ไป๋เหอยืนจ้องมองอยู่ไม่ไกลนัก
หานลู่ตบเขาเบา ๆ “เจ้ามองอะไร ยังไม่หันหลังอีกหรือ”
ไป๋เหอรีบหันหลัง ยืนหันหลังให้สวี่จิ้งหยางกับเซียวเหอเย่พร้อมหานลู่ พลางคอยสังเกตรอบด้านว่ามีผู้ใดแอบจับตาดูอยู่หรือไม่
“ข้าแค่รู้สึกว่าตนมองผิดไป” ไป๋เหอกล่าวกับหานลู่ “เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าสีหน้าของท่านอ๋องทั้งยินดีและเศร้าโศกในเวลาเดียวกัน”
หานลู่กล่าวว่า “เจ้าจะไปรู้อะไร สีหน้าของท่านอ๋องไหนเลยจะเป็นสิ่งที่เจ้าคาดเดาได้”
“กล่าวได้มีเหตุผล”
อีกด้านหนึ่ง
ก่อนเซียวเหอเย่จะคลายมือ เขาเอ่ยถามสวี่จิ้งหยางประโยคหนึ่ง
“หากเจ้าไม่มีภาระหนักอึ้งและพันธนาการเหล่านั้น เจ้าอยากทำสิ่งใด”
“ข้าอยาก…” สวี่จิ้งหยางชะงักไปครู่หนึ่ง “นอนหลับให้สบายสักครั้ง”
เซียวเหอเย่หัวเราะเบา ๆ แล้วปล่อยนาง
“สวี่จิ้งหยาง เปิ่นหวังจะไม่ลืมเจ้า หวังว่าเจ้าก็เช่นกัน”
“แน่นอน ท่านอ๋องคือผู้มีพระคุณในชีวิตข้า และยังเป็นคนสำคัญที่สุดของข้า”
ทั้งสองกล่าวจบก็แยกจากกัน สวี่จิ้งหยางหันหลังเตรียมจากไป ก่อนลาจาก เซียวเหอเย่พลันกล่าวขึ้นว่า “ถึงยามนั้น หากเปิ่นหวังเรียกเจ้ากลับจากอิวโจวแล้วเจ้าไม่ยอม เปิ่นหวังจะไปลากเจ้ากลับมาด้วยตนเอง”
สวี่จิ้งหยางจับขอบรถม้าไว้ แล้วหันกลับมายิ้มให้เขา
ท่ามกลางแสงและเงาอันสว่างไสว นางเผยรอยยิ้มเบิกบานได้ยากยิ่ง
“ท่านอ๋อง สัญญาแล้วนะ”
รถม้าของสวี่จิ้งหยางเคลื่อนจากไป
เซียวเหอเย่ยืนอยู่กับที่เนิ่นนาน
นับแต่เข้าใจหัวใจตนเอง เขาก็รู้ว่าคนที่ตนรักคือเหยี่ยวโบยบินผู้ใฝ่ฝันถึงฟากฟ้า
ชีวิตของนางคือการเดินทางไกลอย่างไม่หยุดยั้ง ไหล่ที่ดูบอบบางคู่นั้นกลับแบกรับความรับผิดชอบอันหนักอึ้งอยู่เสมอ