ภายในราชวิหารบรรพกษัตริย์ เงียบสงบและเคร่งขรึมศักดิ์สิทธิ์
แสงอาทิตย์สีทองหลายสายส่องเฉียงผ่านบานหน้าต่างสูงตระหง่าน ตกลงบนควันธูปที่ลอยวนอยู่ภายในวิหารพอดี
อากาศอบอวลด้วยกลิ่นสงบนิ่งของไม้จันทน์เก่าแก่ผสมกับกลิ่นธูป ลึกล้ำและเคร่งขรึม
ณ จุดลึกที่สุดของวิหารมีแท่นบูชาขนาดใหญ่ แกะสลักจากไม้มะเกลือและลงรักปิดทอง ไล่ระดับซ้อนกันเป็นชั้น
ภายในแท่นบูชา แผ่นป้ายวิญญาณของจักรพรรดิและจักรพรรดินีแห่งแคว้นต้าเยียนทุกรัชกาลตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ พื้นสีดำจารึกอักษรทอง เป็นสัญลักษณ์แห่งการผลัดเปลี่ยนอำนาจของราชสำนัก
ด้านหนึ่งของวิหาร ศิลาบันทึกขุนนางผู้มีความดีความชอบขนาดมหึมาซึ่งมีปี้ซี่แบกไว้ตั้งตระหง่านอย่างเงียบงัน อาบแสงและฝุ่นละอองร่วมกับแผ่นป้ายวิญญาณของจักรพรรดิ
บนแผ่นศิลามีนามของผู้ที่เคยส่องประกายในหน้าประวัติศาสตร์เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ
เหล่าขุนนางผู้เป็นเสาหลักค้ำจุนราชบัลลังก์และผดุงแผ่นดิน ล้วนมีนามจารึกอยู่บนนั้น
ขณะนี้ ขุนนางจากกรมโยธากำลังบรรจงสลักนามล่าสุดลงตรงมุมหนึ่งของแผ่นศิลา —
สวี่จิ้งหยาง
เสียงโลหะกระทบศิลาดังกังวานใส ท่ามกลางความเงียบสงัดอย่างยิ่ง จึงฟังชัดเป็นพิเศษ
ฝ่าบาททอดพระเนตรพร้อมกับสวี่จิ้งหยาง แล้วจู่ ๆ ก็ตรัสว่า “มีสี่ร้อยหกสิบเอ็ดนาม”