ซูหนานนั่งพิงอยู่บนเตียงคนไข้ครึ่งตัว รู้สึกราวกับโลกทัศน์ของตนกำลังจะแหลกสลาย
เธอพอจะนึกภาพออกว่าตัวเองอาจพิการ สูญเสียความทรงจำ หรือถึงขั้นเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชนครั้งนี้...
แต่ไม่เคยนึกเลยว่าเมื่อตื่นขึ้นจากอาการหมดสติ ตัวเองจะกลายเป็นเด็กสาวไปเสียได้
เมื่อมองเด็กสาวร่างบอบบางน่ารักในกระจก ซูหนานก็ถอนหายใจเบา ๆ...
นี่มัน... อุบัติเหตุรถชนปลอม ๆ หรือไงนะ
มิน่าล่ะพี่เฉินถึงได้อ่อนโยนขนาดนี้ เธอดูแลนักเรียนที่ป่วยแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้วนี่เอง
“เธอ... จำอะไรไม่ได้จริง ๆ เหรอ?”
หญิงสาวตรงหน้าเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
ซูหนานหลบสายตาของเฉินหลิง แล้วพยักหน้าอย่างเก้อเขิน
เมื่อเห็นแววกังวลในดวงตาของเธอ ซูหนานก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ดี หากพูดออกไปตรง ๆ ก็คงไม่เหมาะ ทำได้เพียงอ้างไปก่อนว่าความจำเสื่อม
หลังพักอยู่ครึ่งชั่วโมง ซูหนานก็พบว่าตัวเองเริ่มขยับเขยื้อนได้บ้างแล้ว อีกทั้งยังพูดได้ช้า ๆ
“วันนี้... วันที่เท่าไร...”
เสียงของเธอนุ่มนิ่ม ทั้งยังแฝงความน่ารักซุกซนแบบเด็กสาวอยู่เล็กน้อย
พอเอ่ยปาก ซูหนานก็สะดุ้งกับเสียงของตัวเอง นี่... ถึงเธอจะไม่ได้ชอบเด็กสาวน่ารักเป็นพิเศษ แต่เสียงใสหวานขนาดนี้ก็ทำให้ใจสั่นขึ้นมาได้เหมือนกัน
“วันนี้วันที่ 22 เมษายน” เฉินหลิงมองเด็กสาวด้วยแววตากังวล เว้นจังหวะไปครู่หนึ่งแล้วเสริมว่า “ปี 2017”
เวลาผ่านไปตั้ง 1 ปีกับอีก 3 เดือนแล้ว! ซูหนานรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง
“เธอชื่อซูหนาน เป็นนักเรียนชั้นมัธยมต้นปี 3 ห้องเอ โรงเรียนมัธยมต้นสังกัดโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่ง เธอจำอะไรไม่ได้จริง ๆ เหรอ?”
เมื่อเอ่ยถึงชื่อซูหนาน สีหน้าของเฉินหลิงก็หม่นลงวูบหนึ่ง ก่อนจะเริ่มช่วยเธอรื้อฟื้นความทรงจำ
ชื่อเหมือนกันด้วยเหรอ? แล้วทำไมตัวเองถึงกลายเป็นนักเรียนชั้นมัธยมต้นปี 3 ไปได้ล่ะ? ซูหนานงุนงงไปหมด
หรือว่านี่จะเป็นการเกิดใหม่ในตำนาน? หรือทะลุมิติมา? นี่ยังเป็นโลกเดิมอยู่หรือเปล่า?
ทันใดนั้นก็มีเสียงเอะอะดังมาจากหน้าประตูห้องพยาบาล
เฉินหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ใครน่ะ? ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่เป็นห้องพยาบาลของโรงเรียน?”
