ฮองเฮาแทบจะเซถลาไปตลอดทาง กว่าจะพุ่งมาถึงกรมวัง
ผู้จัดการในกรมเห็นขบวนเสด็จของฮองเฮามาถึงด้วยพระองค์เอง ก็หน้าตาตื่นตระหนก รีบคุกเข่าลงต้อนรับ
“ฮองเฮาเสด็จมาที่นี่ได้อย่างไรเพคะ?”
ฮองเฮาก้าวเข้าประชิด น้ำเสียงแหลมคม “เอาออกมา! เอาของของเป่าฮุ่ยมาให้เปิ่นกง!”
ผู้จัดการตกใจจนตัวสั่นระริก ยังคิดจะบ่ายเบี่ยง “ฮองเฮาเพคะ ทรงหมายถึงสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ!”
ฮองเฮาตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง ผู้จัดการร้องโอดโอย รีบคุกเข่าลงกับพื้น
“รีบเอามาให้เปิ่นกง! มิฉะนั้นเปิ่นกงจะลงโทษประหารเจ้า!”
แววตาของฮองเฮาดุดันจนน่าหวาดหวั่น เผยความคลุ้มคลั่งราวกับกำลังจะพังทลาย
เหล่าข้ารับใช้ในกรมวังพากันคุกเข่าลงพร้อมเพรียง เงียบกริบราวจักจั่นจำศีล
ผู้จัดการไม่กล้าปิดบังอีกต่อไป รีบคลานเข้าไปด้านในอย่างทุลักทุเล
ครู่ต่อมา เขาก็ประคองหีบไม้สีเข้มใบหนึ่งออกมา มือทั้งสองสั่นเทาขณะยื่นถวาย
ฮองเฮาคว้ามันมา แล้วเปิดฝาหีบออกอย่างแรง
ภายในมีเสื้อผ้าพับไว้ตัวหนึ่ง สีหม่นคล้ำ แทบจะถูกคราบเลือดสีน้ำตาลเข้มซึมทะลุจนชุ่ม
ลวดลายผ้าที่คุ้นตานั้น คือชุดที่ฮองเฮาทรงเลือกด้วยพระองค์เองให้เซียวเป่าฮุ่ย ก่อนจะต้องแต่งไปยังเป่ยเหลียง!
ฮองเฮาราวกับถูกฟ้าผ่า ปลายนิ้วค่อย ๆ ลูบไล้ลวดลายหงส์ที่เปื้อนเลือด ตรงนั้นมีดอกโบตั๋นดอกเล็ก ๆ ซึ่งฮองเฮาทรงปักด้วยพระองค์เอง
บุตรสาวของนาง บุตรสาวของนาง...
ร่างของฮองเฮาโงนเงนอย่างรุนแรง แทบยืนไม่อยู่
มือทั้งสองของนางสั่นเทา กอดชุดเสื้อเปื้อนเลือดที่เย็นเยียบและคล้ายยังมีกลิ่นคาวเลือดแนบอกไว้แน่น ราวกับต้องการกอดมันให้อุ่น ราวกับทำเช่นนี้แล้วเซียวเป่าฮุ่ยจะฟื้นคืนชีพ
แต่ฮองเฮาเองก็รู้ดีว่า ทั้งหมดล้วนไร้ประโยชน์
“อ๊า!!” เสียงร่ำไห้ที่อัดอั้นถึงขีดสุด สุดท้ายก็หลุดออกจากลำคออย่างไม่อาจควบคุม น้ำตาพรั่งพรูราวเขื่อนพัง
ผู้จัดการหมอบอยู่กับพื้น รายงานด้วยเสียงสั่นเครือ “ฮองเฮาโปรดทรงทำใจ...”
ฮองเฮาเงยหน้าขึ้นฉับพลัน จ้องเขาเขม็ง “ชุดเสื้อเปื้อนเลือดของเป่าฮุ่ย เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้!”