ไม่นานนัก บรรดาสตรีสูงศักดิ์ก็มาถึงกัน
ผู้ที่ร่ำไห้หนักหนาที่สุดคือฮูหยินของลุงหลวงลู่ นางคุกเข่าซบอยู่บนเบาะกลม น้ำตาเปียกชุ่มชายเสื้อ
สวี่จิ้งหยางเดินไปยืนอยู่ด้านข้าง ในเวลานั้นเอง นางได้ยินสตรีสูงศักดิ์สองคนที่อยู่ไม่ไกลเอ่ยเสียงเบา
“งานศพของฮองเฮา เหตุใดฝ่าบาทจึงไม่เสด็จมาดูสักครั้ง?”
“ได้ยินว่าพระวรกายไม่สู้ดี เมื่อครู่จึงเพียงให้ขันทีใหญ่มาจุดธูปแทนพระองค์”
“เฮ้อ…เป็นสามีภรรยากันมาทั้งชีวิต สุดท้ายกลับจากไปอย่างโดดเดี่ยวเช่นนี้”
สวี่จิ้งหยางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนทิศเดินไปยังตำหนักข้าง
ผู้มาร่วมไว้อาลัยมีมากมายหลากหลาย หากอ๋องผิงได้ยินถ้อยคำเหล่านี้เข้า เกรงว่าจะก่อเรื่องขึ้นอีก
ยามนี้องค์หญิงใหญ่คงอยากเห็นอ๋องผิงกระทำการหุนหันพลันแล่นมากที่สุด
เมื่อไปถึงตำหนักข้าง ที่นั่นกลับเงียบสงัดอย่างน่าประหลาด ด้านนอกก็ไม่มีข้ารับใช้ในวังเฝ้าอยู่
ประตูตำหนักเปิดแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง สวี่จิ้งหยางมองเห็นอ๋องผิงกำลังคุกเข่าครึ่งตัวอยู่บนเบาะกลม พับกระดาษเงินกระดาษทอง
เพราะฝนตก แสงภายในตำหนักจึงสลัว มีโคมวังสีเหลืองหม่นจุดอยู่ไม่กี่ดวง
อ๋องผิงคุกเข่าครึ่งตัวอยู่บนเบาะกลมเพียงลำพัง ข้างกายมีเศษกระดาษทองและก้อนกระดาษเงินที่พับเสร็จแล้วกระจัดกระจายอยู่มากมาย
เขาก้มหน้าต่ำ ท่วงท่าที่เคยสง่าผึ่งผายในวันวาน บัดนี้กลับแฝงไว้ด้วยความหนักอึ้งและห่อเหี่ยว
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับสวี่จิ้งหยางที่ยืนอยู่ตรงประตู
นัยน์ตาเรียวคมที่เคยเฉียบคมจนชวนให้ผู้คนหวาดหวั่น บัดนี้กลับแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย
ใบหน้าหล่อเหลาซีดขาวไร้สีเลือด แนวกรามขบแน่น
เมื่อเห็นว่าเป็นสวี่จิ้งหยาง ในดวงตาของเขาคล้ายมีแสงจาง ๆ วาบผ่าน
“เจ้ามาแล้ว…” อ๋องผิงยื่นกระดาษเงินที่ยังพับไม่เสร็จในมือให้นาง “ช่วยเปิ่นหวังหน่อย”