แปลงกายเป็นเซียนจิ้งจอกเก้าหาง

ตอนที่ 1 พี่เฉิน อย่าล้อเล่นส่งเดชสิ...

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ตอนรถบรรทุกที่เสียการควบคุมพุ่งเข้าใส่ตัวเขากับเด็ก ๆ ซูหนานผลักเด็กที่อยู่ข้างกายออกไปโดยสัญชาตญาณ

บางทีนี่คงเป็นความรับผิดชอบของครูผู้สอนประชาชนผู้ทรงเกียรติกระมัง?

ชั่วขณะที่ร่างถูกชนกระเด็น ซูหนานรู้สึกเพียงโลกหมุนคว้าง ทว่าจิตใจกลับสงบนิ่งลง เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะเผชิญหน้ากับความตายได้อย่างสงบเช่นนี้

ความเจ็บปวดเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา จากนั้นก็หมดความรู้สึกไป

เสียงกรีดร้องของผู้คน เสียงตะโกนเรียก เสียงร้องไห้ของเด็ก ๆ... ทั้งหมดปะปนกันและดังเข้าหูเขา

เสียงรอบตัวฟังดูประหลาด ราวกับคนที่อยู่ใต้น้ำได้ยินเสียงจากบนฝั่ง ทั้งห่างไกลและพร่าเลือน

เขารู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ สติสัมปชัญญะเชื่องช้าลงทุกขณะ เสียงที่ได้ยินก็ยิ่งห่างไกลออกไป...

“เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?”

“ดูเหมือนจะเป็นครูจากโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งนะ”

“หาทางแจ้งครอบครัวเขาเถอะ...”

ก่อนสติจะดับวูบ สิ่งที่ซูหนานได้ยินอย่างเลือนรางคือบทสนทนาไม่กี่ประโยคนี้

……

เมื่อสติกลับคืนมาอีกครั้ง ซูหนานครางเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ ลืมตาอันหนักอึ้ง แสงจ้าทำให้เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย พอปรับสายตาได้แล้ว สิ่งที่เห็นคือเพดานสีขาวโพลน

เขาพบว่าตัวเองน่าจะนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยที่กว้างราว 1.2 เมตร มีผ้าห่มบาง ๆ คลุมกาย

เขารอดชีวิตมาได้หรือ?

เขาขยับศีรษะเล็กน้อย แล้วเหลือบมองไปทางซ้ายของเตียง เห็นกำแพงอยู่ด้านหนึ่ง ส่วนทางขวาเป็นม่านสีขาวที่ห้อยลงมา ใช้กั้นระหว่างเตียงผู้ป่วยแต่ละเตียง ตรงข้ามเตียงมีหน้าต่างบานหนึ่ง

บนขอบหน้าต่างมีกระถางคาร์เนชันที่กำลังผลิบาน ส่งกลิ่นหอมชื่นใจ ด้านนอกหน้าต่างมีเสียงนกนางแอ่นร้องจุ๊บจิ๊บและหยอกล้อกัน เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา

ซูหนานอดชะงักไม่ได้

ฤดูใบไม้ผลิแล้วหรือ? ดูท่าเขาคงหลับไปนานพอสมควร...

ทันใดนั้น เขารู้สึกปวดตื้อ ๆ ที่ศีรษะ ซูหนานขมวดคิ้วเล็กน้อย

บาดเจ็บที่ศีรษะหรือ...

ตอนนั้นเองเขาถึงรู้สึกว่ามีผ้าขนหนูชื้นอุ่นวางอยู่บนศีรษะ เมื่อลองกลอกตามองขึ้นไป ก็เห็นสีขาวเลือนราง

ซูหนานอยากขยับร่างกาย แต่กลับพบว่าตัวแข็งทื่ออย่างยิ่ง ราวกับไม่ได้ขยับมานาน แขนขาไม่ยอมทำตามใจ เขาอยากอ้าปากพูด แต่กลับพบว่าเรี่ยวแรงน้อยเสียจนไม่มีแรงแม้แต่จะพูด

ดูท่าเขาคงหมดสติไปหลายเดือน ซูหนานถอนหายใจในใจ จากนั้นก็รู้สึกโชคดีอย่างเหลือเชื่อ ชีวิตเขานี่มันอึดจริง ๆ!

