ผ่านไปอีกราว 15 นาที หญิงวัยกลางคนรูปร่างสูงผอมคนหนึ่งก็ผลักประตูเข้ามา นางอายุประมาณ 50 ปี ฝีเท้าร้อนรน สีหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย
“หนานหนาน! หนานหนาน! เป็นยังไงบ้าง? อย่าทำให้แม่ตกใจนะ!”
น้ำเสียงของนางเปี่ยมไปด้วยความตื่นตระหนกและเป็นห่วง
เมื่อได้ยินเสียงแปลกหน้าดังกล่าว ซูหนานก็รู้สึกสะเทือนใจขึ้นมา
นางเข้าใจแล้วว่าคนตรงหน้าคือมารดาของเจ้าของร่างเดิม
หญิงวัยกลางคนเห็นซูหนาน แววตาพลันสว่างวาบ ก่อนรีบวิ่งเข้าไปหาและดึงนางมากอดไว้ในอ้อมแขน
ซูหนานตัวแข็งทื่อเมื่อถูกกอดอย่างกะทันหัน ทว่าลึกลงไปในใจกลับมีความคุ้นเคยและความปลอดภัยที่ยากจะอธิบายเอ่อล้นขึ้นมา ความรู้สึกเช่นนี้เป็นสิ่งที่ตัวนางในฐานะผู้ชายไม่มีวันได้สัมผัส
การมีใครสักคนให้พึ่งพาแบบนี้ ดูเหมือนจะไม่เลวเลย?
“คุณป้าคะ ไม่ต้องห่วงค่ะ ครั้งนี้หนานหนานแค่หมดสติไป ไม่ได้กำเริบ…”
เฉินหลิงรีบลุกขึ้นปลอบหญิงวัยกลางคน
เดี๋ยวก่อน! กำเริบ? เป็นโรคอะไร?
ซูหนานเบิกตากว้าง ร่างที่นางกลับมาเกิดใหม่อยู่นี้ หรือจะเป็นร่างของคนป่วยกระเสาะกระแสะที่เป็นโรคร้ายแรงอะไรสักอย่างด้วย?
เฉินหลิงพูดจบ น้ำเสียงก็เคร่งขรึมและรู้สึกผิดขึ้นมา “แต่…มีเรื่องไม่ดีที่ต้องแจ้งให้ทราบค่ะ…ดูเหมือนลูกสาวของคุณจะความจำเสื่อม…”
“หา?” หญิงวัยกลางคนอุทานจนเสียงหลง ก่อนดวงตาจะแดงก่ำ นางหันไปหาซูหนาน น้ำเสียงแฝงความหวาดกลัวอยู่เล็กน้อย “หนานหนาน…จำอะไรไม่ได้แล้วเหรอ? ลูก…ยังจำแม่ได้ไหม…”
ซูหนานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า จากนั้นก็ครุ่นคิดแล้วพยักหน้า
“ลูกสาวผู้น่าสงสารของแม่…” หญิงวัยกลางคนกอดซูหนานพลางสะอื้นไห้ “รู้อย่างนี้แม่ไม่น่าตามใจลูกเลย ไม่น่าให้ลูกมาเรียนหนังสือ…”
ซูหนาน: …
เฉินหลิงตบไหล่หญิงวัยกลางคนเบา ๆ ปลอบนางอย่างอ่อนโยน แล้วกล่าวด้วยความรู้สึกผิดว่า
“อีกอย่าง อุบัติเหตุครั้งนี้ก็เกี่ยวข้องกับฉันด้วย คนที่ขว้างลูกฟุตบอลไปโดนเด็กคือน้องชายของฉัน ฉันยินดีรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลทั้งหมด และชดใช้ค่าเสียหายทางจิตใจค่ะ…”
“ค่ารักษาพยาบาล? เงินชดเชย? ฉันไม่ต้องการ! ขอแค่ลูกสาวฉันปลอดภัยดี ขอแค่ลูกสาวฉันปลอดภัยดี! ฉันเหลือลูกสาวอยู่คนเดียวแล้ว…” หญิงวัยกลางคนพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงกังวลและหวาดหวั่น
มารดาของซูหนานตรวจดูนางตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าลูกสาวดูเหมือนไม่ได้รับบาดเจ็บอื่นใด นางจึงค่อยถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็ยังไม่วางใจ รีบจัดการเรื่องลาหยุดให้ซูหนานทันที เพื่อพานางไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดที่โรงพยาบาล…