เฉินหลิงเป็นครูพยาบาลของโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งประจำเมืองแอล ดูแลทั้งแผนกมัธยมต้นและมัธยมปลาย
เด็กหนุ่มตัวสูงใหญ่คนหนึ่งโผล่หน้าเข้ามาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ก่อนจะบุ่มบ่ามเข้ามา เขาหน้าตาซื่อ ๆ ดูทึ่ม ๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิงแซมผมหงอกอยู่เล็กน้อย มุมปากมีเศษขนมติดอยู่ สวมชุดนักเรียนฤดูใบไม้ผลิของแผนกมัธยมต้นที่สกปรกมอมแมม ในมือถือห่อของใบใหญ่ตุง ๆ
พอเห็นเฉินหลิง ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ก่อนจะหัวเราะแหะ ๆ
“พี่... พี่หลิง... ผม... ผมเองครับ”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประจบประแจงอย่างระมัดระวัง
เฉินหลิงหันไปมอง พอเห็นเด็กหนุ่มแล้วคิ้วก็คลายลงเล็กน้อย
“อ๋อ เธอเองเหรอ”
แต่แล้วสีหน้าของเธอก็เคร่งขรึมขึ้นกว่าเดิม
“ยังไม่รีบมาขอโทษอีก!”
ขอโทษเหรอ? ซูหนานชะงักไป
“แต่... ตอนนั้นเธอวิ่งชนเข้ามาเองจริง ๆ นะครับ...”
เด็กหนุ่มพึมพำเสียงเบา
“ขอโทษ”
น้ำเสียงของเฉินหลิงเย็นชาขึ้นเล็กน้อย
เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยง ดูท่าจะเกรงกลัวคำพูดของเฉินหลิงมาก เขาค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างหงอย ๆ แล้วก้มหัวให้ซูหนานอย่างไม่เต็มใจ “ขอโทษ... ฉันไม่ควรเตะลูกฟุตบอลไปโดน... เธอ...”
ที่แท้อาการปวดตุบ ๆ ที่หัวก็เป็นเพราะเรื่องนี้นี่เอง ซูหนานพลันเข้าใจ
นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เธอได้กลับมาเกิดใหม่หรือเปล่านะ?
แต่ถ้าไม่มีลูกฟุตบอลลูกนั้น บางทีเธอก็คงไม่ได้กลับมายังโลกใบนี้อีกครั้ง...
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ซูหนานก็มองเด็กหนุ่มด้วยแววตาซับซ้อน
เด็กหนุ่มขอโทษอย่างไม่เต็มใจ แล้วเกาหัวแกรก ๆ ก่อนยัดห่อของในมือให้ซูหนาน
“เอาไป... ถือว่าเป็น... ของขอโทษจากฉัน” เด็กหนุ่มเบือนหน้าหนี ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย ดูท่าจะไม่คุ้นกับการคุยกับคนที่ไม่สนิท
“ฉันเดินทั่วซูเปอร์มาร์เก็ตตั้งนาน ชิมของอร่อยทุกอย่าง แล้วถึงเลือกของขอโทษที่ดีที่สุดมาได้...”
เขาอ้าปากแลบลิ้นออกมาอย่างทะเล้น น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย
ชิมของอร่อยทุกอย่างงั้นเหรอ? ซูหนานมองเศษขนมที่ยังติดอยู่ตรงมุมปากของเขาแล้วมุมปากก็กระตุก...
นี่คงไม่ได้ซื้อมาแล้วชิมแน่ ๆ...
“ซูเปอร์มาร์เก็ต? เธอแอบปีนกำแพงหนีออกไปอีกแล้วเหรอ?” น้ำเสียงของเฉินหลิงเจือความขุ่นเคืองเล็กน้อย
“เอ่อ... ผมไม่ได้ปีนกำแพง... ผมมุดออกไปครับ...”
เสียงของเด็กหนุ่มเบาลงเรื่อย ๆ...
มุดออกไปเหรอ? สีหน้าของซูหนานแปลกไปเล็กน้อย เธอรู้ว่าหลังประตูโรงเรียนมีรูหมาลอดอยู่ แต่รูนั้นไม่ใหญ่ พอให้สุนัขพันธุ์พื้นเมืองจีนขนาดกลางลอดได้ ส่วนคนจะลอดได้หรือไม่นั้น... เธอมองรูปร่างใหญ่โตกับเสื้อผ้ามอมแมมของเด็กหนุ่ม แล้วพลันรู้สึกนับถือขึ้นมานิดหน่อย
พอได้ยินคำตอบของเด็กหนุ่ม สีหน้าของเฉินหลิงก็มืดครึ้มลง กำลังจะเอ่ยถามต่อ แต่ซูหนานดึงชายเสื้อเธอไว้
“ช่างเถอะค่ะ อาจารย์เฉิน...”
