พระราชโองการมุขปาฐะจากจวนองค์รัชทายาทส่งมาถึงเซียวเหอเย่ ขณะนั้นเขากำลังอยู่ข้างกายสวี่จิ้งหยาง
แม้ภายนอกจะเกิดความผันผวนมากมาย ทั้งสองยังคงนั่งประจันหน้ากันอย่างสงบ เล่นหมากล้อมคลายเบื่อ
ไป๋เหอมาส่งข่าว จากนั้นยืนอยู่ข้างโต๊ะหินพลางกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ท่านอ๋อง การเข้าวังคราวนี้ย่อมมีการซุ่มโจมตีแน่พ่ะย่ะค่ะ”
สวี่จิ้งหยางมองเซียวเหอเย่ เห็นเขาไม่แม้แต่จะขยับคิ้ว เพียงยกนิ้ววางหมากดำลงในเขตของนาง กินหมากขาวของนางไปสองเม็ด
เซียวเหอเย่กล่าวเรียบ ๆ ว่า “ไม่ว่าจะหมายเล่นงานข้าหรืออ๋องผิง เขาก็ต้องลงมือกับพวกเราไม่ช้าก็เร็ว”
ดวงตาหงส์ของสวี่จิ้งหยางดำสนิท นางกล่าวอย่างจริงจังว่า “เวลานี้เรียกท่านอ๋องเข้าวังไปเฝ้าฝ่าบาท คงคิดอาศัยโอกาสนี้กักตัวท่านไว้ บีบให้ท่านลงมือ จะได้ยัดข้อหากบฏต่อพระเจ้าแผ่นดินให้ท่าน”
องค์รัชทายาทยามนี้คงร้อนใจอย่างยิ่ง หากฝ่าบาททรงประคองพระวรกายไม่ไหวจริง ๆ เขาจำต้องกำจัดอ๋องผิงกับเซียวเหอเย่เสียก่อน
“ท่านอ๋อง ไปไม่ได้” สวี่จิ้งหยางกล่าว
ทว่าเซียวเหอเย่กลับวางหมากจนจบกระดานอย่างใจเย็น สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
กระทั่งชนะสวี่จิ้งหยางในกระดานนี้ เขาจึงเลิกคิ้วขึ้น “เมื่อครู่เจ้าเล่นกับข้า สิบครั้งแพ้เสียเก้าครั้ง แต่กระดานนี้กลับปล่อยให้เปิ่นหวังชนะ เป็นอย่างไร จิตใจเจ้าว้าวุ่นแล้วหรือ”
สวี่จิ้งหยางเม้มปาก “ท่านอ๋องจะเข้าวังหรือไม่”
เมื่อได้ยินนางถามเช่นนี้ ริมฝีปากบางของเซียวเหอเย่กลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ
“เป็นห่วงเปิ่นหวังหรือ”
“หากท่านอ๋องมั่นใจเต็มร้อย ข้าย่อมไม่ขัดขวาง” สวี่จิ้งหยางวางพัดเหล็กอูจินที่เขาเคยมอบให้ลงบนโต๊ะหิน “แต่ท่านก็ควรบอกข้าว่าจะลงมือเมื่อใด”
ทั้งสองต่างมีขบวนทหารอยู่ในมือ หากคิดจะก่อการจริง ๆ ก็เป็นเพียงเรื่องที่เซียวเหอเย่เอ่ยปากคำเดียว
บางครั้ง การรับมือกับคนเช่นองค์รัชทายาทนานเกินไป กลับไม่ได้ประโยชน์อันใด