นางกำนัลใหญ่รีบนำสวี่จิ้งหยางเข้าไปในตำหนัก
สวี่จิ้งหยางเดินตามระเบียงยาวไปหยุดยืนอยู่นอกตำหนักชั้นใน
นางกำนัลใหญ่กล่าวว่า “เหนียงเหนียงเพิ่งเสด็จกลับมาและทรงประชวรอยู่ บัดนี้กำลังเสวยยา ขอเชิญเจาอู่อ๋องรอสักครู่เถิด”
สวี่จิ้งหยางพยักหน้า “ขอบคุณท่าน”
นางกำนัลใหญ่เปิดม่านแล้วเข้าไปในตำหนักชั้นในทันที
สวี่จิ้งหยางยืนนิ่งอยู่ใต้ระเบียง มองดอกไม้หอมตระการทั่วลาน ใบหน้างามสะอาดเปี่ยมสง่า ดวงตาหงส์ดำสนิทลึกล้ำ
วันนั้นที่ฝ่าบาทเสด็จไปวัดหลวงฮู้กั๊กเพื่อถวายเครื่องสักการะ สวี่จิ้งหยางได้ลอบเข้าเฝ้าฮองเฮาเป็นการส่วนตัว
นางขอให้ฮองเฮาร่วมแสดงละครกับนางสักฉาก
เพียงแสร้งทำเป็นโต้เถียงกัน จากนั้นให้ฮองเฮาสาดน้ำใส่สวี่จิ้งหยางก็พอ
แต่ภายหลังสวี่จิ้งหยางเลือกวันที่ฝนตกมาโดยเฉพาะ ราวกับสวรรค์ยังช่วยพวกนางด้วย
แรกเริ่มฮองเฮาไม่เห็นด้วย สวี่จิ้งหยางยังจำได้ว่าพระนางมองนางด้วยแววตาลึกล้ำ ก่อนจะย้อนถามว่า “เจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าองค์หญิงใหญ่จะติดกับ?”
สวี่จิ้งหยางจึงเล่าเรื่องที่พานลู่ไห่ไปสืบข่าวยังชายแดนให้ฟัง
เวลานั้นพานลู่ไห่มักจัดให้ข้ารับใช้ในวังที่ตนพามาด้วยมาปรนนิบัติสวี่จิ้งหยางเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่บ่อยครั้ง
หากลองคิดให้ถี่ถ้วนว่าพวกเขาทำเช่นนี้แล้วจะได้ประโยชน์อันใด ก็ย่อมเดาได้ไม่ยากว่าพวกเขาคิดจะทำอะไร
สวี่จิ้งหยางทูลฮองเฮาว่า “บัดนี้ฝ่าบาททรงเชื่อพระทัยกระหม่อม อีกทั้งกระหม่อมเพิ่งสร้างความดีความชอบ หากพวกนางคิดจะเล่นงาน ก็ทำได้เพียงกุเรื่องจากชาติกำเนิดของกระหม่อม”
ภายหลังสายสืบที่สวี่จิ้งหยางวางไว้ใกล้เรือนของจ้าวซี ก็ยืนยันเรื่องนี้ได้จริง
ฮองเฮาทรงฟังแล้วหัวเราะเยาะ “ฝ่าบาทช่างน่าสงสาร คนรอบกายล้วนหันไปอยู่ฝ่ายตรงข้าม สมควรแล้ว!”
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ฮองเฮาก็ทอดพระเนตรสวี่จิ้งหยางอีกครั้ง
“เจ้าคิดทำร้ายองค์หญิงใหญ่ไปเพื่ออะไร? แล้วเปิ่นกงมีเหตุอันใดต้องช่วยเจ้า? สวี่จิ้งหยาง อย่าลืมว่าเจ้ายังติดค้างคำสัญญาที่ให้ไว้กับเปิ่นกง ยังไม่ได้ทำตามจนถึงบัดนี้ก็ยังตามเป่าฮุ่ยกลับมาไม่ได้!”