เมื่อเห็นเด็กสาวที่ใบหน้ายังซีดเซียวอยู่บ้าง สีหน้าของเฉินหลิงก็อ่อนลง เธอยื่นมือไปบีบแก้มซูหนานเบา ๆ จากนั้นก็ช่วยเปิดห่อของให้
เอาเถอะ ถูกมองเป็นเด็กไปเต็ม ๆ แล้ว ซูหนานเบ้ปาก ก่อนจะมองเข้าไปในห่อตามมือของเฉินหลิง
ข้างในเป็นกระป๋องใบหนึ่ง บรรจุภัณฑ์เป็นสีดำกับสีส้มแดง มีภาพสุนัขพันธุ์ทอยน่ารักอยู่ด้วย และมีข้อความภาษาอังกฤษสั้น ๆ เขียนอยู่ข้าง ๆ ว่า—
“PRO PLAN DOG BISCUITS”
ซูหนาน:……
เฉินหลิง:……
สำหรับเด็กมัธยมต้น เด็กหนุ่มอาจจะภาษาอังกฤษไม่ดีจนไม่รู้ว่าข้อความนี้เขียนว่าอะไร แต่ซูหนานกับเฉินหลิงต่างก็เรียนจบปริญญาโท แถมยังเคยเลี้ยงสุนัขทั้งคู่ ถ้ายังดูไม่ออกก็คงแปลกแล้ว
เด็กนี่ถึงกับเอาบิสกิตอาหารสุนัขกลับมาหนึ่งกระป๋อง...
เฉินหลิงรู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมา
“เฉินซื่อฉี เธอ... เธอรู้ไหมว่าซื้ออะไรกลับมา?”
เด็กหนุ่มเกาหัวอย่างงุนงง แล้วมองเฉินหลิงด้วยดวงตากลมโตที่ดำขาวชัดเจนอย่างไร้เดียงสา “บิสกิตไงครับ! ผมลองชิมแล้ว กรอบกรุบ รสเนื้อวัว อร่อยมากเลย”
สีหน้าของซูหนานพิกลไป
เด็กโชคร้ายเอ๊ย มุดรูหมา ซื้ออาหารหมา แถมยังลองชิมเองอีก ช่างเป็นตัวตลกจริง ๆ
“เฮ้อ...” เฉินหลิงนวดขมับแล้วกุมหน้าผากถอนหายใจ “กลับไปก่อนเถอะ อีกเดี๋ยวก็จะเข้าเรียนแล้ว”
เด็กหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะเดินออกไปพลางหันกลับมามองทีละสามก้าว พอถึงหน้าประตูก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับมามองเฉินหลิงด้วยแววตาอ้อนวอน “พี่หลิง...”
เฉินหลิงมองเขาแล้วถอนหายใจ จากนั้นก็เดินไปหาเด็กหนุ่ม แม้เขาจะเป็นแค่นักเรียนมัธยมต้น แต่ตัวสูงใหญ่กว่าเฉินหลิงอยู่เกือบครึ่งศีรษะ เฉินหลิงยกมือขึ้นลูบหัวเขาเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
“ไปเรียนเถอะ”
“พี่หลิง...”
“ไปเรียน!”
น้ำเสียงของเฉินหลิงหนักแน่นจนไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
เด็กหนุ่มหมดท่าทางฮึกเหิม ไหล่ลู่ คอตกเหมือนมะเขือโดนน้ำค้างแข็ง แล้วเดินอ้อยอิ่งออกจากห้องพยาบาลไป
เฉินหลิงถอนหายใจเบา ๆ
“เขาชื่อเฉินซื่อฉี เป็นน้องชายของฉัน แล้วก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอด้วย”
น้องชายเหรอ? แววสงสัยวูบผ่านดวงตาของซูหนาน ไหนพี่เฉินจะเป็นลูกคนเดียวสามชั่วอายุคนไม่ใช่เหรอ แล้วน้องชายมาจากไหนกัน?
น้องชายงั้นเหรอ... ซูหนานนึกถึงสายตาของเด็กหนุ่มตอนเดินจากไป แล้วจุ๊ปากเบา ๆ
ฉันว่าสายตาที่น้องชายอะไรนั่นมองพี่เฉินน่ะ พี่ไม่ได้เป็นแค่พี่สาวของเขาหรอกนะ...