สวี่จิ้งหยางชะงักไปเล็กน้อย “หากเป็นท่านอ๋องก็ดีเช่นกัน หากท่านอ๋องไม่ถือสา พวกเราไปเดินเล่นริมทะเลสาบกันเถิด”
เซียวเหอเย่ไม่คาดคิดว่าวันนี้นางจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน จึงรู้สึกยินดี มุมปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ
“วันนี้หาได้ยากนักที่เจ้าจะมีอารมณ์สุนทรีย์”
“วุ่นวายอยู่พักหนึ่ง วันนี้จึงหาเวลาว่างได้ยากยิ่ง”
ทั้งสองเดินไปตามคันดินอย่างเชื่องช้า เบื้องหน้าไม่ไกลมีทิวเขาทอดยาวต่อเนื่อง แต้มสีแดงเพลิงจางๆ ไว้ชั้นหนึ่งแล้ว
ที่แท้ต้นฤดูใบไม้ร่วงก็มาเยือนโดยไม่รู้ตัว
สวี่จิ้งหยางมองแนวเขาที่อยู่ไกลออกไป ดวงตาหงส์ลุ่มลึก “ที่จริงข้าคิดหาโอกาสมานานแล้ว อยากพูดคุยเรื่องบางอย่างกับท่านอ๋องตามลำพัง”
เซียวเหอเย่หยุดฝีเท้า ยื่นมือปัดกิ่งหลิวที่ห้อยลงมาออกจากเส้นผมของนาง เพื่อไม่ให้เกี่ยวเส้นผมของสวี่จิ้งหยาง
“เจ้าอยากพูดอะไร เปิ่นหวังยินดีรับฟัง” เขายังคงอยู่ในท่าปัดกิ่งหลิวเช่นนั้น ดูราวกับใช้แขนโอบนางไว้หลวมๆ
สวี่จิ้งหยางกล่าวว่า “ท่านอ๋องคงยังจำฝันร้ายเกี่ยวกับอดีตชาติของข้าได้กระมัง”
เมื่อกล่าวถึงบาดแผลจากอดีต สีหน้ายินดีของเซียวเหอเย่ก็ค่อยๆ จางลง แววตาเย็นขรึมและจริงจังขึ้น
“จำได้”
“ในฝันถึงอดีตชาติ ท่านอ๋องก่อการกบฏในวัง แต่ข้ายังไม่ทันได้เห็นผลลัพธ์ก็สิ้นใจเสียก่อน จึงไม่รู้ว่าท่านอ๋องได้รับชัยชนะหรือไม่”
เซียวเหอเย่มองนางแวบหนึ่งเมื่อได้ฟัง “เจ้าไม่ต้องกังวล ในความฝันของเปิ่นหวัง ย่อมเป็นฝ่ายชนะ”
เรื่องที่ไม่มั่นใจ เขาไม่มีทางลงมือ เมื่อใดที่ลงมือแล้ว ก็ต้องชนะเท่านั้น
สวี่จิ้งหยางรู้ดีว่า ในระดับหนึ่ง นางกับเซียวเหอเย่เป็นคนประเภทเดียวกัน
นางยิ้มพลางพยักหน้า แต่กล่าวว่า “แม้ข้าจะไม่รู้ว่าท่านอ๋องประสบเรื่องใดมาจึงก่อการกบฏในวัง แต่ในราชสำนักมีคนอยู่สองคนที่ท่านอ๋องต้องระวังให้ดี”
สวี่จิ้งหยางกวักนิ้วเรียก เซียวเหอเย่จึงก้มตัวลงมา
เขามีรูปร่างสูงใหญ่ ส่วนสวี่จิ้งหยางแม้จะผอมเพรียว แต่ยืนตัวตรง ทั้งสองคนหนึ่งสูงคนหนึ่งต่ำ ยืนเคียงใกล้กันท่ามกลางทิวทัศน์ทะเลสาบและขุนเขา ก่อเกิดเป็นภาพที่พอดิบพอดี