สมองของซูหนานที่สับสนวุ่นวายจากการกลับมาเกิดใหม่อย่างไร้สาเหตุยังไม่ฟื้นคืนสู่สภาวะปกติ อีกทั้งนางเองก็อยากรู้สภาพร่างกายในตอนนี้ จึงปล่อยให้มารดาจูงออกไปแต่โดยดี…
…
แผนกโรคหัวใจ โรงพยาบาลประชาชนที่สามแห่งเมืองแอล
ซูหนานนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เหม่อมองเพดานอย่างเลื่อนลอย
ในที่สุดนางก็รู้แล้วว่าร่างนี้เป็นโรคอะไร
โรคหัวใจพิการแต่กำเนิด แถมยังเป็นชนิดที่ยากจะมีชีวิตอยู่ถึงอายุ 30 ปี
จากนรกขึ้นสวรรค์ แล้วตกจากสวรรค์สู่นรก ตอนนี้นางรู้สึกเช่นนี้เอง
แต่ไม่นานนักนางก็ทำใจได้ เดิมทีตัวเองก็ตายไปแล้ว การได้มีชีวิตต่ออีก 15 หรือ 16 ปีนับว่ากำไรอย่างยิ่ง
มารดาของซูหนานนั่งอยู่ข้างเตียง พลางปอกแอปเปิลให้และพูดคุยกับนางไปด้วย เรื่องที่เล่าล้วนเป็นเรื่องในอดีต ดูเหมือนจะหวังปลุกความทรงจำของลูกสาวให้กลับคืนมา
ความทรงจำไม่มีทางกลับมาได้แล้ว ในเมื่อแม้แต่แก่นข้างในยังเปลี่ยนคน ความทรงจำย่อมไม่เหลืออยู่เช่นกัน ทว่าซูหนานกลับได้รู้เรื่องราวภูมิหลังของร่างนี้จากคำพูดพร่ำบ่นของมารดา
เด็กสาวที่ชื่อซูหนานมาจากครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว บิดาเสียชีวิตตั้งแต่ยังเล็ก มารดาจึงเลี้ยงดูนางมาตามลำพัง
ตั้งแต่เกิด นางก็ถูกตรวจพบว่าเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดชนิดร้ายแรง แพทย์คาดการณ์ว่านางคงมีชีวิตอยู่ไม่ถึงอายุ 30 ปี
เพราะสภาพร่างกาย ก่อนหน้านี้นางจึงอาศัยอยู่ที่บ้านมาโดยตลอด มารดาสอนให้อ่านเขียนด้วยตนเอง แต่เจ้าของร่างเดิมได้รู้จักโลกภายนอกอันน่าตื่นตาตื่นใจผ่านหนังสือ จึงใฝ่ฝันอยากไปโรงเรียนอย่างยิ่ง
ท้ายที่สุดมารดาก็ทนคำวิงวอนของลูกสาวไม่ไหว เพื่อทำตามความปรารถนาของนาง จึงส่งไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมต้นสังกัดโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง ซึ่งอยู่ใกล้บ้านที่สุด
ซูหนานมองมารดาที่อยู่ข้างกายด้วยสีหน้าซับซ้อน แล้วลอบถอนหายใจเบา ๆ นี่คือมารดาผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง
ซูหนานนั่งฟังมารดาพูดจ้อเงียบ ๆ อย่างว่าง่าย ก่อนอ้าปากกินแอปเปิลหั่นชิ้นที่มารดาป้อนให้
นางชอบความรู้สึกที่มีคนคอยทะนุถนอมเช่นนี้มาก เป็นสิ่งที่ชาติที่แล้วไม่เคยได้สัมผัสเลย
ทันใดนั้น ประตูห้องผู้ป่วยก็เปิดออก ชายวัยกลางคนหัวล้านสวมเสื้อกาวน์สีขาวเดินเข้ามา เขาสวมแว่นกรอบหนา มือข้างหนึ่งถือรายงานผลตรวจปึกหนึ่ง ส่วนอีกข้างไขว้ไว้ด้านหลัง สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจและแปลกพิกล ปนความเหลือเชื่ออยู่เล็กน้อย
ซูหนานจำได้ว่าเขาคือแพทย์เจ้าของไข้ที่มารดาพานางมาพบก่อนหน้านี้ หมอเจียง
มารดาของซูหนานเห็นหมอเจียง ดวงตาก็พลันเป็นประกาย นางรีบลุกขึ้นเดินเข้าไปหา น้ำเสียงแฝงความหวั่นใจและตึงเครียดอยู่เล็กน้อย
“คุณหมอคะ…อาการป่วยของหนานหนานเป็นอย่างไรบ้าง?”
เรื่องนี้เกี่ยวพันกับชีวิตของตัวเอง ซูหนานจึงรีบเงี่ยหูฟังเช่นกัน
หมอเจียงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ “ไม่เข้าใจเลย เข้าใจไม่ได้จริง ๆ…”
“หา?”
เมื่อเห็นหมอเจียงมีสีหน้าเคร่งเครียดเช่นนั้น มารดาของซูหนานก็รู้สึกเหมือนขาอ่อนแรง
“ร้ายแรง…ขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”
น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย
“เอ่อ…” เมื่อเห็นท่าทีของมารดาซูหนาน หมอเจียงก็ชะงักไป ก่อนจะมีสีหน้ากระอักกระอ่วน เขาลูบจมูกแล้วโบกมือกล่าวว่า
“ไม่ใช่ครับ ลูกสาวของคุณสบายดี ดีมากจนน่าเหลือเชื่อเลยครับ”
“ร่างกายของเธอแม้จะอ่อนแอมาก แต่ตอนนี้กลับฟื้นฟูจนหายเป็นปกติแล้ว แม้แต่หัวใจที่เคยผิดรูปก็กลับมาเหมือนคนทั่วไป…นี่แทบจะเป็นปาฏิหาริย์เลยครับ ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่?”
พูดไปพูดมา แม้แต่ตัวหมอเจียงเองก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมา
ปฏิกิริยาของหมอเจียงทำให้มารดาซูหนานตกใจ พอเข้าใจความหมายของเขาแล้ว นางก็พลันยินดีเป็นล้นพ้น
“คุณหมอหมายความว่า หนานหนาน…โรคหัวใจของเธอ…”
“หายแล้วครับ หายขาดแล้ว!” หมอเจียงพยักหน้ายืนยัน ก่อนที่มารดาซูหนานจะพูดจบ
ซูหนานที่แอบเงี่ยหูฟังอยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง นี่นับเป็นความเมตตาจากสวรรค์หรือ? พอกลับมาเกิดใหม่ โรคร้ายของร่างนี้ก็หายดีแล้ว?
อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ แบบนี้…วันนี้นางคงนั่งรถไฟเหาะมาทั้งวันแล้ว…
นี่ไม่ได้หมายความว่านางจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอีกครั้งหรอกหรือ?
เอ่อ…แม้จะเปลี่ยนเพศไปแล้วก็เถอะ…
เด็กสาวก้มมองหน้าอกที่นูนขึ้นใต้ชุดนักเรียน แล้วถอนหายใจอย่างจนใจ
“ตอนตรวจติดตามอาการเมื่อสัปดาห์ก่อน สภาพของเธอยังไม่น่าไว้วางใจเลยครับ ผมสงสัยมากว่าลูกสาวของคุณเจออะไรมาบ้างในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้?”
น้ำเสียงของหมอเจียงแฝงความอยากรู้อยากเห็นในฐานะแพทย์อยู่เล็กน้อย
“อืม…”
มารดาของซูหนานขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างไม่แน่ใจนักว่า “หนานหนานถูกเด็กซนคนหนึ่งใช้ลูกฟุตบอลเตะมาโดนหัวค่ะ”
“เอ่อ…หืม?”
“หลังจากนั้นก็มีไข้อยู่พักหนึ่งค่ะ…”
“อืม…แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ?”
“หลังจากนั้น…ก็ไม่มีอะไรแล้วค่ะ…”
หมอเจียง: …
หรือคุณจะหมายความว่า โดนลูกฟุตบอลกระแทกหัวแล้วมีไข้อยู่พักหนึ่ง ก็รักษาโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดให้หายได้งั้นหรือ?!
นี่คุณล้อผมเล่นหรือไง? หมอเจียงทำหน้าเอือมระอา