ฟ้าใกล้รุ่งสาง
องค์หญิงใหญ่รีบร้อนกลับถึงเรือนองค์หญิงใหญ่ เสียงฝีเท้ากระทบทางเดินยาวดังตึงตัง
นางวิ่งกลับเข้าห้อง สีหน้าตื่นตระหนก พลางรวบห่อสิ่งของล้ำค่าและสำคัญทั้งหมด
เมื่อครู่ นางได้ยินจากปากองครักษ์ลับว่าแผนก่อกบฏในวังขององค์รัชทายาทล้มเหลว ฝ่าบาทมีรับสั่งให้พระราชทานอสิญญาณแก่เขา!
องค์รัชทายาทเป็นโอรสแท้ ๆ ของฝ่าบาท เป็นโอรสโดยชอบธรรมที่ฮองเฮาองค์ก่อนทรงให้กำเนิด ถึงกระนั้นฝ่าบาทก็ยังทรงจัดการอย่างไร้เยื่อใย
องค์หญิงใหญ่รู้ดีว่าฝ่าบาทยิ่งไม่มีทางปล่อยนางไป เพราะนางเป็นต้นเหตุให้ฝ่าบาทกระอักพระโลหิตจนหมดสติ
ในเมื่อราชโองการยังมาไม่ถึงเรือนองค์หญิงใหญ่ นางต้องหนี ไปเดี๋ยวนี้!
ต่อให้ต้องไปเป่ยเหลียงก็ยังดี อย่างน้อยก็รักษาชีวิตไว้ได้!
นางลนลานคว้ากล่องเครื่องสำอางของตน พอหันกลับมาก็เห็นเงาดำร่างหนึ่งยืนอยู่ในห้อง ราวกับภูตผีไร้เสียง
“อ๊า!” องค์หญิงใหญ่กรีดร้องด้วยความตกใจ กล่องเครื่องสำอางในมือร่วงลงพื้น
ปัง!
ปิ่นปักผมกับเครื่องประดับกลิ้งกระจาย อัญมณีแตกหัก
เงาดำนั้นขยับ ก่อนเดินไปจุดเชิงเทียนเล่มหนึ่ง
แสงเทียนส่องให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาแต่เคร่งขรึมของชีจั๋ว ราชบุตรเขยขององค์หญิงใหญ่
“เจ้าคนสารเลว! อยากตายนักหรือ?” องค์หญิงใหญ่เปิดปากก็ด่าทอ “แอบยืนอยู่ในห้องของเปิ่นกงเงียบ ๆ ไม่ส่งเสียงสักแอะ เจ้าคิดจะทำอะไร?”
ชีจั๋วยังคงนอบน้อมดังเช่นเคย น้ำเสียงเรียบเฉยไม่ขึ้นไม่ลง
“ข้าได้ยินเสียงดังมาจากห้องขององค์หญิงใหญ่ แต่กลับไม่เห็นจุดไฟ จึงกังวลว่าจะมีโจร เลยเข้ามาดู”
กล่าวจบ สายตาของเขาก็กวาดไปยังพื้น เห็นเครื่องประดับกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด
“องค์หญิงใหญ่ ท่านจะเสด็จไปหรือ?”
“ไร้ประโยชน์ เปิ่นกงจะทำอะไรไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมาซักถาม” องค์หญิงใหญ่ก้มตัว เก็บอัญมณีที่ยังไม่แตกขึ้นมาสองสามเม็ด
ของพวกนี้ล้วนแลกเป็นเงินได้ เมื่อออกไปข้างนอกแล้ว ไม่ว่าอะไรก็ต้องใช้เงิน