สุดท้ายหมอเจียงก็ยังหาคำตอบของเรื่องนี้ไม่ได้ จึงได้แต่จากไปด้วยความผิดหวัง
ส่วนแม่ซูก็ยังไม่วางใจ จึงพาซูหนานที่กลับมาเคลื่อนไหวได้แล้วไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดทั่วทั้งโรงพยาบาลอีกครั้ง
ผลตรวจสุดท้ายยังคงเหมือนเดิมทุกประการ—ลูกสาวมีร่างกายแข็งแรงดี เพียงแต่อ่อนแออยู่บ้าง ต้องเสริมสารอาหารและบำรุงร่างกายให้มากขึ้น เรื่องนี้ทำให้แม่ซูทั้งตกใจและยินดี
แต่ปัญหาอีกข้อหนึ่งกลับยังไม่ได้รับการแก้ไข นั่นคืออาการความจำเสื่อมของซูหนาน
หมอตรวจศีรษะของซูหนานอย่างละเอียด และยืนยันว่าการถูกลูกฟุตบอลกระแทกครั้งนั้นไม่ได้รุนแรงนัก ถึงขั้นไม่ทำให้สมองกระทบกระเทือนแม้แต่น้อย อาการความจำเสื่อมของซูหนานจึงกลายเป็นปริศนาไม่ต่างจากหัวใจที่ฟื้นตัวขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ของเธอ
แน่นอนว่าซูหนานไม่รู้ว่าเรื่องหัวใจเป็นมาอย่างไร แต่เรื่องความจำเสื่อมนี่สิ... เดิมทีเธอก็ไม่ใช่ซูหนานคนเดิมอยู่แล้ว การไม่ได้รับความทรงจำมาด้วยจึงพอเข้าใจได้
หลังจากวุ่นวายกันอยู่พักใหญ่ แม่ซูก็ยอมรับความจริงได้ในที่สุด
ความจำเสื่อมก็ช่างเถอะ แลกกับร่างกายที่แข็งแรง สำหรับลูกสาวที่เดิมทีอาจมีชีวิตอยู่ไม่ถึง 30 ปีอย่างเธอแล้ว นับว่าได้กำไรมหาศาลด้วยซ้ำ เมื่อไม่มีความทรงจำ ก็สร้างความทรงจำดี ๆ ขึ้นมาใหม่ได้ ปล่อยให้เรื่องไม่ดีในอดีตลอยหายไปกับสายลมเถอะ...
ตอนแม่ลูกออกจากโรงพยาบาลก็ใกล้ค่ำแล้ว แม่ซูพาซูหนานขึ้นรถบีเอ็มดับเบิลยูของตน ช่วยคาดเข็มขัดนิรภัยให้ ก่อนจะขับรถออกไป
ระหว่างทาง ทั้งสองต่างเงียบงันอยู่บ้าง
ซูหนานไม่รู้เลยว่าควรพูดอะไร ส่วนแม่ซูก็ไม่รู้ว่าจะปลอบลูกสาวที่ความจำเสื่อมอย่างไร
สุดท้ายแม่ซูก็เป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน “หนานหนาน ต่อไปลูกคิดจะ...”
“หนูอยากเรียนต่อค่ะ”
ซูหนานตอบออกไปทันที ก่อนที่แม่จะทันถามจบ
ใช่แล้ว เธอตั้งใจจะเรียนต่อ ในเมื่อร่างกายตอนนี้ไม่มีปัญหาแล้ว การกลับไปเรียนก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีข้อสงสัยอีกหลายอย่างที่อยากหาคำตอบจากทางโรงเรียน
“แต่ความทรงจำของลูก...”
