พระเนตรของฝ่าบาททอดลงบนร่างสวี่จิ้งหยางอย่างหนักอึ้ง
หลังความตกตะลึงในคราแรกผ่านพ้นไป ก็เหลือเพียงสายตาพินิจพิเคราะห์เฉียบคมดุจเหยี่ยว
การกระทำของสวี่จิ้งหยางในครานี้ ภายนอกดูเหมือนรักษาพระเกียรติแห่งราชสกุล แท้จริงแล้วมิใช่การปิดปากผู้รู้ความจริงอย่างแม่นยำหรอกหรือ
นางฉวยโอกาสอันเหมาะเจาะที่สุด อาศัยนามแห่งการรักษาพระเกียรติราชวงศ์ แต่กลับลงมือขัดขวางมิให้ความจริงปรากฏ ทำให้ผู้ใดจับผิดไม่ได้แม้แต่น้อย ซ้ำยังต้องกล่าวชมนางว่าตัดสินใจเด็ดขาดและจงรักภักดีต่อฝ่าบาท
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ความหนาวเย็นเยียบเยือกก็พลันผุดขึ้นจากก้นบึ้งพระทัยของฝ่าบาท
สวี่จิ้งหยางมิใช่บุตรีของอวี่เหวินโชวอย่างแน่นอน เรื่องนี้ฝ่าบาททรงทราบดีอยู่แก่พระทัย
แต่การที่อวี่เหวินโชวปรากฏตัวขึ้นในจังหวะเหมาะเจาะเช่นนี้ สวี่จิ้งหยางย่อมมิอาจกล่าวได้ว่าบริสุทธิ์
เดิมทีฝ่าบาทตั้งพระทัยใช้แผนนี้กลั่นแกล้งองค์หญิงใหญ่ และริบอำนาจบัญชาการทหารในมือสวี่จิ้งหยาง ทว่ากลับไม่คาดคิดว่าจะปล่อยให้นางรอดพ้นไปได้อย่างปลอดภัย
พระองค์สูดลมหายใจลึก
สวี่จิ้งหยาง... ต้องจัดการนาง คนที่มีความกล้าหาญและเด็ดขาดถึงเพียงนี้ ย่อมเป็นดาบที่แขวนอยู่เหนือพระเศียรของพระองค์!
แต่ในยามนี้ จะลงมือด้วยข้อหาใดเล่า?
การสังหารเศษเดนศัตรูต่างแคว้นที่ลบหลู่ราชวงศ์ มิใช่ความผิด ซ้ำยังเป็นความดีความชอบ
นางเพิ่งสร้างความดีความชอบใหญ่หลวง ในกองทัพกำลังรุ่งโรจน์ดุจตะวันกลางนภา หากลงมือกับนางโดยไร้หลักฐานแน่ชัด ย่อมทำให้ราชสำนักปั่นป่วนเป็นแน่
ความอัดอั้นนี้ ฝ่าบาทจำต้องกล้ำกลืนไว้ชั่วคราว
หลังความเงียบงันชั่วครู่ สุรเสียงของฝ่าบาทก็ดังขึ้น ฟังไม่ออกว่าทรงยินดีหรือกริ้ว “เจาอู่อ๋อง เจ้ามีความผิดอันใด?”
พระองค์ทรงหยุดไปครู่หนึ่ง สายพระเนตรกวาดผ่านศพของอวี่เหวินโชวบนพื้น ก่อนจะกลับมาหยุดอยู่ที่สวี่จิ้งหยางอีกครั้ง น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น