แปลงกายเป็นเซียนจิ้งจอกเก้าหาง

ตอนที่ 5 จิ้งจอกเก้าหางแปลงกาย

5 นาที· 1.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เมี้ยว! น้องหนานจ๋า ต้าป๋ายคิดถึงเจ้าจะแย่แล้ว!”

เจ้าแมวตัวใหญ่สีขาวร้องลั่น ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ซูหนาน เสียงของมันแหบพร่า ฟังดูเหมือนลุงโรคจิตวัยสี่สิบไม่มีผิด

ซูหนานรู้สึกเหมือนมีอะไรหนัก ๆ ทับลงบนตัว เจ้าแมวอ้วนพีโถมเข้ามาใส่เธอเต็มแรง หัวแมวสองหัวกลิ้งคลุกเคล้ากันไปมา

“เมี้ยว~ เมี้ยว!”

ซูหนาน: …

สีหน้าเธอเปลี่ยนไป คว้าหนังคอแมวขึ้นมาแล้วออกแรงดึงมันออกจากตัว ก่อนจะเหวี่ยงกลับไปบนเตียง

“เมี้ยว~”

เจ้าแมวที่เรียกตัวเองว่าต้าป๋ายไม่ทันตั้งตัว จึงหัวทิ่มลงบนผ้าห่มนุ่ม ๆ แล้วกลิ้งไปบนเตียงหนึ่งตลบ

จากนั้นมันก็ลุกขึ้น สะบัดขนสีขาวบนตัว ดวงตากลมโตสองข้างมีสีเหลืองกับสีฟ้าคนละข้าง จ้องซูหนานอย่างน่าสงสาร ก่อนจะทำท่าออดอ้อน

“เมี้ยว น้องหนานจ๋า ไม่เอาต้าป๋ายแล้วหรือ?”

ซูหนาน: …

หน้าตาน่ารักแต่กลับมีเสียงเหมือนลุง การจับคู่ที่ชวนพิกลเช่นนี้…ทำให้ซูหนานเผลอสะท้านไปทั้งตัว

เธอข่มความรู้สึกประหลาดในใจ ก่อนขมวดคิ้วชี้ไปที่แมวแล้วถามว่า “เจ้า…เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่ พูดได้ด้วยหรือ?”

“เมี้ยว!”

ดวงตาแมวของต้าป๋ายเบิกกว้างทันที ปากเล็ก ๆ ของมันเผยอลง เผยให้เห็นลิ้นสีชมพูที่มีปุ่มหนาม ขนทั่วตัวลุกชัน สีหน้าราวกับแมวกำลังตกใจสุดขีด มันร้องว่า “สวรรค์! ข้าฟังคำพูดของเสี่ยวหนานหนานรู้เรื่องจริง ๆ! ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม!”

จากนั้นมันก็ตีลังกาลุกขึ้น ย่อตัวเตรียมกระโจนอีกครั้ง พลางพึมพำว่า “เมี้ยว~! ต้องเป็นเพราะความรักที่ข้ามีต่อน้องหนานจ๋าซาบซึ้งฟ้าดินแน่ ๆ น้องหนานจ๋า อย่ากลัวไปเลย ต้าป๋ายมาแล้ว!”

ซูหนานเห็นแมวขาวน้ำลายไหล ดวงตาเป็นประกาย เตรียมจะพุ่งเข้าใส่เธอ ใบหน้างดงามพลันเปลี่ยนสี

เธอคว้าไม้ช็อตยุงบนโต๊ะข้าง ๆ มาอย่างฉับไว แล้วฟาดใส่แมวที่กำลังพุ่งเข้ามาเสียงเพียะ

ซูหนานได้ยินเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ ไม้ช็อตยุงปล่อยประกายไฟออกมาอย่างชัดเจน จากนั้นต้าป๋ายก็ร้องโหยหวน ก่อนจะลอยกลับไปบนเตียงอีกครั้ง

กลิ่นขนไหม้จาง ๆ อบอวลอยู่ในอากาศ

แมวเปอร์เซียที่เรียกตัวเองว่าต้าป๋ายขนฟูฟ่องตั้งชัน ราวกับเพิ่งไปดัดผมด้วยไฟฟ้าสถิต ขนสีขาวหลายหย่อมบริเวณขาทั้งสี่ อก และใบหน้ากลายเป็นสีดำเกรียม มันยืนโงนเงน ดวงตาเลื่อนลอย ร่างกายโอนเอนไปมา

“น้องหนานจ๋าหนึ่งคน…น้องหนานจ๋าสองคน…”

จากนั้นมันก็แลบลิ้น น้ำลายฟูมปาก เหลือกตาขึ้น แล้วหมดสติไป…

ซูหนานสะดุ้งตกใจ คราวนี้ถึงเพิ่งนึกได้ว่าเธอใช้อะไรฟาดแมวประหลาดตัวนี้จนกระเด็น

ไม้ช็อตยุง…แรงช็อตตอนสัมผัสกันเพียงชั่วขณะก็ทำให้คนยังรู้สึกทรมานมาก ไม่ต้องพูดถึงแมวตัวเล็กกว่าคนตั้งเยอะ

นี่เป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้าของร่างเดิมหรือเปล่า อย่าบอกนะว่าเธอช็อตมันตายไปแล้ว?

เธอขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วรีบเดินเข้าไป ใช้นิ้วจิ้มตัวแมวพลางถามอย่างเป็นห่วงว่า “นี่…นี่…เจ้ายังไหวไหม?”

พอถูกเธอจิ้ม เจ้าแมวก็รีบกลิ้งหนึ่งตลบแล้วลุกขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นแลบลิ้น ตาเขียวปั้ด พุ่งเข้าใส่ซูหนาน

“เมี้ยว~! น้องหนานจ๋าถูกต้าป๋ายหลอกแล้ว!”

