อ๋องจิ้งหันกายจะจากไป ประสานมือคารวะองค์หญิงใหญ่ “เสด็จป้า ยามนี้ไม่เช้าแล้ว หลานขอลาก่อน”
องค์หญิงใหญ่หัวเราะเย็น “เฮิงเอ๋ย ร่างกายเจ้าไม่แข็งแรง เรื่องบางเรื่องก็อย่าทุ่มแรงกายแรงใจเลย จะได้ไม่พลอยทำร้ายตนเอง”
อ๋องจิ้งสีหน้าไม่เปลี่ยน เพียงค้อมกายเล็กน้อย “ถ้อยคำของเสด็จป้า หลานจะจดจำไว้”
กล่าวจบ เขาเหลือบมองคนตระกูลสวี่ “ฟ้ามืดแล้ว เกรงว่าพวกเจ้าจะหาที่ประทับของเจาอู่อ๋องไม่พบ เปิ่นหวังจะรออยู่ข้างนอก คอยชี้ทางให้พวกเจ้า รีบจัดรถม้ามาสักคันเถิด”
ฮูหยินใหญ่แห่งเรือนใหญ่ได้สติก่อนใคร “เพคะ ฝ่าบาท พวกเราจะจัดการเดี๋ยวนี้... ติ้งพ่อบ้าน! รีบให้คนเตรียมรถม้า!”
ฮูหยินใหญ่ยังพูดไม่ทันขาดคำ องค์หญิงใหญ่ก็เอ่ยขึ้นทันที “ช้าก่อน!”
“ดึกมากแล้ว ประตูเมืองลงกลอนปิดไปนานแล้ว นอกวังก็ไม่สงบ” น้ำเสียงองค์หญิงใหญ่เย็นเยียบ “หากพวกเจ้าส่งคนออกไปตอนนี้ แล้วเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น เปิ่นกงจะอธิบายต่อฝ่าบาทอย่างไร”
นางเว้นไปครู่หนึ่ง มองอ๋องจิ้งอย่างมีนัย ก่อนกวาดสายตาผ่านทุกคนในตระกูลสวี่
“เจาอู่อ๋องมีวรยุทธ์สูงส่ง ข้างกายย่อมมีองครักษ์ส่วนตัว ต่อให้รถม้าเสีย พักค้างแรมข้างนอกสักคืนก็ไม่เป็นอันตราย ไยต้องรีบร้อนถึงเพียงนี้ ยามดึกดื่นยังจะเอิกเกริกกันไปทำไม”
“เรื่องทั้งปวง รอให้รุ่งเช้าวันพรุ่งนี้ เมื่อในวังมีข่าวที่แน่ชัดแล้วค่อยว่ากัน! ถึงตอนนั้น หากพิสูจน์ได้ว่าเจาอู่อ๋องบริสุทธิ์ พวกเจ้าค่อยไปรับตัวก็ยังไม่สาย”
ถ้อยคำนี้ปิดทางออกจากวังของคนตระกูลสวี่จนสิ้น