ทางจวนกั๋วกงเวย หลังจากจ้าวซีตามคนจากวังไปแล้ว กั๋วกงเวยก็พุ่งเข้าใส่ไป๋รุ่ยเจี๋ยอีกครั้ง
เขาขึ้นคร่อมไป๋รุ่ยเจี๋ยแล้วทุบตี ปากก็ด่าทอไม่หยุด
สวี่จิ้งหยางยกมือขึ้นเล็กน้อย มู่เตาเข้าใจในทันที ก้าวเข้าไปยกตัวกั๋วกงเวยขึ้นมา
กั๋วกงเวยตะโกนด้วยความโกรธว่า “จิ้งหยาง อย่ามาขวางข้า ข้าจะตีไอ้ลูกอกตัญญูของนางจ้าวนี่ให้ตาย แม่ลูกสามคนนี้ไม่มีใครเป็นคนดีสักคน!”
“หากตีเขาจนตาย เจ้าก็ไปชี้แจงกับตระกูลไป๋ด้วยตนเองเถิด”
คำพูดแผ่วเบาของสวี่จิ้งหยางทำให้กั๋วกงเวยที่มีโทสะเต็มใบหน้าแข็งค้างอยู่กับที่
เขาไม่ได้โง่ ย่อมรู้ดีว่าตนเป็นถึงกั๋วกงผู้สูงศักดิ์ จะต้องชดใช้ชีวิตให้ไป๋รุ่ยเจี๋ยหรืออย่างไร
เพียงแต่กลืนโทสะในใจลงไปไม่ได้ เมื่อนึกถึงก่อนหน้านี้ที่แม่ลูกคู่นี้ประจบเอาใจเขา ที่แท้ก็ทำไปเพื่อหลอกลวงเขาทั้งสิ้น!
กั๋วกงเวยเตะไป๋รุ่ยเจี๋ยอย่างแรงอีกครั้ง ไป๋รุ่ยเจี๋ยร้องโหยหวนออกมา
ระหว่างนั้น พ่อบ้านใหญ่ที่มาจากจวนไป๋กลับเงียบกริบ ไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย
กระทั่งบัดนี้เขาจึงก้าวเข้ามา ประสานมือคารวะสวี่จิ้งหยางกับกั๋วกงเวย “ท่านอ๋อง ท่านกั๋วกง เช่นนั้นข้าน้อยขอพาคุณชายของพวกเรากลับไปก่อน”
“ไม่ได้! จะให้พวกเจ้าพาตัวไปตามใจชอบได้อย่างไร?” เมื่อเห็นสวี่จิ้งหยางไม่พูดอะไร กั๋วกงเวยก็ร้อนใจขึ้นมา “จิ้งหยาง จะปล่อยให้พวกเขาจากไปเช่นนี้ไม่ได้ พวกเขายังไม่คืนเงินที่ติดค้างจวนเราเลย!”
กล่าวแล้วเขาก็จ้องไป๋รุ่ยเจี๋ยเขม็ง “ก่อนหน้านี้พวกเขาเอาเงินจากข้าไปไม่น้อย ยังแอบซื้อร้านค้าและเรือนเอาไว้ นางจ้าวกับบุตรสาวของนางซื้อเครื่องประดับทีละหีบ ๆ!”
“ถึงพวกเขาจะไป ก็ต้องคายของเหล่านี้ออกมาให้หมดก่อน!”
จู๋อิ่งหัวเราะเย็นอยู่ข้าง ๆ “นายท่าน ข้าไม่คิดเลยว่าท่านจะใจกว้างกับบุตรชายบุตรสาวที่เกิดจากนางจ้าวถึงเพียงนี้ คุณหนูใหญ่เป็นบุตรีแท้ ๆ ของท่าน ท่านกลับไม่เคยซื้อเครื่องประดับให้นางสักหีบ!”