เสียงดาบกระทบกระบี่ เสียงตะโกนเข่นฆ่า และเสียงคร่ำครวญของผู้ใกล้ตายดังกึกก้องจนแทบแก้วหูแตก
คบเพลิงไหววูบ ส่องให้ลานสังหารหน้าประตูวังแห่งนี้สว่างวาบสลัวลงสลับกัน
ซากศพเกลื่อนกลาด โลหิตค่อย ๆ ไหลมารวมกันเป็นลำธาร
และร่างที่สวมหน้ากากเหล็กสีเงินนั้น ก็เป็นสิ่งที่โดดเด่นที่สุดในนรกสีเลือดแห่งนี้
นางควบม้าดั่งสายลม ทุกครั้งที่กวัดแกว่งกระบี่ ย่อมมีเลือดสาด!
ทุกแห่งที่นางผ่าน ล้วนฝ่าเปิดพื้นที่ว่างขึ้นกลางแนวข้าศึกที่หนาแน่นได้อย่างเด็ดเดี่ยว!
ทหารองครักษ์แห่งจวนองค์รัชทายาทกรูกันเข้ามาไม่ขาดสาย ทว่ากลับไม่มีผู้ใดต้านคมกระบี่ของนางได้
ทวนยาวแทงเข้ามา นางเบี่ยงกายหลบ คมกระบี่ไล่ไปตามด้ามทวน ก่อนฟันนิ้วทั้งห้าของผู้ถือทวนขาดสะบั้น!
หน้ากากเหล็กเย็นเยียบเช่นนั้น วิธีสังหารที่ชวนให้ผู้คนแทบหยุดหายใจเช่นนั้น ทหารรักษาวังที่ไม่เคยผ่านสมรภูมิเหล่านี้จะเคยพบเห็นได้ที่ไหน?
พวกเขาค่อย ๆ ถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
แม้มีจำนวนมากกว่าคนของท่านอ๋องหนิง ก็ยังเริ่มคิดล่าถอย
“ขวางนางไว้! ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องขวางคนสวมหน้ากากผู้นั้นให้ได้!” เฉาฉือเจิ้งมองจนดวงตาแทบถลน สั่งทหารคู่ใจและเหล่านายทหารกล้าล้อมสกัดเป็นชั้น ๆ
ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์ศึกตึงเครียดถึงขีดสุด—
เสียงกีบม้ากึกก้องดังมาแต่ไกล
เฉาฉือเจิ้งเงยหน้าขึ้นฉับพลัน เห็นคบเพลิงพร่างพราวดั่งมังกรสว่างวาบขึ้นที่ปลายถนนใหญ่กว้างโล่งระเกะระกะ!
อ๋องผิงนำคนมาถึง เบื้องหลังเขาคือองครักษ์ส่วนตัวแห่งจวนอ๋องที่เรียงรายแน่นขนัด สวมเกราะครบครัน กับกองทหารชั้นยอดแห่งเมืองหลวงใต้บัญชาของกั๋วกงซู!
เมื่อเข้าใกล้ “สนามรบ” อันสับสนวุ่นวายแห่งนี้ อ๋องผิงก็รั้งบังเหียนให้ม้าหยุดเป็นคนแรก ขบวนทหารเบื้องหลังจึงหยุดตาม
นัยน์ตาเรียวคมของเขากวาดมองไปทั่ว มุมปากมีรอยยิ้มเย็นเยียบปนขบขัน
“เฉาฉือเจิ้ง ตอนเจ้าเพิ่งเข้ารับราชการยังอ่านหนังสือไม่ออกสักตัว บัดนี้กลับนำทัพก่อกบฏได้แล้วหรือ?”
“ดีนัก! ที่แท้อ๋องผิงก็สมคบคิดกับท่านอ๋องหนิงอย่างลับ ๆ มานานแล้ว! พวกเจ้ายังยืนงงอะไรกันอยู่ จับกุมกบฏพวกนี้เสีย!” สีหน้าเถาว์ฉือเจิ้งซีดเผือด เขาชี้ดาบไปทางอ๋องผิงอย่างฉับพลัน