ฝ่าบาททรงให้ขันทีประคอง ยืนอยู่ในเงามืดหลังประตูอย่างอ่อนแรง
ลมราตรีพัดกรูเข้ามาจากนอกประตู พัดเคราและเส้นพระเกศาที่ยุ่งเหยิงของพระองค์ให้พลิ้วไหว ทั้งยังพัดให้แสงเพลิงเจิดจ้านอกท้องพระโรงสั่นระริก
สายพระเนตรของพระองค์จับอยู่ที่เซียวเหอเย่ซึ่งยืนใกล้ที่สุดเป็นอันดับแรก
โอรสผู้นี้สวมฉลองพระองค์สีดำเปื้อนโลหิต ยืนเด่นอยู่บนบันไดหิน รูปร่างสูงสง่าดุจขุนเขา พระพักตร์เย็นชาครึ่งสว่างครึ่งมืดอยู่ใต้แสงไฟที่วูบไหว ยากจะมองอารมณ์ออก
สายพระเนตรเลื่อนไปเล็กน้อย ก่อนหยุดลงที่อ๋องผิงทางด้านขวา
อ๋องผิงสวมเกราะบาง บนเกราะมีคราบสีแดงคล้ำเปรอะเปื้อนเช่นกัน เขายืนอยู่ใต้บันไดหยกขาว ห่างออกไปเล็กน้อย นัยน์ตาเรียวคมแฝงความเย็นชาที่สังเกตได้ยาก
ท้ายที่สุด สายพระเนตรของฝ่าบาทก็เลยผ่านพวกเขาไป หยุดอยู่ที่เงาร่างเบื้องหลังทั้งสอง ผู้ซึ่งเพิ่งถอดหน้ากากสีเงินออก
สวี่จิ้งหยางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ลมราตรีพัดเส้นผมสีดำสนิทที่รวบขึ้นของนาง ใบหน้ายังคงเย็นเยียบหลังผ่านการสังหาร
หน้ากากเหล็กในมือนางสะท้อนแสงเรืองรองจากเปลวเพลิงเป็นประกายวูบวาบ
เซียวเหอเย่กับอ๋องผิงยืนอยู่ซ้ายขวา แม้ไม่ได้สนทนากัน แต่กลับก่อเกิดดุลยภาพอันละเอียดอ่อนขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียง
ส่วนสวี่จิ้งหยางยืนอยู่ระหว่างพวกเขา เยื้องไปทางด้านหลังเล็กน้อย
ตำแหน่งเช่นนี้... ไม่เหมือนผู้ติดตาม กลับคล้ายเป็นศูนย์กลางเสียมากกว่า
ฝ่าบาทหรี่พระเนตรลง
บทเรียนจากชาติก่อนบอกพระองค์ว่า ตลอดมาพระองค์ทรงคิดว่าผู้ที่ต้องระวังคือเหล่าโอรสซึ่งกำลังเติบโตแข็งแกร่ง ทว่าเกือบลืมไปว่า สตรีผู้ผงาดขึ้นอย่างทรงอำนาจด้วยความดีความชอบจากการศึกผู้นี้เอง ก็เป็นตัวแปรสำคัญยิ่ง
สวี่จิ้งหยางมิได้มองข้ามจิตสังหารเย็นเยียบที่วาบผ่านดวงพระเนตรของฝ่าบาท
นางก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ประสานมือคำนับแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท กบฏเฉาฉือเจิ้งถูกประหารไปเมื่อครู่แล้ว พวกกบฏที่เหลือล้วนถูกควบคุมตัวไว้ รอรับพระบัญชาลงพระอาญาเพคะ”
พระเนตรของฝ่าบาทเย็นเยียบ กวาดมองทั้งสามคน