จ้าวซีรีบร้อนจัดเสื้อคลุมวังปกตั้งให้เรียบร้อย แล้วซ่อนขวดกระเบื้องไว้ในแขนเสื้อ
ปกสูงพอจะปิดบังแผลพุพองได้อย่างพอถูไถ ทว่ากลับปิดกลิ่นประหลาดจาง ๆ บนกายไม่มิด
ในพระตำหนักบรรทมของฝ่าบาทยังคงอบอวลด้วยกลิ่นยาและความอึมครึมที่ยากจะพรรณนา
ฝ่าบาทที่กำลังประชวรมีพระอารมณ์ดุดันขึ้นทุกที ทั้งยังแปรปรวนยากคาดเดา การปรนนิบัติในวันนี้จึงเป็นความทรมานอย่างยิ่ง
จ้าวซีฝืนทนต่อความไม่สบายกายและความอัปยศในใจ คุกเข่าอยู่กับพื้น กระทั่งน้ำแข็งในปากละลายไปสองครั้ง ฝ่าบาทจึงทรงอนุญาตให้นางลุกขึ้น
การทรมานสิ้นสุดลงชั่วคราวในที่สุด จ้าวซีถอยออกมานอกฉากกั้น แทบหมดเรี่ยวแรง
แผลพุพองบนร่างยิ่งคันและปวดจนทนไม่ไหวเมื่อถูกเหงื่อซึมชุ่ม นางพยุงตัวกับโต๊ะพลางหอบหายใจ
เวลานี้เอง ขันทีใหญ่จากด้านนอกก็เดินเข้ามา ถือถ้วยน้ำสะอาดให้นางบ้วนปาก
ขันทีใหญ่ยังวางยาที่ฝ่าบาทจะเสวยในอีกครู่ พร้อมถาดลงบนโต๊ะด้วย
ขันทีใหญ่ยิ้มไม่ถึงดวงตา มองจ้าวซีพลางกล่าวว่า “วันนี้คงต้องรบกวนเจาพินเหนียงเหนียงปรนนิบัติฝ่าบาทเสวยยาอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
สายตาของจ้าวซีเลื่อนไปยังถ้วยยาสีน้ำตาลอย่างแนบเนียน
สองวันนี้ วิธีที่ฝ่าบาทใช้ทรมานนางยิ่งทนรับได้ยากขึ้นทุกที
เมื่อวานตอนปรนนิบัติฝ่าบาทเสวยยา ฝ่าบาทบีบร่างนางจนเต็มไปด้วยรอยเล็บ
วันนี้จ้าวซีเห็นแส้วางอยู่ข้างพระแท่นบรรทมของฝ่าบาท ไม่รู้ว่าประเดี๋ยวจะทรงใช้มันทรมานนางอย่างไรอีก