องค์รัชทายาทกุมแก้มไว้ แววตาพลันฉายความตื่นตะลึงและลนลาน เขาคลานเข่าไปสองก้าว คว้าชายฉลองพระองค์ของฝ่าบาทไว้
“พระบิดา! กระหม่อมถูกใส่ร้าย! กระหม่อมไม่มีใจคิดกบฏต่อพระเจ้าแผ่นดิน!” เขาเอ่ยอย่างร้อนรน น้ำเสียงเจือสะอื้น “มีคนใส่ร้ายกระหม่อม! เป็นน้องรอง! เขาบีบบังคับกระหม่อม!”
“ยังมีป้าซื่อ นางเป็นคนยุยงกระหม่อม! กระหม่อมเพียงเลอะเลือนไปชั่วขณะ ถูกพวกเขาหลอกลวง พระบิดา!”
เขาพูดจาสับสนไร้ลำดับ พยายามผลักความผิดไปให้ผู้อื่นอย่างสุดชีวิต
ปกติจะสุขุมนุ่มนวลเพียงใด หรือวางแผนทีละก้าวอย่างไร เมื่ออยู่ต่อหน้าความผิดฐานกบฏต่อพระเจ้าแผ่นดิน ทุกสิ่งก็พังทลายลงสิ้น
ฝ่าบาททอดพระเนตรเขาจากเบื้องสูง พระเนตรไม่ไหวหวั่นแม้แต่น้อย มีเพียงความผิดหวังอย่างสิ้นเชิงและความรังเกียจเย็นชา
พระองค์กระชากชายฉลองพระองค์กลับอย่างแรง ประหนึ่งองค์รัชทายาทเป็นสิ่งสกปรก
“ถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ายังกล้าแก้ตัวอีกหรือ! ผู้ระดมทัพคือเจ้า ผู้ปิดล้อมเขตพระราชฐานก็คือเจ้า ทุกเรื่องทุกอย่าง เจิ้นได้ยินกับหูตนเองทั้งสิ้น! เจ้ายังกล้าบอกว่าถูกใส่ร้ายอีกหรือ!”
องค์รัชทายาทเงยหน้ามองใบหน้าของพระบิดาที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น หัวใจค่อย ๆ จมดิ่งลงไปในหลุมน้ำแข็ง
ความหวังที่หลงเหลืออยู่ดับมอดลงจนสิ้น แทนที่ด้วยความหนาวเหน็บเสียดกระดูก และความคับแค้นที่กดกลั้นไว้ไม่อยู่
นี่หรือคือพระบิดาของเขา
หากมิใช่เพราะพระองค์แบ่งอำนาจให้เซียวเหอเย่กับอ๋องผิงอยู่เสมอ เขาจะต้องลงมือถึงขั้นนี้หรือ?
ฝ่าบาทไออย่างรุนแรงหลายครั้ง พระพักตร์ยิ่งหม่นหมอง พระองค์หอบหายใจ พลางชี้ไปยังองค์รัชทายาท ตรัสทีละคำว่า “เห็นแก่ที่เราเป็นพ่อลูกกัน เจิ้นจะให้เกียรติครั้งสุดท้ายแก่เจ้า”