“หนูแค่จำเรื่องความสัมพันธ์กับผู้คนและเหตุการณ์ที่ผ่านมาไม่ได้ แต่ความรู้ที่เคยเรียนยังอยู่ในหัวค่ะ”
ขณะพูด ซูหนานก็ชี้ศีรษะน้อย ๆ ของตัวเอง
“อีกอย่าง สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยอย่างโรงเรียน อาจช่วยให้หนูฟื้นความทรงจำก็ได้ค่ะ”
เมื่อเห็นแม่ซูยังลังเล ซูหนานก็พูดจาเหลวไหลต่อไป
แม่ซูฟังคำพูดของซูหนานแล้ว สีหน้าก็เปี่ยมด้วยความปลื้มใจระคนซับซ้อน
เธอรู้จักลูกสาวของตัวเองดี ก่อนหน้านี้เพราะโรคหัวใจ เธอทะนุถนอมลูกเสียจนกลัวว่าถ้าอมไว้ในปากจะละลาย กลัวว่าถ้าวางไว้บนฝ่ามือจะตกแตก นานวันเข้าจึงทำให้ลูกมีนิสัยเอาแต่ใจและอ่อนแอ ไม่คิดเลยว่าหลังเกิดอุบัติเหตุครั้งนี้ ลูกสาวของเธอจะกลายเป็นคนสุขุมและมีเหตุผลได้ถึงเพียงนี้...
“หนานหนาน... ลูกโตขึ้นแล้วนะ ความทรงจำจะฟื้นหรือไม่ก็ไม่เป็นไร เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป อนาคตของลูกยังมีเส้นทางอีกยาวไกล...”
ดวงตาของแม่ซูแดงก่ำ เธอสูดจมูกฟืดหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า
“ไม่ว่าลูกจะเปลี่ยนไปเป็นแบบไหน ลูกก็ยังเป็นลูกสาวที่แม่รักและหวงแหนที่สุด...”
เมื่อได้ฟังคำพูดจากใจของแม่ซู ซูหนานก็รู้สึกอึดอัดในอกขึ้นมาเล็กน้อย
...
รถแล่นอยู่ครึ่งชั่วโมง ก่อนจะเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาเข้าไปในลานจอดรถขนาดเล็กแห่งหนึ่ง เมื่อดับเครื่องแล้ว แม่ซูก็ลงจากรถ ก่อนจะเปิดประตูให้ซูหนาน
“หนานหนาน ถึงบ้านแล้วจ้ะ”
ซูหนานลงจากรถตามแม่บุญธรรม แล้วกวาดตามองรอบ ๆ ด้วยความสงสัย
ที่นี่เป็นลานกว้างหลายร้อยตารางเมตร มีกำแพงล้อมอยู่สามด้าน ส่วนทางทิศใต้เป็นอาคารสี่ชั้น ภายในลานมีข้าวของจิปาถะวางกองอยู่เต็มไปหมด ส่วนใหญ่เป็นลังสินค้า นอกจากนี้ยังมีรถบรรทุกขนาดเล็กจอดอยู่คันหนึ่ง ด้านข้างเขียนอักษรตัวใหญ่ไว้สองตัวว่า “อ้ายซู”
อ้ายซู? ซูหนานรู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นหูอย่างประหลาด แต่ชั่วขณะหนึ่งก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินจากที่ไหน
เมื่อเห็นแววตาอยากรู้อยากเห็นของซูหนานที่มองไปรอบ ๆ สีหน้าแม่ซูก็เผยแววเอ็นดูขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะอ่อนโยนลง เธอจับมือลูกสาวแล้วอธิบายอย่างใจเย็นว่า “หนานหนาน ที่นี่เป็นลานหลังร้านของบ้านเรา บ้านเราอยู่ชั้นสี่ ขึ้นไปได้ทางบันไดฝั่งตะวันตกจ้ะ”
ร้านของบ้านเราอย่างนั้นหรือ? ซูหนานแปลกใจเล็กน้อย
มิน่าเล่า เสื้อผ้าของแม่ซูถึงดูราคาแพง รถที่ขับก็เป็นบีเอ็มดับเบิลยูระดับกลางค่อนสูง ที่แท้บ้านทำธุรกิจเปิดร้านนี่เอง ดูท่าครอบครัวที่เธอมาเกิดใหม่จะร่ำรวยไม่น้อย
“กริ๊ง ๆ ๆ...”
