารักอยู่ด้วย และมีข้อความภาษาอังกฤษสั้น ๆ เขียนอยู่ข้าง ๆ ว่า—

“PRO PLAN DOG BISCUITS”

ซูหนาน:……

เฉินหลิง:……

สำหรับเด็กมัธยมต้น เด็กหนุ่มอาจจะภาษาอังกฤษไม่ดีจนไม่รู้ว่าข้อความนี้เขียนว่าอะไร แต่ซูหนานกับเฉินหลิงต่างก็เรียนจบปริญญาโท แถมยังเคยเลี้ยงสุนัขทั้งคู่ ถ้ายังดูไม่ออกก็คงแปลกแล้ว

เด็กนี่ถึงกับเอาบิสกิตอาหารสุนัขกลับมาหนึ่งกระป๋อง...

เฉินหลิงรู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมา

“เฉินซื่อฉี เธอ... เธอรู้ไหมว่าซื้ออะไรกลับมา?”

เด็กหนุ่มเกาหัวอย่างงุนงง แล้วมองเฉินหลิงด้วยดวงตากลมโตที่ดำขาวชัดเจนอย่างไร้เดียงสา “บิสกิตไงครับ! ผมลองชิมแล้ว กรอบกรุบ รสเนื้อวัว อร่อยมากเลย”

สีหน้าของซูหนานพิกลไป

เด็กโชคร้ายเอ๊ย มุดรูหมา ซื้ออาหารหมา แถมยังลองชิมเองอีก ช่างเป็นตัวตลกจริง ๆ

“เฮ้อ...” เฉินหลิงนวดขมับแล้วกุมหน้าผากถอนหายใจ “กลับไปก่อนเถอะ อีกเดี๋ยวก็จะเข้าเรียนแล้ว”

เด็กหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะเดินออกไปพลางหันกลับมามองทีละสามก้าว พอถึงหน้าประตูก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับมามองเฉินหลิงด้วยแววตาอ้อนวอน “พี่หลิง...”

เฉินหลิงมองเขาแล้วถอนหายใจ จากนั้นก็เดินไปหาเด็กหนุ่ม แม้เขาจะเป็นแค่นักเรียนมัธยมต้น แต่ตัวสูงใหญ่กว่าเฉินหลิงอยู่เกือบครึ่งศีรษะ เฉินหลิงยกมือขึ้นลูบหัวเขาเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

“ไปเรียนเถอะ”

“พี่หลิง...”

“ไปเรียน!”

น้ำเสียงของเฉินหลิงหนักแน่นจนไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

เด็กหนุ่มหมดท่าทางฮึกเหิม ไหล่ลู่ คอตกเหมือนมะเขือโดนน้ำค้างแข็ง แล้วเดินอ้อยอิ่งออกจากห้องพยาบาลไป

เฉินหลิงถอนหายใจเบา ๆ

“เขาชื่อเฉินซื่อฉี เป็นน้องชายของฉัน แล้วก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอด้วย”

น้องชายเหรอ? แววสงสัยวูบผ่านดวงตาของซูหนาน ไหนพี่เฉินจะเป็นลูกคนเดียวสามชั่วอายุคนไม่ใช่เหรอ แล้วน้องชายมาจากไหนกัน?

น้องชายงั้นเหรอ... ซูหนานนึกถึงสายตาของเด็กหนุ่มตอนเดินจากไป แล้วจุ๊ปากเบา ๆ

ฉันว่าสายตาที่น้องชายอะไรนั่นมองพี่เฉินน่ะ พี่ไม่ได้เป็นแค่พี่สาวของเขาหรอกนะ...

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป