เปลวเทียนภายในตำหนักสั่นไหว เงาสะท้อนสีสันวิจิตรทั่วห้องพร่าเลือนพิกล แฝงไอเย็นยะเยือกอย่างไร้ที่มา
ทุกคนขยับไปยังมุมหนึ่งของโถงด้านนอกที่อยู่ห่างออกไป ท่านหมอหลวงถงจึงกล้าลดเสียงลงต่ำที่สุด
ท่านกล่าวว่า “เดิมทีฮองเฮาทรงวิตกกังวลมากเกินไป ความอัดอั้นสุมอยู่ในพระทัย รากโรคฝังลึก บัดนี้เป็นดั่งตะเกียงที่น้ำมันใกล้หมด… ยามนี้ยังทรงประสบเคราะห์ใหญ่เช่นนี้ ไอเย็นล่วงล้ำเข้าสู่อวัยวะภายในทั้งห้า พระวรกายจึงไม่อาจฝืนต่อไปได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“กระหม่อมไร้ความสามารถ ไม่อาจยื้อชีวิตคืนมาได้ คงเหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่วัน จึงขอให้ฝ่าบาททรงเตรียมการไว้แต่เนิ่น ๆ พ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่กี่วัน…” อ๋องผิงกับเฉินหมิงเยว่ราวกับถูกฟ้าผ่า
ร่างของทั้งสองแข็งค้าง สีหน้าซีดขาวราวกระดาษในพริบตา
เซียวเหอเย่ขมวดคิ้วจนเป็นรอยลึก แสงเทียนวูบไหวทำให้ใบหน้าของเขาดูคมเข้มยิ่งขึ้น
“ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือ? หรือใช้โสมกับเขากวางเป็นยาบำรุงฤทธิ์แรง ลองอีกสักครั้ง? ขอเพียงยืดเวลาได้อีกสักครู่ ก็อาจยังมีทางพลิกสถานการณ์”
ท่านหมอหลวงถงส่ายหน้าอย่างช้า ๆ น้ำเสียงหนักอึ้งด้วยความเจ็บปวด “ท่านอ๋องหนิง มิใช่ว่ากระหม่อมไม่ยอมทุ่มเท แต่เป็นเพราะ… แม้แต่เซียนก็ช่วยไม่ได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
ท่านหมอหลวงถงเคยเป็นอธิบดี ปัจจุบันหมอหลวงในสำนักหมอหลวงจำนวนมากล้วนเป็นศิษย์และศิษย์หลานของท่าน
หากท่านกล่าวว่าช่วยไม่ได้ ก็ย่อมหมายความว่ารักษาได้ยากจริง ๆ
เซียวเหอเย่กับสวี่จิ้งหยางเงียบลง ทั้งสองอดไม่ได้ที่จะหันไปมองอ๋องผิง