ทันใดนั้นเสียงไพเราะก็ดังขึ้น แม่ซูขมวดคิ้ว ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า
“หนานหนาน รอแม่ก่อนนะ แม่มีธุระต้องจัดการนิดหน่อย”
ซูหนานพยักหน้าอย่างว่าง่าย
หว่างคิ้วของแม่ซูคลายออก จากนั้นเธอก็กดรับโทรศัพท์
ทันทีที่รับสาย ท่าทีของเธอก็เปลี่ยนไปฉับพลัน จากแม่ผู้เปี่ยมความเอาใจใส่ กลายเป็นนักธุรกิจหญิงผู้เด็ดขาดและฉับไว
“ฮัลโหล ฉันหลิวหลาน”
“อะไรนะ? ยังหาไม่เจออีกเหรอ? แล้วกล้องวงจรปิดล่ะ?”
“เฮ้อ ช่างเถอะ ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันไปจัดการเอง!”
หลังคุยโทรศัพท์จบ แม่ซูก็วางสายและขมวดคิ้วมุ่น คล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง แต่พอหันมาหาซูหนาน สีหน้าก็กลับมาอ่อนโยนดังเดิม ความสามารถในการเปลี่ยนสีหน้าได้รวดเร็วเช่นนี้ทำให้ซูหนานอดทึ่งไม่ได้
“เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?”
ซูหนานสงสัยขึ้นมา
“อืม... เรื่องเล็กน้อยที่ร้านน่ะ ลูกไม่ต้องกังวลหรอก”
แม่ซูแตะศีรษะน้อย ๆ ของซูหนานอย่างอ่อนโยน ก่อนจะจูงเธอเดินไปทางบันได
เมื่อเดินขึ้นบันไดไปถึงชั้นสี่ ซูหนานก็เห็นทางเดินเส้นหนึ่ง มีประตูอยู่เป็นระยะ ๆ ส่วนสุดทางมีบ้านหลังหนึ่งติดกลอนคู่ไว้หน้าประตู
“บ้านเราอยู่หลังในสุดจ้ะ”
ซูหนานเดินตามแม่ซูเข้าไปในบ้านที่ไม่คุ้นเคย
บ้านหลังนี้ไม่เล็กแต่ก็ไม่ถึงกับใหญ่ มีห้องนอนสี่ห้องกับห้องรับแขกสองห้อง ตกแต่งด้วยบรรยากาศคลาสสิกแบบโบราณ แต่ก็ยังมีความทันสมัยอยู่ไม่น้อย
“ห้องทางตะวันออกสุดนั่นเป็นห้องของลูก” แม่ซูชี้ไปที่ประตูบานหนึ่งทางฝั่งตะวันออกสุดของบ้าน แล้วพูดกับซูหนาน เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า “แม่มีธุระนิดหน่อย ต้องออกไปก่อน ลูกก็... ทำความคุ้นเคยกับบ้านไปก่อนนะ”
ซูหนานพยักหน้าอย่างว่าง่ายอีกครั้ง
ดูเหมือนแม่ซูจะยังไม่วางใจ เธอจึงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งมาเขียนตัวเลขชุดหนึ่ง แล้วส่งให้ซูหนาน
“นี่เบอร์โทรศัพท์มือถือของแม่นะ แม่อยู่ลานด้านหน้า ถ้ามีอะไรให้ใช้โทรศัพท์บ้านในห้องหนังสือติดต่อแม่ ห้ามออกไปข้างนอกเด็ดขาด”
“ค่ะ” ซูหนานตอบเสียงเบา
เมื่อเห็นลูกสาวเชื่อฟังเช่นนี้ ระหว่างคิ้วของแม่ซูก็คลายลงอีกมาก เธอลูบศีรษะน้อย ๆ ของซูหนานอีกครั้ง ก่อนจะรีบปิดประตูบ้านแล้วออกไป
เมื่อแม่ซูจากไป ซูหนานก็ถอนหายใจโล่งอกเสียที
ให้ชายหนุ่มวัย 26 ปีทำตัวเป็นสาวน้อยวัย 14 ปีที่ว่าง่าย นับว่ายากอยู่เหมือนกัน
อีกทั้งความเอาใจใส่อย่างไม่ขาดตกบกพร่องของแม่ซู ก็ทำให้ “ซูหนานตัวปลอม” อย่างเธอรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง
ซูหนานส่ายหน้า ตบแก้มนุ่ม ๆ ของตัวเองเบา ๆ แล้วตัดสินใจว่าจะไม่คิดฟุ้งซ่านเรื่องพวกนั้นอีก
ถึงทางตันย่อมมีทางออก เรือถึงหัวสะพานก็ตรงไปเอง ในเมื่อเธอได้ฟื้นคืนชีพมาแล้ว ก็จงยอมรับชะตาและใช้ชีวิตกับสิ่งที่เกิดขึ้นให้ดี ใช้โอกาสครั้งที่สองอันหาได้ยากยิ่งนี้ให้คุ้มค่า
“ตุ้บ!”
