ครานี้ อ๋องผิงจูงมือเฉินหมิงเยว่ ประคองนางก้าวขึ้นบันได
ผู้คนพากันโอบล้อมทั้งสองเข้าไปด้านใน กั๋วกงซูตามหลังอยู่ก้าวหนึ่ง สีหน้าขณะลูบหนวดเคราดูครุ่นคิด
บังเอิญเห็นลู่หยุนเซินยืนอยู่หน้าประตู กั๋วกงซูจึงก้าวเข้าไปหา “หลานลู่ เหตุใดไม่เข้าไปข้างในเล่า”
ลู่หยุนเซินประสานมือคารวะ ข่มความรู้สึกแปลกประหลาดในใจไว้ “ข้ากำลังรอสหายคนหนึ่ง วันนี้นางน่าจะมาร่วมงานมงคลด้วย”
กั๋วกงซูพยักหน้าเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า “ข้าเห็นว่า... วันนี้ท่านอ๋องดูสีหน้าไม่สู้ดีนัก หรือไม่พอใจการสมรสครั้งนี้หรือ”
ลู่หยุนเซินใจสะท้าน
ทว่าบนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มพอเหมาะ เขาประสานมือกล่าวว่า “ท่านกั๋วกงคิดมากไปแล้ว ท่านอ๋องจะไม่พอใจได้อย่างไร การได้แต่งกับบุตรสาวตระกูลเฉินผู้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมและรูปโฉม นับเป็นวาสนาที่สวรรค์ประทานให้”
เขาหยุดเล็กน้อย น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงใจ “ที่จริงเป็นเพราะช่วงนี้ฝ่าบาทกับฮองเฮาประชวรต่อเนื่องกัน เรื่องใหญ่ในราชสำนักครึ่งหนึ่งจึงตกอยู่บนบ่าท่านอ๋อง สีหน้าของท่านจึงเคร่งขรึมกว่าปกติ มิได้ไม่พอใจแต่อย่างใด ขอให้ท่านกั๋วกงวางใจเถิด”
กั๋วกงซูฟังคำอธิบายแล้ว สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย ลูบหนวดพยักหน้า “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าคิดมากไปเอง หลานลู่ เช่นนั้นข้าขอตัวไปต้อนรับแขกก่อน”
“ท่านกั๋วกงเชิญตามสบาย”
เมื่อกั๋วกงซูจากไปแล้ว ลู่หยุนเซินจึงหันไปมองถนน สีหน้าหนักอึ้ง คิ้วขมวดแน่น
หากเขาช่วยพี่เขยพาสวี่จิ้งหยางไปยังห้องหอ มิเท่ากับทำร้ายนางหรอกหรือ
นิสัยของพี่เขย ลู่หยุนเซินรู้ดียิ่ง และย่อมเข้าใจความในใจของอีกฝ่ายด้วย
แต่เมื่อเข้าพิธีสมรสกันแล้ว จะให้กลับคำต่อหน้าผู้คนได้อย่างไร
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลู่หยุนเซินก็ยิ่งเฝ้ารอให้สวี่จิ้งหยางมาถึง จะได้เตือนนางว่าอย่าเข้าใกล้บริเวณห้องหอเด็ดขาด