สีหน้าอ๋องผิงชะงักงันไปชั่วขณะ ความโกรธเกรี้ยวอันบ้าคลั่งค่อย ๆ มอดลงไปไม่น้อย
ทว่าหมัดทั้งสองของเขายังคงกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
ผ่านไปครู่ใหญ่ จึงได้ยินเขาเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าเย็นชา “เช่นนั้นเจ้าก็จงปกป้องนางให้ดี เรื่องของไทเฮาสำคัญยิ่งกว่าฟ้า ข้าไม่อาจคำนึงถึงส่วนรวมได้ ข้าเหลือญาติอยู่เพียงคนเดียวแล้ว”
กล่าวจบ อ๋องผิงก็เร่งฝีเท้าจากไป เซียวเหอเย่มองตามแผ่นหลังของเขา ริมฝีปากบางเม้มแน่น
เมื่ออ๋องผิงกลับถึงตำหนัก สวี่จิ้งหยางก็ไม่อยู่ในตำหนักฟงอี้แล้ว
นางกำนัลใหญ่นำชุดเสื้อเปื้อนเลือดมาถวาย พร้อมเล่าข้อสันนิษฐานของสวี่จิ้งหยางให้อ๋องผิงฟัง เมื่อมองชุดเสื้อเปื้อนเลือดนั้น อ๋องผิงก็เจ็บปวดใจราวถูกมีดกรีด
ต่อมา ไม่รู้ว่าคำพูดของเซียวเหอเย่ได้ผลหรือไม่ อ๋องผิงก็ไม่ได้เรียกร้องให้ฝ่าบาทลงโทษองค์หญิงใหญ่อีก
บางทีเขาอาจรู้ดีว่า ฝ่าบาทไม่มีทางทำตามความประสงค์ของเขาอยู่แล้ว
องค์หญิงใหญ่ส่งแม่นมจางมาเยี่ยมที่ตำหนักฟงอี้ ทว่ายังไม่ทันได้เข้าไปในตำหนัก ก็ถูกคนของอ๋องผิงขับไล่กลับไป
นางกำนัลใหญ่โยนยาวิเศษที่แม่นมจางนำมาอ้างว่าเป็นยาอายุวัฒนะลงบนพื้น กล่องพลันกระแทกพื้นเปิดออก ยาลูกกลอนสีน้ำตาลหลายเม็ดกลิ้งกระจายออกมา
แม่นมจางหน้าซีดเขียว “นี่คือน้ำใจจากองค์หญิงใหญ่ของพวกเรา!”
นางกำนัลใหญ่ดวงตาแดงก่ำ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ฮองเฮายังทรงหมดสติไม่รู้พระสึกตัว น้ำใจขององค์หญิงใหญ่เช่นนี้ เก็บไว้ให้พระองค์เองเถิด!”
“บังอาจ! เจ้ากล้า...” แม่นมจางยังพูดไม่ทันจบ นางกำนัลใหญ่ก็หันหลังเดินเข้าไปในตำหนักชั้นในแล้ว
ถึงกับไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย
แม่นมจางกล้ำกลืนโทสะกลับไปยังเรือนองค์หญิงใหญ่ แล้วเล่าเรื่องนี้ให้องค์หญิงใหญ่ฟัง
องค์หญิงใหญ่ฟังจบ ใช้ฝาจอกชาลูบวนไปตามขอบจอกเบา ๆ หนึ่งรอบ ก่อนจะหัวเราะเย็น “ตั้งแต่อ๋องผิงไปจนถึงข้ารับใช้ในวังกลุ่มนี้ ล้วนมีความโศกเศร้าปนความขุ่นเคือง ดูท่าครั้งนี้ฮองเฮาคงฝืนต่อไปไม่ไหวจริง ๆ”