ขณะที่กำลังครุ่นคิด จู่ ๆ ก็มีเสียงเบา ๆ ดังมาจากห้องทางฝั่งตะวันออก ในห้องรับแขกที่เงียบสงัด เสียงนั้นฟังชัดเป็นพิเศษ
ซูหนานสะดุ้ง เธอมองไปตามเสียง แล้วพบว่าเป็นห้องที่แม่ซูบอกว่าเป็นห้องของเธอ
“ใครน่ะ?”
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงถาม
ไม่ใช่ว่าที่บ้านมีแค่ตัวเธอกับแม่หรอกหรือ? ซูหนานรู้สึกฉงนเล็กน้อย
เธอกวาดตามองรอบ ๆ แล้วเดินย่องไปในครัว หยิบไม้คลึงแป้งขึ้นมา ก่อนจะย่องเบา ๆ ไปถึงหน้าห้อง
ซูหนานสูดหายใจเข้าลึก ๆ ยื่นมือซ้ายไปแตะลูกบิดอย่างช้า ๆ จากนั้นก็ผลักประตูเปิดออกทันควัน พร้อมกำไม้คลึงแป้งในมือขวาแน่น
ทันทีที่ประตูเปิด กลิ่นหอมละมุนของหญิงสาวคล้ายกลิ่นสะระแหน่เจือกลิ่นยาจาง ๆ ก็โชยเข้ามาปะทะใบหน้า
ภาพที่เห็นเมื่อเปิดประตูคือห้องนอนสีชมพูแสนอบอุ่น ด้านหนึ่งมีชั้นหนังสือกับตู้เสื้อผ้า อีกด้านเป็นเคาน์เตอร์ที่วางยาและเครื่องมือทางการแพทย์หลากหลายชนิดไว้เต็ม ส่วนตรงกลางมีเตียงใหญ่สีเหลืองอ่อนที่มองปราดเดียวก็รู้สึกว่าน่านอนสบายสุด ๆ
ในห้องไม่มีใครอยู่ มีเพียงแมวสีขาวราวหิมะตัวหนึ่งนอนหมอบอยู่บนเตียง ดวงตาสองข้างเป็นคนละสี เหลืองข้างหนึ่ง น้ำเงินข้างหนึ่ง ตัวอ้วนตุ้ยนุ้ย แต่ก็น่ารักเป็นพิเศษ
ที่แท้ก็แมวนี่เอง ซูหนานถอนหายใจโล่งอก
ไม่คิดเลยว่าร่างเดิมจะเลี้ยงสัตว์ไว้ด้วย
แมวถูกเสียงเคลื่อนไหวของซูหนานรบกวน มันจึงหันมาสบตากับเธอ ดวงตาต่างสีก็พลันเปล่งประกายขึ้นมาทันที
“เหมียว! น้องหนาน ป๋ายป๋ายคิดถึงแทบแย่เลย!”
แมวขาวตัวใหญ่ร้องลั่น ก่อนจะกระโจนเข้าใส่ซูหนาน
บ้าเอ๊ย! แมวพูดได้ด้วยเหรอ?
ไม้คลึงแป้งในมือซูหนานหล่นกระแทกพื้นดัง “โครม” เธออ้าปากค้าง ตาค้างไปชั่วขณะ