ฝ่าบาทจ้องนางเขม็ง ลำคอเปล่งเสียงไออย่างรุนแรง
องค์หญิงใหญ่กลับมิได้คิดถอยหนีไปเช่นนี้ หากแต่หัวเราะเย็นออกมา
“เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือ น้องชายที่รักของข้า เจ้าเชี่ยวชาญวิธีถ่วงดุลอำนาจที่สุด แล้วจะตัดใจพระราชทานอสิญญาณแก่ข้าได้อย่างไร”
“หากไม่มีข้า เจ้าจะควบคุมสวี่จิ้งหยางได้อย่างไร แล้วจะถ่วงดุลตระกูลลู่ที่กำลังมีอำนาจได้อย่างไร กระดานหมากของเจ้า หากขาดหมากตัวนี้ไป เจ้ายังจะเดินต่อได้อย่างไร”
นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ท่วงท่าเย่อหยิ่ง ทว่าแววตาเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง “เจ้าต้องการให้พี่สาวผู้นี้ยืนอยู่เบื้องหน้าแทนเจ้า ทำเรื่องโสมมและโหดเหี้ยมที่เจ้าไม่อาจลงมือเอง ต้องการให้ข้าเป็นดาบในมือของเจ้า มิใช่หรือ”
ฝ่าบาทตะโกนเสียงแหบพร่า “เจ้าหุบปากให้เรา!”
องค์หญิงใหญ่ตรัสอย่างโกรธเกรี้ยว “เปิ่นกงจะพูดเสียอย่าง!”
ราวกับกล่องแห่งความคับแค้นขององค์หญิงใหญ่ถูกเปิดออก ความขมขื่นที่อัดอั้นอยู่ในใจนางคมกริบดุจคมดาบ ระบายออกมาอย่างสะใจ!
“บัดนี้เจ้านั่งบนบัลลังก์มังกรอย่างองอาจผึ่งผาย แต่ยังจำได้หรือไม่ว่าเมื่อครั้งอยู่ซีเยว่ เจ้าอ่อนแอเพียงใด? ยามค่ำคืนได้ยินเสียงเพียงเล็กน้อยก็หวาดกลัวจนขดตัวเป็นก้อน ยังต้องให้พี่สาวผู้นี้คอยขวางอยู่เบื้องหน้า! หากมิใช่ข้า...ฮึ เจ้าคงตายไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว!”
“ยังมีอวี่เหวินโชวผู้นั้นอีก!” องค์หญิงใหญ่ยิ่งพูดยิ่งโกรธ น้ำเสียงเร่งร้อน “เมื่อเขาปรากฏตัวด้านนอกพระราชวิหารบรรพกษัตริย์ เจ้าก็ควรส่งคนไปจับกุมแล้วสังหารเสีย!”
“แต่เจ้า ทั้งที่สามารถพระราชทานอสิญญาณแก่เขาได้ กลับปล่อยให้เขาเปิดโปงเรื่องอัปยศในอดีตของพวกเรา เจ้าคิดว่าเปิ่นกงไม่รู้หรือ? เป็นเจตนาของเจ้าที่อยากให้ผู้อื่นได้ยิน เพื่อให้เปิ่นกงอับอายต่อหน้าทุกคน!”
“อย่าลืมเสียเล่า ที่ข้าถูกผู้อื่นหยามเหยียดเช่นนั้น ก็เพื่อปกป้องเจ้า! แล้วเจ้ากลับปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ ข้าเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของเจ้านะ!”
ถ้อยคำทีละประโยค ทีละคำ ดุจมีดสั้นอันคมกริบที่สุด กรีดแทงลงกลางอกของฝ่าบาทอย่างโหดเหี้ยม