!
จ้าวซีล้มลง หน้าผากกระแทกกล่องน้ำแข็งภายในห้อง นางกรีดร้องออกมาทันที
สายน้ำอุ่นสายหนึ่งไหลลงจากหน้าผาก จ้าวซียกมือสั่นเทาขึ้นแตะเบา ๆ ครั้นมองก็เห็นแต่สีเลือดเต็มตา!
ถึงกระนั้น ฝ่าบาทก็ยังทรงรู้สึกว่าไม่สาสมแก่พระทัย
พระพักตร์ของพระองค์มืดครึ้ม ก้าวฉับ ๆ เข้ามา กระชากเส้นผมของจ้าวซี บังคับให้นางเงยหน้าขึ้น
“เราสั่งให้เจ้ายุยงองค์หญิงใหญ่ เจ้าทำงานกันเช่นนี้หรือ?” น้ำเสียงของฝ่าบาทกดกลั้นโทสะไว้ “สวี่จิ้งหยางไม่เพียงไม่ถูกลากลงน้ำ กลับยิ่งได้ใจผู้คนมากขึ้น!”
จ้าวซีถูกบังคับให้เงยหน้า เลือดเปรอะเปื้อนคิ้วและดวงตา ทำให้นางดูสะบักสะบอมอย่างยิ่ง แววตายังวูบไหวด้วยความหวาดกลัว
“หม่อมฉันได้วางแผนร่วมกับองค์หญิงใหญ่จริง ๆ เพียงแต่หม่อมฉันไม่คิดว่า สวี่จิ้งหยางผู้นั้นจะเจ้าเล่ห์เพทุบายถึงเพียงนี้ ถึงกับมีวิธีโน้มน้าวเป่ยเหลียงให้ส่งอวี่เหวินโชวมาให้พวกเราได้”
กล่าวถึงตรงนี้ นางรีบคุกเข่าลงกับพื้น เอ่ยอย่างร้อนรนว่า “ฝ่าบาท สวี่จิ้งหยางต้องลอบสมคบกับเป่ยเหลียงเป็นแน่ หากกล่าวให้หนัก นางอาจเป็นผู้ทรยศแผ่นดิน!”
ฝ่าบาทเตะเข้าที่ไหล่ของจ้าวซี ตวาดว่า “ตอนนี้เจ้าพูดเรื่องพวกนี้ไปมีประโยชน์อันใด? พวกเจ้าถึงกับใช้สวี่จิ้นคนเดียวให้เป็นประโยชน์ไม่ได้ หากเจ้าไม่ทำงานบกพร่อง แผนการของเราจะล้มเหลวได้อย่างไร?”
จ้าวซีล้มลงกับพื้นอีกครั้ง ซี่โครงตรงตำแหน่งที่ถูกฝ่าบาทเตะเจ็บหนึบ ๆ
นางพักหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ในแววตาที่มองฝ่าบาทพลันมีความเคียดแค้นวาบผ่าน!
เดิมทีฝ่าบาทก็มีพระวรกายไม่แข็งแรงอยู่แล้ว พอกริ้วจนเหงื่อออก แผลพุพองตามพระวรกายก็ยิ่งเจ็บคันจนทนไม่ไหว
พระองค์ทรุดลงนั่งบนพระแท่นมังกรที่กองสุมด้วยผ้าแพรเมฆา ชี้ไปที่พระชงฆ์ของตน “ไป เอาน้ำแข็งมา”
จากนั้น ฝ่าบาทก็เลิกชายพระภูษาขึ้น เผยให้เห็นแผลพุพองที่เน่าเปื่อย