ในความทรงจำ หลังจากถูกชน เขากระเด็นไปไกลถึงแปดหรือเก้าเมตร จากประสบการณ์สอนฟิสิกส์มาสองปีของซูหนาน แรงกระแทกขนาดนี้ ต่อให้เป็นคนธรรมดา แค่บาดเจ็บถึงอวัยวะภายในก็เพียงพอให้ถูกตัดสินว่าหมดโอกาสรอดแล้ว

ใช่แล้ว ประสบการณ์สอนหนังสือ ซูหนานเป็นครูฟิสิกส์ของโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งแห่งเมืองแอล อายุ 26 ปี เพิ่งจบปริญญาโทมาได้สองปี

ขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน เสียงประตูเปิดเอี๊ยดก็ดังมาจากด้านหนึ่งของห้องผู้ป่วย ตามด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงก้าวอย่างมั่นคงแต่ระมัดระวัง เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ใกล้เข้ามา และยิ่งเบาลงเมื่อเข้าใกล้เตียง

ไม่กี่วินาทีต่อมา เงาร่างสูงโปร่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของซูหนาน เป็นหญิงสาวรูปร่างงดงามอายุราวยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดปี

เธอสวมเสื้อกาวน์สีขาว ด้านในเป็นเสื้อไหมพรมสีชมพูที่ให้ความรู้สึกสดใสมีชีวิตชีวา ส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์สีเขียวอมฟ้าอ่อน ขับเน้นเรียวขาที่ยาวงาม

พี่เฉินหรือ? ซูหนานประหลาดใจเล็กน้อย

เขาจำได้ว่าเธอคือครูหญิงอีกคนของโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งที่เขาทำงานอยู่ ทั้งยังเป็นรุ่นพี่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ปัจจุบันทำงานเป็นครูพยาบาลประจำห้องพยาบาลของโรงเรียน เธอชื่อเฉินหลิง

เฉินหลิงเป็นเทพธิดาผู้เย็นชาที่มีชื่อเสียงในโรงเรียน นอกจากกับนักเรียนแล้ว เธอแทบไม่เคยยิ้มแย้มกับใคร แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่เลวเลย ตั้งแต่ซูหนานมาสอนที่โรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่ง เธอก็คอยช่วยเหลือเขาไม่น้อย

ผมดำขลับของเธอถูกรวบเป็นหางม้าอย่างลวก ๆ ใบหน้ารูปไข่ได้สัดส่วน ผิวขาวเนียน ดวงตาคู่งามดุจสายน้ำแฝงความเศร้าจาง ๆ

“พี่เฉิน...”

เขาอ้าปากอยากเรียกเธอ แต่กลับเปล่งเสียงครางแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรงออกมาเท่านั้น ดูเหมือนการไม่ได้พูดมานานจะทำให้แม้แต่เสียงของตัวเองยังแผ่วเบาและอ่อนแรง

เฉินหลิงเห็นซูหนานฟื้นแล้ว แววดีใจและอ่อนโยนวาบผ่านดวงตา ก่อนเธอจะรีบเดินเข้ามาใกล้

ซูหนานเห็นสายตาอ่อนโยนของเธอแล้วถึงกับสะดุ้ง พี่เฉินมีสายตาอ่อนหวานแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?

เฉินหลิงมาหยุดตรงหน้าเขา แล้วยื่นแขนขาวผ่องออกมา แตะหน้าผากซูหนานเบา ๆ ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ในที่สุดไข้ก็ลดแล้ว”

จากนั้นสีหน้าของเฉินหลิงก็เคร่งขรึมขึ้น “ต่อไปต้องระวังให้มาก อย่าทำให้ตัวเองบาดเจ็บอีก ไม่อย่างนั้นครอบครัวจะเป็นห่วงเอา!”

ได้ฟังคำพูดจริงจังเคร่งขรึมของเธอ และเห็นแววห่วงใยในดวงตาคู่นั้น ซูหนานรู้สึกราวกับโลกทัศน์ของตัวเองถูกพลิกกลับด้าน

นี่... นี่ใช่พี่เฉินผู้เย็นชาที่เขารู้จักจริง ๆ หรือ? หรือว่าเธอคอยดูแลเขามาตลอด?

“หิวไหม?”

เฉินหลิงถามอีกครั้ง

ซูหนานรู้สึกหิวขึ้นมาจากท้อง เขาลังเลเล็กน้อยก่อนพยักหน้า

“รอสักครู่นะ ฉันซื้อข้าวมาแล้ว”

เฉินหลิงเดินจากไปไม่กี่ก้าว ก่อนจะกลับมาที่ข้างเตียงพร้อมปิ่นโต เธอเปิดฝาออก กลิ่นหอมก็ลอยกรุ่น ซูหนานเหลือบมองอาหารข้างใน

รสชาติคุ้นเคย กลิ่นก็แสนคุ้น... นี่มันโจ๊กฟักทองจากโรงอาหารของโรงเรียน! เป็นโจ๊กที่เขาชอบที่สุดด้วย! พี่เฉินไปซื้อจากโรงอาหารของโรงเรียนมาให้เขาโดยเฉพาะหรือ?

