สวี่จิ้งหยางเพียงกวาดตามองลานเรือนที่วุ่นวายแวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินจากไปทันที
ยามนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการตามหาฮองเฮาให้พบ มิใช่มาสอบสวนเอาความที่นี่
ทันทีที่ดวงตาแดงก่ำของอ๋องผิงแตะต้องแผ่นหลังของนาง ความอำมหิตในแววตาก็พลันสงบลง กลับคืนสู่ความแจ่มชัดและสุขุมอยู่หลายส่วน
“ระดมกำลังคนทั้งหมดเดี๋ยวนี้ ปิดล้อมหกตำหนัก แล้วค้นหาให้ทั่วทุกตารางนิ้ว!” เขาตวาดสั่งการ ก่อนหันไปมองเฉินหมิงเยว่ “เจ้าอยู่เฝ้าตำหนักฟงอี้ หากไทเฮาเสด็จกลับมา ให้ส่งคนมาแจ้งเปิ่นหวังทันที”
กล่าวจบ เขาก็ก้าวยาว ๆ ไล่ตามสวี่จิ้งหยางไป
ถนนในวังลึกลับลึกเร้น ลมราตรียิ่งเย็นเยียบ
ทั้งสองเร่งฝีเท้าไปตามถนนในวัง คนหนึ่งนำหน้าอีกคนตามหลัง ไม่นานอ๋องผิงก็ไล่ทันสวี่จิ้งหยาง
สวี่จิ้งหยางเหลือบมองเขาแล้วถามว่า “ยามฮองเฮาทรงกลัดกลุ้มหรือคิดถึงเป่าฮุ่ย มีที่ใดที่ทรงมีโอกาสเสด็จไปมากที่สุด”
อ๋องผิงขมวดคิ้วแน่น นัยน์ตาหม่นลงพลางนึกทบทวน “ไทเฮา...ดูเหมือนจะไม่มีสถานที่ใดที่ทรงโปรดเป็นพิเศษ...”
“ลองคิดโดยยึดเป่าฮุ่ยเป็นหลัก!”
อ๋องผิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ไม่รู้ว่าตึกไจ้ซิงจะนับได้หรือไม่ ตอนน้องเก้ายังเล็ก นางชอบขึ้นไปเล่นบนที่สูงที่นั่นที่สุด ทุกครั้งต้องให้ไทเฮาเสด็จไปตามด้วยพระองค์เอง นางถึงจะยอมกลับวังแต่โดยดี”
สวี่จิ้งหยางไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันกายเร่งฝีเท้าไปยังตึกไจ้ซิงทันที
เพิ่งเดินมาถึงถนนในวังที่มุ่งสู่ตึกไจ้ซิง ก็เห็นองครักษ์จวนราชวังกลุ่มหนึ่งถือคบเพลิงเร่งรุดเข้ามา
ผู้นำกลุ่มมีรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม สวมอาภรณ์ที่ขับเน้นเอวคอดเพรียว ยิ่งส่งเสริมบุคลิกงามสง่า
สวี่หมิงอวี้เร่งฝีเท้าเข้ามา สีหน้าเคร่งขรึม ครั้นเห็นทั้งสองก็ประสานมือคารวะทันที “ท่านอ๋อง เจาอู่อ๋อง กระหม่อมได้ยินเรื่องฮองเฮาแล้ว จึงเพิ่มกำลังคนออกค้นหาทั่วทั้งหกตำหนักพ่ะย่ะค่ะ”