ซูหนานหน้าเคร่ง คว้าหน้าอ้วน ๆ ของแมวไว้แล้วกดมันกลับลงไปอย่างแรง…

ต้าป๋าย: …

หลายนาทีต่อมา…

ซูหนานกับแมวสีขาวจ้องตากันผ่านกรงนก

“เมี้ยว~!”

ดวงตาแมวของต้าป๋ายเอ่อคลอ มันมองพื้นที่แคบ ๆ รอบตัว ก่อนจะฝืนขยับตัวเล็กน้อย “น้องหนานจ๋า…ใจร้ายได้ยังไง เอาเจ้าตัวน้อยของตัวเองมายัดไว้ในกรงแคบ ๆ แบบนี้ ไหนบอกว่าจะเป็นแอปเปิลน้อยของกันและกันไง?”

ซูหนาน: …

เธอทำหน้าเหมือนมีเส้นดำพาดเต็มหน้า พลางยกมือขึ้นนวดขมับเบา ๆ

“ตกลงเจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตอะไรกันแน่?”

“เมี้ยว~? ข้าเป็นเพื่อนรักของน้องหนาน เป็นคู่เตียงชั้นยอด แมวเปอร์เซียต้าป๋ายไง!”

ซูหนาน: …

ลองนึกดูสิว่าความรู้สึกเป็นอย่างไร เมื่อมีลุงเสียงห้าวมาบอกว่าตัวเองเป็นคู่เตียงที่ดีที่สุดของเรา?

แถมยังทำหน้าออดอ้อนอีกต่างหาก!

ถึงจะเป็นแมวก็เถอะ…

“เจ้าเป็น…แมวเลี้ยงของซู…เอ่อ ของฉันหรือ?”

“เมี้ยว~! คู่เตียงต่างหาก!”

ซูหนานหยิบไม้ช็อตยุงขึ้นมา

“แมวเลี้ยง…”

ต้าป๋ายสะดุ้ง แล้วพึมพำอย่างไม่เต็มใจ

ซูหนานเห็นว่าแมวตัวนี้ยอมสงบลงบ้างแล้ว จึงวางอาวุธในมือลง ก่อนถามอย่างสงสัยว่า “เจ้าพูดได้หรือ?”

“เมี้ยว?”

“อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง!”

ซูหนานหยิบไม้ช็อตยุงขึ้นมาอีกครั้ง

“เมี้ยว ข้าจะพูดภาษาคนได้ยังไง? น่าจะเป็นน้องหนานจ๋าต่างหากที่พูดภาษาแมวได้แล้วไม่ใช่หรือ?”

“ภาษาแมว?”

ซูหนานงุนงงไปหมด

“เมี้ยว~ ก็ใช่น่ะสิ เมื่อก่อนน้องหนานจ๋าก็ชอบเลียนเสียงพวกเราเหมือนกัน แต่มีแต่เสียงร้องมั่ว ๆ ฟังไม่รู้เรื่อง ตอนนี้กลับคุยกันรู้เรื่องแล้ว ต้าป๋ายตกใจแทบแย่แน่ะ!”

หืม? ซูหนานไม่ค่อยเข้าใจนัก

ตอนนั้นเอง เสียงนกร้องก็ดังมาจากนอกหน้าต่าง

นกกระจอกตัวเล็กสองตัวบินหยอกล้อกันพลางร้องเจื้อยแจ้วผ่านหน้าต่างไป

“จิ๊บ ๆ ที่รัก บินช้าหน่อยสิ ข้าจะตามไม่ทันแล้ว!”

“จิ๊บ ๆ ตามข้าให้ทันสิ! ถ้าเจ้าตามทัน ข้าจะยอมให้เจ้าจุ๊บจุ๊บ…”

ซูหนาน: …

นกก็พูดได้ด้วยหรือ?

เธอมีสีหน้าตื่นตะลึง

โลกนี้เกิดอะไรขึ้น ถึงได้ผิดปกติขนาดนี้?

“เจ้า…ได้ยินเสียงนกร้องข้างนอกไหม?”

ซูหนานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปถามต้าป๋าย

“เมี้ยว? เสียงนกร้องหรือ? ได้ยินสิ”

ต้าป๋ายเอียงหัวเล็กน้อย

“แล้วเจ้าฟังเข้าใจไหม?”

“เมี้ยว ๆ ๆ? ข้าจะไปฟังภาษานกรู้เรื่องได้ยังไง?”

ต้าป๋ายทำหน้าเหมือนกำลังมองคนโง่

ซูหนาน: …

ทันใดนั้น ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ซูหนานก็รีบออกจากห้องตัวเอง วิ่งไปยังห้องรับแขก เปิดโทรทัศน์ แล้วเปลี่ยนช่องไปที่รายการโลกของสัตว์

“ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว สรรพสิ่งฟื้นคืนชีพ…”

เสียงบรรยายของอาจารย์จ้าวจงเสียงยังคงทุ้มนุ่มน่าฟัง ทว่าภาพที่ปรากฏต่อจากนั้นกลับทำเอาทัศนคติที่ซูหนานมีต่อโลกแตกละเอียด

“โฮก! แม้ความยึดติดจะทำให้เจ้าร่วงหล่นและหมอบอยู่บนพื้น เจ้าก็ยังคงงดงามเช่นเดิม วางอุ้งเท้าลง แล้วมาเป็นชายาของราชันผู้นี้เถิด!…”

นี่คือสิงโตขนทองตัวผู้กำลังเกี้ยวพาสิงโตตัวเมีย

“ซี่— กลิ่นกายของเจ้า หอมยิ่งนัก”

นี่คืองูเห่าตัวผู้

ซูหนาน: …

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป