สวี่จิ้งหยางสะบัดมือเขาออก เซียวเหอเย่ชะงักไป นัยน์ตาเรียวคมพลันฉายแววเจ็บปวดหม่นหมอง
ทว่า สวี่จิ้งหยางเพียงเดินไปปิดหน้าต่าง
จากนั้นนางก็เอ่ยไปทางประตูว่า “หานลู่ เจ้าไปบอกชายาอ๋องผิงว่า ข้าไม่สบาย เกรงว่าจะช่วยอะไรไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เป่าฮุ่ยเกิดเรื่อง ข้าก็ไม่ได้อยู่ที่เป่ยเหลียง จึงช่วยอะไรไม่ได้”
“เจ้าค่ะ” เสียงฝีเท้าของหานลู่ค่อย ๆ ห่างออกไป
สวี่จิ้งหยางหันกลับมา เกือบชนเข้ากับอกของเซียวเหอเย่
เมื่อครู่เขายืนอยู่ใกล้นางถึงเพียงนี้ ราวกับพร้อมจะคว้าตัวนางไว้ได้ทุกเมื่อ ไม่ยอมให้นางจากไป
ยามนี้เซียวเหอเย่ก้มมองนาง ในนัยน์ตาเรียวคมซึ่งย้อนแสงมีความยินดีจาง ๆ แต้มอยู่จนยากจะมองข้าม
“เจ้าเลือกเปิ่นหวังแล้วใช่หรือไม่” เขาถาม
สวี่จิ้งหยางประสานหมัด น้ำเสียงใสกระจ่างหนักแน่น “ท่านอ๋อง ข้าเคยกล่าวไว้ว่า หากถึงคราวจำเป็น ข้ายินดีสังหารคนในจวนองค์รัชทายาทแทนท่าน ข้าเป็นคนบนเรือลำเดียวกับท่านแล้ว ย่อมไม่หันไปเข้าข้างผู้อื่นอีก”
เซียวเหอเย่ชะงักไปชั่วขณะ แววตาที่มองนางลึกล้ำขึ้น
“หากเป็นไปได้ เปิ่นหวังหวังว่าเจ้าจะเลือกข้าจากใจจริง มิใช่เพราะตอบแทนบุญคุณ” เขากล่าวจบ ไม่รอให้สวี่จิ้งหยางตอบก็เอ่ยต่อ “เปิ่นหวังยังต้องกลับไปจัดการเรื่องต่าง ๆ เจ้ารีบพักผ่อนเถิด”
สวี่จิ้งหยางพยักหน้า
แต่เมื่อนางเห็นเซียวเหอเย่เดินไปถึงประตู เขากลับหมุนตัวเดินย้อนมา หยุดตรงหน้านางแล้วช่วยกระชับคอเสื้อให้
“พอเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง เจ้าก็แต่งกายบางเกินไปเสมอ ฤดูหนาวปีนี้ เปิ่นหวังจะทำเสื้อขนสุนัขจิ้งจอกให้เจ้าสักตัว” ยามกล่าวเช่นนี้ เขาขมวดคิ้วเข้มดุจคมกระบี่