ทางตะวันตกของพระราชวัง ลานฝึกทหาร
ราตรีมืดมิดดุจหมึกข้นที่สาดลงมา ปกคลุมลานฝึกอันกว้างใหญ่ไว้ในบรรยากาศอันเงียบงันเต็มไปด้วยไอสังหาร
องครักษ์จวนราชวังหลายร้อยนายสวมเกราะครบครัน ถืออาวุธในมือ ทว่ากลับถูกองครักษ์จวนองค์รัชทายาทซึ่งมีจำนวนมากกว่าล้อมไว้กลางลานฝึก
คบเพลิงลุกไหวท่ามกลางความมืด ส่องให้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ที่เต็มไปด้วยความเดือดดาล
สวี่หมิงอวี้ยืนคุ้มกันอยู่เบื้องหน้าเหล่าองครักษ์จวนราชวังทั้งปวง ตวาดเสียงเย็นว่า “เหตุใดจึงไม่ให้พวกข้าเข้าเวรยาม? การลาดตระเวนเขตพระราชฐานคืนนี้เป็นหน้าที่ขององครักษ์จวนราชวังอย่างพวกข้า!”
ใบหน้าหล่อเหลาของเด็กหนุ่มเคร่งขรึมอยู่ใต้แสงคบเพลิง ร่างตั้งตรงดุจสนเขียว แม้ถูกล้อมไว้หลายชั้น ก็ยังคงแผ่กลิ่นอายองอาจไม่ยอมศิโรราบ
หัวหน้าองครักษ์จวนองค์รัชทายาทกล่าวอย่างเข้มงวดว่า “หัวหน้ากองสวี่ ฝ่าบาทมีพระบัญชา คืนนี้มีความเคลื่อนไหวผิดปกติในวัง เพื่อความปลอดภัย องครักษ์จวนองค์รัชทายาทจะรับหน้าที่ดูแลการป้องกันทั้งหมด! พวกเจ้ารอคำสั่งอยู่ที่นี่ ก็คือปฏิบัติตามพระบัญชาของฝ่าบาท!”
“พระบัญชา? พวกข้าเป็นองครักษ์จวนราชวังที่ขึ้นตรงต่อฝ่าบาท การปกป้องเขตพระราชฐานคือหน้าที่โดยตรง! เวลานี้แทนที่จะอยู่เฝ้ารอบพระตำหนักบรรทมของฝ่าบาท กลับถูกกักตัวไว้ที่นี่ นี่มันเหตุผลอะไรกัน?” สวี่หมิงอวี้ยืนกรานไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว กล่าวเสียงกังวานหนักแน่น “การกระทำของฝ่าบาท หรือว่าคิดจะก่อกบฏ?”
“บังอาจ!”
จิตสังหารวาบขึ้นในดวงตาของหัวหน้าองครักษ์จวนองค์รัชทายาท เขาชักกระบี่ที่เอวออกมาพร้อมเสียง “เคร้ง”
ชั่วพริบตา คมกระบี่วาววับดุจหิมะก็จ่ออยู่ที่ลำคอของสวี่หมิงอวี้