พระราชวังหลวง ตำหนักข้าง
ราตรีมืดมิดดุจหมึก แผ่คลุมกำแพงวังสีชาด มีเพียงตำหนักอันห่างไกลแห่งนี้ที่ยังส่องสว่างด้วยตะเกียงโดดเดี่ยวไม่กี่ดวง
ประตูหน้าต่างภายในตำหนักปิดสนิท กั้นลมสารทจากภายนอกไว้ เหลือเพียงเปลวเทียนที่สั่นไหวไม่เป็นจังหวะอยู่ในโคม
เงาร่างสูงใหญ่ของผู้ที่อยู่ในตำหนักทอดลงบนพื้นอิฐเขียวเย็นเยียบ ด้วยแสงสลัวนั้น
เซียวเหอเย่สวมชุดลำลองสีดำสนิท มิได้สวมฉลองพระองค์รูปงูมังกรของท่านอ๋อง ยิ่งทำให้ร่างสูงสง่าประหนึ่งต้นสนเด่นชัดขึ้น
เขานั่งอยู่บนเก้าอี้วงไม้จื่อถาน มือเรียวยาวข้อนิ้วชัดเจนประคองถ้วยเครื่องเคลือบหยกเขียวไว้อย่างมั่นคง
ในถ้วยคือชาหลงจิ่งก่อนสายฝนที่เพิ่งชงเสร็จ กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยอ้อยอิ่ง
ทว่าเขากลับมิได้ลิ้มรส เพียงปล่อยให้ความอุ่นซึมผ่านผนังถ้วยแนบลงบนฝ่ามือ
แสงเทียนไล้ไปตามใบหน้าด้านข้างที่คมเข้มของเขา ขับให้สันจมูกโด่งเป็นสันชัดเจน
ดวงตาคู่เรียวลึกคู่นั้นหลุบต่ำ ขนตายาวทอดเงาเล็ก ๆ ใต้ดวงตา ปิดบังอารมณ์ทั้งปวงไว้ เหลือเพียงความสงบนิ่ง
แม้ดูราวกับถูกกักบริเวณอยู่ที่นี่ แต่กลิ่นอายสังหารที่ผ่านการหล่อหลอมในสนามรบทั่วร่าง ทำให้เขายังคงสงบนิ่ง ไม่เผยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
เซียวเหอเย่ถูกคุมขังอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว นับตั้งแต่องค์รัชทายาทเรียกเขาเข้าวังโดยอ้างว่าจะให้มาถวายการดูแลพระอาการประชวร ก็ไม่คิดจะปล่อยเขาออกไปอีก
แต่เซียวเหอเย่ไม่รีบร้อน
เสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้น ประตูตำหนักถูกผลักเปิด องค์รัชทายาทก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า
พระองค์สวมฉลองพระองค์รูปงูมังกรสี่เล็บสีเหลืองอ่อน สวมมงกุฎทอง พระพักตร์อ่อนโยนสง่างาม
ก่อนหน้านี้ไม่นาน พระพักตร์ของพระองค์ยังหม่นหมองเพราะถูกฝ่าบาทตำหนิและริบอำนาจ ทว่าบัดนี้กลับย่างพระบาทอย่างผ่อนคลาย ดวงตาเปล่งประกาย
เหล่าองครักษ์จวนองค์รัชทายาทที่ยืนเฝ้าจับตาอยู่ในตำหนักต่างถอยออกไปอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อนปิดประตูตำหนักลงอีกครั้ง