สวี่จิ้งหยางเพิ่งเตรียมตัวจะออกจากบ้าน หานลู่ก็กลับมาอีกครั้ง เบื้องหลังยังมีเงาร่างสูงโปร่งติดตามมาด้วย
“ท่านแม่ทัพใหญ่ ท่านอ๋องหนิงเสด็จมาแล้วเจ้าค่ะ”
สวี่จิ้งหยางเงยหน้าขึ้น เห็นเซียวเหอเย่ยืนอยู่กลางลานแล้ว
แสงจันทร์ทอดผ่านฉลองพระองค์รูปงูมังกรสีดำสนิท ยิ่งขับให้ใบหน้าของเขาดูหล่อเหลาสงบนิ่งและเย็นชาขึ้น
ฝีเท้าของเขารวดเร็วยิ่ง เห็นชัดว่าได้รับข่าวแล้วรีบรุดมาเช่นกัน
หานลู่มีไหวพริบ นำเซียวเหอเย่เข้าไปยังห้องชั้นนอกของห้องส่วนตัวสวี่จิ้งหยางโดยตรง
เซียวเหอเย่หยุดฝีเท้าเบื้องหน้าบานประตูแกะสลัก เอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ “เปิ่นหวังเข้าไปได้หรือไม่ ที่นี่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้า”
ยามนี้สวี่จิ้งหยางจะยังใส่ใจธรรมเนียมจอมปลอมเหล่านั้นได้อย่างไร โดยสัญชาตญาณนางยื่นมือคว้าชายแขนเสื้อเขา แล้วดึงเขาเข้ามาในห้องทันที
“ท่านอ๋อง สถานการณ์เร่งด่วน เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ไม่เป็นไร”
เซียวเหอเย่ถูกนางดึงจนเซไปเล็กน้อย สีหน้าฉายแววประหลาดใจ จากนั้นเม้มปากเงียบ ๆ เอ่ยเสียงแผ่ว “ช่างบังอาจเสียจริง...”
ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับไม่มีแววตำหนิแม้แต่น้อย ซ้ำยังแฝงความยินดีบางเบาที่แทบสังเกตไม่เห็น
เขายื่นมือปิดประตูห้อง เหลือเพียงเขากับสวี่จิ้งหยางอยู่ภายใน
ม่านลูกปัดห้อยลงมานานแล้ว แยกภายในกับภายนอกออกจากกัน ราวกับทั้งคู่ได้ก้าวเข้าสู่โลกที่เป็นของพวกเขาเพียงสองคน
ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากันบนตั่งยาวใต้หน้าต่าง สวี่จิ้งหยางเอ่ยตรง ๆ “ข่าวจากในวัง ท่านอ๋องคงทรงทราบหมดแล้ว ข้าจะไม่กล่าวซ้ำ เพียงแต่การที่องค์รัชทายาทถูกบีบจนต้องทำเช่นนี้ เป็นเรื่องที่ข้าคาดไม่ถึงจริง ๆ”
ตามความเข้าใจของสวี่จิ้งหยาง องค์รัชทายาทเชี่ยวชาญการปกปิดตัวตน หากไม่มีความมั่นใจ ย่อมไม่ลงมือโดยง่าย
เซียวเหอเย่เอ่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “บางทีพระบิดาอาจไม่ได้ประชวร แต่อาจสิ้นพระชนม์ไปแล้วจริง ๆ”