ท่ามกลางหมอกยามค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วง สวี่จิ้งหยางนั่งอยู่บนหลังม้า มองอ๋องผิงอย่างเย็นชา
นางไม่มีทีท่าว่าจะถอย กลับกระชับบังเหียนเบา ๆ ท้าเซิ่งก้าวไปข้างหน้าอีกสองก้าว
“เช่นนั้นข้าคงต้องบุกฝ่าไปแล้ว ขอท่านอ๋องโปรดอภัย”
สิ้นเสียง ในตรอกมืดใกล้ ๆ พลันมีเสียงชักดาบดังขึ้นพร้อมเพรียง
สวี่จิ้งหยางเหลือบมองไปด้านข้างเล็กน้อย ในตรอกมืดที่แสงจันทร์ส่องไม่ถึง มีแสงเย็นเยียบจากคมดาบวาบขึ้นเป็นครั้งคราว
ดวงตาหงส์ของนางสงบนิ่ง ไร้ระลอกคลื่นใด ๆ
ฟังจากเสียงแล้ว มีคนอยู่เพียงไม่กี่สิบคนเท่านั้น
สวี่จิ้งหยางยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ก็เห็นอ๋องผิงตวาดเสียงเย็นว่า “เก็บอาวุธให้หมด! อย่างไร พวกเจ้าคิดจะให้นางสังหารฝ่าวงล้อมหรือ? หรือมีผู้ใดมั่นใจว่าจะเอาชนะเจาอู่อ๋องได้? หากมี เปิ่นหวังไม่รังเกียจให้เขาก้าวออกมาตอนนี้ แล้วประลองกับเจาอู่อ๋องตัวต่อตัว”
สิ้นคำกล่าว ตรอกทั้งสายก็เงียบสนิท ทว่าไม่นานก็มีเสียงเก็บอาวุธเข้าฝักดังขึ้น
สวี่จิ้งหยางควบม้าเข้าไปใกล้รถม้า
“ท่านอ๋อง คืนนี้ในวังเกิดความวุ่นวาย ท่านขวางข้าไว้ ไม่ยอมให้ข้าส่งข่าว ย่อมไม่มีผลดีต่อท่านแม้แต่น้อย”
ยามเข้าใกล้ ท่าทางที่สวี่จิ้งหยางก้มตาลงนั้น เมื่ออยู่ในสายตาของอ๋องผิง ช่างคล้ายเทพีฉางเอ๋อร์ผู้เย็นชาท่ามกลางแสงจันทร์
นางไม่มีท่าทีเย้ายวนหรือประจบเอาใจแม้แต่น้อย ทว่ากลับเป็นที่จับตามองอย่างยิ่ง
อ๋องผิงพยายามข่มความรู้สึกที่หวั่นไหวเพราะนาง ก่อนหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง “เหตุใดจึงไม่มีผลดีต่อเปิ่นหวัง? ปล่อยให้องค์รัชทายาทกับท่านอ๋องหนิงต่อสู้กันเอง ไม่ว่าใครจะตาย เปิ่นหวังก็ยินดีชมอยู่แล้ว!”