“เมี้ยว! น้องหนานจ๋า ต้าป๋ายคิดถึงเจ้าจะแย่แล้ว!”
เจ้าแมวตัวใหญ่สีขาวร้องลั่น ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ซูหนาน เสียงของมันแหบพร่า ฟังดูเหมือนลุงโรคจิตวัยสี่สิบไม่มีผิด
ซูหนานรู้สึกเหมือนมีอะไรหนัก ๆ ทับลงบนตัว เจ้าแมวอ้วนพีโถมเข้ามาใส่เธอเต็มแรง หัวแมวสองหัวกลิ้งคลุกเคล้ากันไปมา
“เมี้ยว~ เมี้ยว!”
ซูหนาน: …
สีหน้าเธอเปลี่ยนไป คว้าหนังคอแมวขึ้นมาแล้วออกแรงดึงมันออกจากตัว ก่อนจะเหวี่ยงกลับไปบนเตียง
“เมี้ยว~”
เจ้าแมวที่เรียกตัวเองว่าต้าป๋ายไม่ทันตั้งตัว จึงหัวทิ่มลงบนผ้าห่มนุ่ม ๆ แล้วกลิ้งไปบนเตียงหนึ่งตลบ
จากนั้นมันก็ลุกขึ้น สะบัดขนสีขาวบนตัว ดวงตากลมโตสองข้างมีสีเหลืองกับสีฟ้าคนละข้าง จ้องซูหนานอย่างน่าสงสาร ก่อนจะทำท่าออดอ้อน
“เมี้ยว น้องหนานจ๋า ไม่เอาต้าป๋ายแล้วหรือ?”
ซูหนาน: …
หน้าตาน่ารักแต่กลับมีเสียงเหมือนลุง การจับคู่ที่ชวนพิกลเช่นนี้…ทำให้ซูหนานเผลอสะท้านไปทั้งตัว
เธอข่มความรู้สึกประหลาดในใจ ก่อนขมวดคิ้วชี้ไปที่แมวแล้วถามว่า “เจ้า…เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่ พูดได้ด้วยหรือ?”
“เมี้ยว!”
ดวงตาแมวของต้าป๋ายเบิกกว้างทันที ปากเล็ก ๆ ของมันเผยอลง เผยให้เห็นลิ้นสีชมพูที่มีปุ่มหนาม ขนทั่วตัวลุกชัน สีหน้าราวกับแมวกำลังตกใจสุดขีด มันร้องว่า “สวรรค์! ข้าฟังคำพูดของเสี่ยวหนานหนานรู้เรื่องจริง ๆ! ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม!”
จากนั้นมันก็ตีลังกาลุกขึ้น ย่อตัวเตรียมกระโจนอีกครั้ง พลางพึมพำว่า “เมี้ยว~! ต้องเป็นเพราะความรักที่ข้ามีต่อน้องหนานจ๋าซาบซึ้งฟ้าดินแน่ ๆ น้องหนานจ๋า อย่ากลัวไปเลย ต้าป๋ายมาแล้ว!”
ซูหนานเห็นแมวขาวน้ำลายไหล ดวงตาเป็นประกาย เตรียมจะพุ่งเข้าใส่เธอ ใบหน้างดงามพลันเปลี่ยนสี
เธอคว้าไม้ช็อตยุงบนโต๊ะข้าง ๆ มาอย่างฉับไว แล้วฟาดใส่แมวที่กำลังพุ่งเข้ามาเสียงเพียะ
ซูหนานได้ยินเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ ไม้ช็อตยุงปล่อยประกายไฟออกมาอย่างชัดเจน จากนั้นต้าป๋ายก็ร้องโหยหวน ก่อนจะลอยกลับไปบนเตียงอีกครั้ง
กลิ่นขนไหม้จาง ๆ อบอวลอยู่ในอากาศ
แมวเปอร์เซียที่เรียกตัวเองว่าต้าป๋ายขนฟูฟ่องตั้งชัน ราวกับเพิ่งไปดัดผมด้วยไฟฟ้าสถิต ขนสีขาวหลายหย่อมบริเวณขาทั้งสี่ อก และใบหน้ากลายเป็นสีดำเกรียม มันยืนโงนเงน ดวงตาเลื่อนลอย ร่างกายโอนเอนไปมา
“น้องหนานจ๋าหนึ่งคน…น้องหนานจ๋าสองคน…”
จากนั้นมันก็แลบลิ้น น้ำลายฟูมปาก เหลือกตาขึ้น แล้วหมดสติไป…
ซูหนานสะดุ้งตกใจ คราวนี้ถึงเพิ่งนึกได้ว่าเธอใช้อะไรฟาดแมวประหลาดตัวนี้จนกระเด็น
ไม้ช็อตยุง…แรงช็อตตอนสัมผัสกันเพียงชั่วขณะก็ทำให้คนยังรู้สึกทรมานมาก ไม่ต้องพูดถึงแมวตัวเล็กกว่าคนตั้งเยอะ
นี่เป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้าของร่างเดิมหรือเปล่า อย่าบอกนะว่าเธอช็อตมันตายไปแล้ว?
เธอขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วรีบเดินเข้าไป ใช้นิ้วจิ้มตัวแมวพลางถามอย่างเป็นห่วงว่า “นี่…นี่…เจ้ายังไหวไหม?”
พอถูกเธอจิ้ม เจ้าแมวก็รีบกลิ้งหนึ่งตลบแล้วลุกขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นแลบลิ้น ตาเขียวปั้ด พุ่งเข้าใส่ซูหนาน
“เมี้ยว~! น้องหนานจ๋าถูกต้าป๋ายหลอกแล้ว!”
