“ป้าซื่อ โปรดชะงักก่อน” เสียงทุ้มนุ่มนวลดังขึ้นจากทางประตูเรือนอย่างฉับพลัน
ท่านหญิงไป๋ลี่รีบกดมือซินอีไว้ทันที คนทั้งหลายจึงมองเข้าไปในเรือนหลักผ่านช่องประตู
เห็นเพียงเงาร่างหนึ่งยืนนิ่งอยู่ด้านนอกประตูเรือน ตรงขอบแสงคบเพลิงที่วูบไหว
ผู้มาเยือนสวมชุดลำลองสีหยกเขียว เนื้อผ้าสะท้อนแสงไฟเป็นประกายนุ่มนวล ยิ่งขับให้รูปร่างสูงโปร่งผอมเพรียวและใบหน้าอ่อนโยนของเขาเด่นชัด
คิ้วตาของเขาเปิดกว้าง ผิวพรรณซีดขาวอยู่บ้างราวคนป่วยเรื้อรัง ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสงบนิ่งและลึกล้ำ
เขายืนอยู่เช่นนั้น เบื้องหลังมีเพียงองครักษ์สองนายที่ก้มหน้าสำรวม ยิ่งขับให้แตกต่างจากบรรยากาศเข่นฆ่ารอบกายอย่างชัดเจน
สวี่จิ้งจือตะลึงไปชั่วขณะ
ที่แท้ก็เป็นอ๋องจิ้ง
ลมราตรีพัดผ่านแขนเสื้อกว้างของเขา พากลิ่นขมฝาดของสมุนไพรลอยมาแผ่วเบา
การปรากฏตัวของเขาช่างกะทันหันเกินไป
จริงอยู่ องค์ชายผู้ไร้อำนาจ ทั้งยังอ่อนแอเจ็บป่วย คืนนี้เกิดการกบฏในวังขึ้นยามดึก ขุนนางไม่น้อยยังหลับใหลไม่รู้ข่าว แต่อ๋องจิ้งกลับมาถึงจวนกั๋วกงเวยได้ทันท่วงที
ย่อมทำให้ผู้คนอดสงสัยไม่ได้
องค์หญิงใหญ่ทอดพระเนตรอ๋องจิ้งอย่างเฉียบคมดุจคมมีด น้ำเสียงเจือความฉงนและไม่พอใจ “เจ้ามาที่นี่ทำไม”
อ๋องจิ้งเผชิญพระพักตร์ที่จับจ้องพินิจขององค์หญิงใหญ่ แล้วคำนับอย่างสงบนิ่ง ไม่เร่งร้อน
“คารวะป้าซื่อ” น้ำเสียงของเขายังคงสงบ ราวกับไม่รู้สึกถึงบรรยากาศตึงเครียดที่พร้อมปะทุ “เมื่อครู่หลานบังเอิญพบเจาอู่อ๋องที่นอกเมือง”
พอได้ยินเช่นนั้น คนตระกูลสวี่ที่ถูกกดอยู่กับพื้นต่างเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง
องค์หญิงใหญ่ขมวดพระขนง