องค์หญิงใหญ่ตกตะลึงพรึงเพริด
ภายใต้แสงเทียน ใบหน้าของชีจั๋วบิดเบี้ยว
ดวงตาคู่นั้นที่มักหลุบต่ำและเชื่อฟัง บัดนี้ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงดุจขุมนรก เครื่องหน้าหล่อเหลาถูกฉาบด้วยไออำมหิตน่าสะพรึงกลัว
องค์หญิงใหญ่พลันนึกขึ้นได้ว่า หากชีจั๋วมาเพื่อแก้แค้น เช่นนั้นตอนที่ทั้งสองพบกันครั้งแรก ณ วัดในคราวนั้น ก็เป็นแผนการที่เขาจงใจวางไว้หรือ
ในยามนั้นองค์หญิงใหญ่สูญเสียความสามารถในการมีบุตรไปแล้ว แม้จะเป็นเชื้อพระวงศ์ แต่ก็ไม่มีองค์ชายาชายที่เหมาะสม
ดังนั้นนางจึงลอบรวบรวมชายหลายคนที่มีรูปโฉมพอใช้ไว้เป็นการส่วนตัว
ทว่าในปีนั้น ชีจั๋วมีรูปโฉมโดดเด่นเหนือผู้ใด นางจึงต้องตาเขาเพียงแรกเห็น แล้วรับเขามาเป็นราชบุตรเขย
ริมฝีปากองค์หญิงใหญ่สั่นระริก “ตลอดยี่สิบปีที่เราอยู่ด้วยกัน เจ้าเสแสร้งมาตลอดหรือ”
“ถูกต้อง!” ชีจั๋วยอมรับโดยไม่ลังเล “เซียวหรง หลายปีมานี้ ทุกครั้งที่ข้านอนอยู่ข้างเจ้า ทุกครั้งที่สัมผัสเจ้า ทุกครั้งที่ยิ้มให้เจ้า ล้วนทำให้ข้ารู้สึกสะอิดสะเอียน!”
เขาหยุดชะงัก ชื่นชมความตกตะลึงที่พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงบนใบหน้าองค์หญิงใหญ่
“แล้วก็อีกเรื่อง เจ้านึกหรือว่าเหตุใดฝ่าบาทจึงทรงทราบสิ่งที่เจ้าทำอย่างชัดเจน? เจ้าอาศัยอำนาจของจวนองค์รัชทายาทก่อความปั่นป่วนในราชสำนัก รวบอำนาจและแทรกแซงกิจการบ้านเมือง ลอบยักยอกเงินจากพระคลังหลวง เรื่องเหล่านี้ เจ้านึกหรือว่าฝ่าบาทไม่ทรงระแคะระคายเลยจริงๆ?”
องค์หญิงใหญ่ราวกับถูกฟ้าผ่า จ้องมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ “ทั้งหมดเป็นฝีมือเจ้า...”
“ใช่ เป็นข้า” รอยยิ้มของชีจั๋วทั้งโหดเหี้ยมทั้งสะใจ “ทุกครั้งที่เจ้าวางแผนลับกับผู้อื่น ทุกครั้งที่เจ้าก่อความผิดฐานกบฏต่อพระเจ้าแผ่นดิน หลักฐานและเบาะแสเหล่านั้นล้วนเป็นฝีมือข้า ข้าค่อยๆ ส่งมันผ่านช่องทางลับไปถึงเบื้องพระพักตร์ฝ่าบาท!”