ซูหนานหน้าเคร่ง คว้าหน้าอ้วน ๆ ของแมวไว้แล้วกดมันกลับลงไปอย่างแรง…
ต้าป๋าย: …
หลายนาทีต่อมา…
ซูหนานกับแมวสีขาวจ้องตากันผ่านกรงนก
“เมี้ยว~!”
ดวงตาแมวของต้าป๋ายเอ่อคลอ มันมองพื้นที่แคบ ๆ รอบตัว ก่อนจะฝืนขยับตัวเล็กน้อย “น้องหนานจ๋า…ใจร้ายได้ยังไง เอาเจ้าตัวน้อยของตัวเองมายัดไว้ในกรงแคบ ๆ แบบนี้ ไหนบอกว่าจะเป็นแอปเปิลน้อยของกันและกันไง?”
ซูหนาน: …
เธอทำหน้าเหมือนมีเส้นดำพาดเต็มหน้า พลางยกมือขึ้นนวดขมับเบา ๆ
“ตกลงเจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตอะไรกันแน่?”
“เมี้ยว~? ข้าเป็นเพื่อนรักของน้องหนาน เป็นคู่เตียงชั้นยอด แมวเปอร์เซียต้าป๋ายไง!”
ซูหนาน: …
ลองนึกดูสิว่าความรู้สึกเป็นอย่างไร เมื่อมีลุงเสียงห้าวมาบอกว่าตัวเองเป็นคู่เตียงที่ดีที่สุดของเรา?
แถมยังทำหน้าออดอ้อนอีกต่างหาก!
ถึงจะเป็นแมวก็เถอะ…
“เจ้าเป็น…แมวเลี้ยงของซู…เอ่อ ของฉันหรือ?”
“เมี้ยว~! คู่เตียงต่างหาก!”
ซูหนานหยิบไม้ช็อตยุงขึ้นมา
“แมวเลี้ยง…”
ต้าป๋ายสะดุ้ง แล้วพึมพำอย่างไม่เต็มใจ
ซูหนานเห็นว่าแมวตัวนี้ยอมสงบลงบ้างแล้ว จึงวางอาวุธในมือลง ก่อนถามอย่างสงสัยว่า “เจ้าพูดได้หรือ?”
“เมี้ยว?”
“อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง!”
ซูหนานหยิบไม้ช็อตยุงขึ้นมาอีกครั้ง
“เมี้ยว ข้าจะพูดภาษาคนได้ยังไง? น่าจะเป็นน้องหนานจ๋าต่างหากที่พูดภาษาแมวได้แล้วไม่ใช่หรือ?”
“ภาษาแมว?”
ซูหนานงุนงงไปหมด
“เมี้ยว~ ก็ใช่น่ะสิ เมื่อก่อนน้องหนานจ๋าก็ชอบเลียนเสียงพวกเราเหมือนกัน แต่มีแต่เสียงร้องมั่ว ๆ ฟังไม่รู้เรื่อง ตอนนี้กลับคุยกันรู้เรื่องแล้ว ต้าป๋ายตกใจแทบแย่แน่ะ!”
หืม? ซูหนานไม่ค่อยเข้าใจนัก
ตอนนั้นเอง เสียงนกร้องก็ดังมาจากนอกหน้าต่าง
นกกระจอกตัวเล็กสองตัวบินหยอกล้อกันพลางร้องเจื้อยแจ้วผ่านหน้าต่างไป
“จิ๊บ ๆ ที่รัก บินช้าหน่อยสิ ข้าจะตามไม่ทันแล้ว!”
“จิ๊บ ๆ ตามข้าให้ทันสิ! ถ้าเจ้าตามทัน ข้าจะยอมให้เจ้าจุ๊บจุ๊บ…”
ซูหนาน: …
นกก็พูดได้ด้วยหรือ?
เธอมีสีหน้าตื่นตะลึง
โลกนี้เกิดอะไรขึ้น ถึงได้ผิดปกติขนาดนี้?
“เจ้า…ได้ยินเสียงนกร้องข้างนอกไหม?”
ซูหนานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปถามต้าป๋าย
“เมี้ยว? เสียงนกร้องหรือ? ได้ยินสิ”
ต้าป๋ายเอียงหัวเล็กน้อย
“แล้วเจ้าฟังเข้าใจไหม?”
“เมี้ยว ๆ ๆ? ข้าจะไปฟังภาษานกรู้เรื่องได้ยังไง?”
ต้าป๋ายทำหน้าเหมือนกำลังมองคนโง่
ซูหนาน: …
ทันใดนั้น ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ซูหนานก็รีบออกจากห้องตัวเอง วิ่งไปยังห้องรับแขก เปิดโทรทัศน์ แล้วเปลี่ยนช่องไปที่รายการโลกของสัตว์
“ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว สรรพสิ่งฟื้นคืนชีพ…”
เสียงบรรยายของอาจารย์จ้าวจงเสียงยังคงทุ้มนุ่มน่าฟัง ทว่าภาพที่ปรากฏต่อจากนั้นกลับทำเอาทัศนคติที่ซูหนานมีต่อโลกแตกละเอียด
“โฮก! แม้ความยึดติดจะทำให้เจ้าร่วงหล่นและหมอบอยู่บนพื้น เจ้าก็ยังคงงดงามเช่นเดิม วางอุ้งเท้าลง แล้วมาเป็นชายาของราชันผู้นี้เถิด!…”
นี่คือสิงโตขนทองตัวผู้กำลังเกี้ยวพาสิงโตตัวเมีย
“ซี่— กลิ่นกายของเจ้า หอมยิ่งนัก”
นี่คืองูเห่าตัวผู้
ซูหนาน: …