สวี่จิ้งหยางเพิ่งเดินเลียบระเบียงยาว มุ่งหน้ากลับเรือนพิว้หัวของตน
ทว่ากลับเห็นน้องสาวทั้งสอง สวี่จิ้งจือกับสวี่จิ้งเมี่ยวเดินเคียงกันมา
“พี่หญิง พวกเรากำลังจะไปตามท่านพอดี” สวี่จิ้งจือเร่งฝีเท้าเข้ามา คล้องแขนสวี่จิ้งหยางอย่างสนิทสนม
“มีเรื่องอันใดหรือ? พวกเจ้ามิใช่บอกว่าจะเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับการเดินทางคืนนี้อย่างยิ่งใหญ่หรอกหรือ?”
ก่อนหน้านี้สวี่จิ้งหยางตั้งใจจะรั้งพวกนางไว้พูดคุย และถือโอกาสถามเรื่องกู้เจียด้วย คาดไม่ถึงว่าสวี่จิ้งจือกับสวี่จิ้งเมี่ยวจะกระซิบกระซาบกันบางอย่าง ก่อนหาเหตุผลปลีกตัวไป
ครั้นกลับมาอีกครั้ง ใบหน้าของทั้งคู่ต่างประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แฝงความนัย
น้องห้าสวี่จิ้งเมี่ยวพยักหน้า “เตรียมอย่างยิ่งใหญ่จริง แต่เตรียมให้พี่หญิงต่างหาก”
“เตรียมให้ข้า?”
“พี่หญิงมากับพวกเราสิ แล้วก็จะรู้เอง”
สวี่จิ้งหยางถูกพวกนางลากไปยังเรือนพิว้หัว
นับตั้งแต่นางย้ายไปอยู่จวนองค์หญิง เรือนพิว้หัวก็ถูกปล่อยว่างไว้
ทว่าฮูหยินสามยังคงส่งคนมากวาดทำความสะอาดที่นี่ทุกวัน จึงยังคงสะอาดเรียบร้อยดังเช่นวันที่สวี่จิ้งหยางจากไป
แต่ทันทีที่ก้าวเข้าประตู สวี่จิ้งหยางก็เห็นเสื้อผ้าหลากสีสันแขวนเต็มฉากกั้นและชั้นวางของ
แม้แต่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งก็ยังวางเครื่องประดับระยิบระยับไว้มากมาย
นางหรี่ดวงตาหงส์ มองน้องสาวทั้งสองที่อยู่ข้างกาย
สวี่จิ้งจือกะพริบตาปริบ ๆ “คืนนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับ ท่านอ๋องก็จะมาด้วย”
สวี่จิ้งหยางวางท่าอย่างสงบนิ่ง “แล้วอย่างไร?”
“ก็...พี่หญิงควรแต่งตัวให้สะดุดตาสักหน่อย ให้ข้ากับน้องห้าช่วย รับรองว่าท่านอ๋องจะต้องตะลึงแน่”
สวี่จิ้งหยางยิ้มออกมา
นางดึงเก้าอี้ออกมานั่ง แล้วมองใบหน้าของตนในกระจก
การศึกสงครามกว่าครึ่งปี ทำให้นางไม่มีเวลาจัดแต่งกายเหมือนแต่ก่อน