อ๋องผิงเร่งรุดมาตลอดทาง ชายอาภรณ์ยังคงหยดน้ำ ทุกแห่งที่เขาผ่าน ข้ารับใช้ในวังต่างกลั้นหายใจ ก้มหน้าก้มตา ถูกไอสังหารน่าสะพรึงที่แผ่ออกมาจากกายเขาข่มขวัญ
เขาตรงดิ่งบุกเข้าไปในพระตำหนักบรรทมของฝ่าบาท กันชียังไม่ทันได้กราบทูล ก็ถูกเขาผลักออกไปเสียก่อน
ภายในตำหนักสว่างไสวด้วยแสงตะเกียง ฝ่าบาทกำลังเอนกายอยู่บนตั่งนุ่ม พระพักตร์ซีดขาวด้วยความประชวร
เมื่อเห็นอ๋องผิงบุกเข้ามากะทันหัน ระหว่างคิ้วของฝ่าบาทก็ปรากฏความเหนื่อยล้าและไม่พอใจอย่างหนัก
“ดึกดื่นค่อนคืน ยังกล้าบุกรุกพระตำหนักบรรทมของเรา นี่มันเรื่องอะไรกัน! ก่อเรื่องอันใด!” สุรเสียงของฝ่าบาทแหบพร่าจากการประชวรเรื้อรัง ทว่าความน่าเกรงขามมิได้ลดลง
อ๋องผิงสะบัดชายอาภรณ์ แล้วคุกเข่าลงบนพื้นอิฐทองคำเย็นเฉียบ หยดน้ำแผ่เป็นวงใต้เข่า
ดวงตาของเขาแดงก่ำ กล่าวหาทีละคำด้วยความแค้นฝังลึกว่าองค์หญิงใหญ่ซื้อใจนางกำนัลให้แพร่ข่าวการสิ้นพระชนม์ของเป่าฮุ่ย ทั้งยังจงใจเรียกหมอหลวงทุกคนออกไป
“...นางรู้ทั้งรู้ว่าไทเฮาประชวรหนัก ทนต่อแรงกระเทือนไม่ได้ แต่กลับก่อเรื่องชั่วร้ายถึงเพียงนี้ จิตใจเช่นนี้สมควรตาย! กระหม่อมขอพระบิดาลงโทษองค์หญิงใหญ่อย่างหนัก เพื่อคืนความเป็นธรรมแก่ไทเฮา!”
ฝ่าบาททรงฟังเงียบ ๆ พระพักตร์เขียวคล้ำ พระหัตถ์ลูบคลำที่เท้าแขนหัวมังกรข้างตั่งโดยไม่รู้พระองค์
ผ่านไปครู่ใหญ่ พระองค์จึงตรัสช้า ๆ สุรเสียงไร้อารมณ์ “เรื่องนางกำนัลนินทา ตรวจสอบแล้วไม่พบหลักฐาน ยังสรุปไม่ได้ว่าเป็นคำสั่งขององค์หญิงใหญ่”
“ส่วนเรื่องหมอหลวง...นางปวดศีรษะกำเริบ ทรมานจนทนไม่ไหว เรียกหมอหลวงไปก็เป็นเรื่องสมควร ส่วนอาการประชวรของมารดาเจ้า...” ฝ่าบาททรงหยุดไปครู่หนึ่ง สายพระเนตรกวาดผ่านใบหน้าตึงเครียดของอ๋องผิง “ก็ประชวรมานานแล้ว มิใช่เพิ่งเป็นวันสองวัน อีกทั้งไม่ใช่องค์หญิงใหญ่ทำให้เป็น”