สวี่จิ้งหยางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “ของขวัญของเราส่งไปถึงแล้วหรือยัง”
หานลู่พยักหน้า
เมื่อเป็นเช่นนั้น สวี่จิ้งหยางจึงกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ไม่ไปแล้ว น้ำใจส่งถึงก็พอ”
นางหันกลับไปมองผิวน้ำอีกครั้ง นัยน์ตาสว่างกระจ่างไร้มลทิน
หานลู่ถามว่า “คุณชายใหญ่แห่งจวนอ๋องหลงซีนัดท่านไปเที่ยวทะเลสาบพรุ่งนี้ ท่านยังไม่ได้ตอบตกลง แม่ทัพจะไปหรือไม่เจ้าคะ”
สวี่จิ้งหยางนิ่งเงียบไป แล้วครุ่นคิดอย่างละเอียด
ที่จริง สิ่งที่นางควรทำที่สุดในยามนี้ คือหาลูกเขยเข้าบ้านที่ควบคุมได้ง่ายสักคน เพื่อปิดหนทางที่ฝ่าบาทจะพระราชทานสมรสตามพระทัยเสียก่อน
สวี่จิ้งหยางคิดทบทวนไปมา หากฝ่าบาทต้องการหาจุดอ่อนจากนาง นอกจากครอบครัวแล้ว ก็เหลือเพียงเรื่องสมรสของนางเท่านั้น
แทนที่จะปล่อยให้ผู้อื่นจัดการ สู้เลือกคนที่เชื่อฟังด้วยตนเองเสียยังดีกว่า
ที่จริงสวี่จิ้งหยางนึกถึงเซียวเหอเย่เป็นคนแรก แต่ไม่นานก็ปัดความคิดนั้นทิ้ง
ท่านอ๋องมีพระคุณต่อนางดุจขุนเขา นางไม่อาจใช้ประโยชน์จากเขาเช่นนี้อีก
ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่าบาทจะทรงยอมให้นางถืออำนาจทหารแล้วแต่งเข้าจวนท่านอ๋องหนิงได้อย่างไร เรื่องนี้ย่อมไม่เป็นผลดีต่อดุลอำนาจระหว่างท่านอ๋องทั้งหลาย
เกรงว่าจะนำภัยพิบัติถึงขั้นล่มสลายมาสู่เซียวเหอเย่เสียด้วยซ้ำ
สวี่จิ้งหยางกล่าวว่า “หากวันนี้ข้าตกปลาได้สามตัว พรุ่งนี้ก็จะไป หากไม่ถึงสามตัว ก็ช่วยปฏิเสธแทนข้าด้วย”
ปล่อยให้สวรรค์เป็นผู้ตัดสินก็แล้วกัน
ในเวลาเดียวกัน เซียวเหอเย่กำลังร่วมงานเลี้ยงมงคลของอ๋องผิง
ก่อนหน้านี้ อ๋องผิงกับเฉินหมิงเยว่ได้กราบไหว้ฟ้าดินตามธรรมเนียมแล้ว จากนั้นก็ถูกส่งเข้าห้องหอไปก่อน
ยามนี้คุณชายใหญ่แห่งจวนอ๋องหลงซี เกอรุ้นลี่ กำลังดื่มสุราสนทนากับสหายหลายคนอย่างสำราญ
เกอรุ้นลี่มีท่าทีอ่อนโยน ใบหน้ากลม ปากกว้าง มองแล้วให้ความรู้สึกซื่อสัตย์จริงใจ