นี่... พี่เฉินดูแลเขาดีขนาดนี้ หรือว่าเธอจะมีใจให้เขา? ซูหนานอดใจเต้นแรงไม่ได้

พอลองคิดดูแล้ว ท่าทีที่พี่เฉินมีต่อเขาในอดีตก็ดูจะแตกต่างจากครูคนอื่นเล็กน้อยจริง ๆ?

เฉินหลิงวางอาหารไว้บนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นก็ประคองซูหนานให้ลุกขึ้นนั่ง กลิ่นหอมอ่อน ๆ เฉพาะตัวของผู้หญิงลอยมา ดูเหมือนจะมีกลิ่นสดชื่นคล้ายสะระแหน่ที่ไม่เคยมีมาก่อนปะปนอยู่ด้วย...

ตลอดชีวิตชายโสดอายุ 26 ปี ซูหนานไม่เคยถูกผู้หญิงดูแลแบบนี้มาก่อน เขารู้สึกว่าร่างกายแข็งทื่อไปหมดแล้ว...

นี่มัน... มากเกินกว่าที่เพื่อนร่วมงานหญิงธรรมดาจะทำให้รุ่นน้องในที่ทำงานแล้วกระมัง? ซูหนานเบิกตากว้าง

เฉินหลิงประคองซูหนานขึ้นมา จากนั้นก็เริ่มป้อนโจ๊กให้เขาทีละช้อน ทุกครั้งเธอจะเป่าให้คลายร้อนก่อน แล้วค่อย ๆ ป้อนเข้าปากซูหนาน ท่าทางของเธออ่อนโยนเหลือเกิน ราวกับกำลังดูแลเด็กป่วยคนหนึ่ง

ซูหนานชาไปหมดแล้ว...

ผิดปกติ! ผิดปกติสุด ๆ! หรือพี่เฉินจะมีใจให้เขาจริง ๆ? ไม่อย่างนั้นจะทำถึงขั้นนี้ได้อย่างไร?

เขาควรตอบเธออย่างไรดี? ถึงพี่เฉินจะสวยและมีฐานะดี แต่ที่จริงเขามองเธอเป็นแค่พี่สาวคนหนึ่งเท่านั้น...

ชั่วขณะนั้น ซูหนานรู้สึกว่าสมองแทบจะคิดอะไรไม่ออก

หลังกินเสร็จ เฉินหลิงช่วยเช็ดมุมปากให้ซูหนาน ก่อนสีหน้าจะเคร่งขรึมขึ้นอีกครั้ง

“อุบัติเหตุครั้งนี้ฉันแจ้งแม่ของเธอแล้วนะ ยังดีที่เป็นเด็กผู้หญิงและไม่ได้บาดเจ็บที่ใบหน้า ต่อไปห้ามเดินหันซ้ายหันขวาอีก เข้าใจไหม!”

ซูหนาน: ???

เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินหลิง โจ๊กที่ซูหนานเพิ่งกลืนลงไปแทบพุ่งออกมา

เดี๋ยวก่อน ๆ ๆ...

แม่? เด็กผู้หญิง?

นี่... พี่เฉิน อย่าล้อเล่นส่งเดชสิ

ฉันจะอายุยี่สิบเจ็ดแล้วนะ เธอก็รู้ว่าฉันเป็นเด็กกำพร้า ถึงหน้าตาฉันจะค่อนข้างละมุนก็เถอะ แต่เรียกฉันว่าเด็กผู้หญิงมันเกินไปหน่อยไหม...

แล้วน้ำเสียงดุเหมือนกำลังอบรมเด็กดื้อของเธอนี่มันอะไรกัน?

ซูหนานทั้งขำทั้งร้องไห้ไม่ออก

เขาเอียงศีรษะไปทางซ้ายเล็กน้อย แล้วเหลือบมองกำแพงด้านข้าง

เพียงแค่เหลือบมอง ร่างของเขาก็แข็งค้างไปในทันที

ในกระจกที่แขวนอยู่บนกำแพงด้านซ้าย

มีเด็กสาวรูปร่างบอบบาง ใบหน้าซีดเซียวคนหนึ่งกำลังเอนกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เธอกำลังสบตากับเขาด้วยสีหน้าตื่นตะลึง

ซูหนานเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ ปากอ้าค้างเป็นรูปตัว “โอ”

กระจก? นี่ฉันเหรอ?

เขาตะลึงงัน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป