“เย่เอ๋อร์ ข้าเหนื่อยแล้ว เจ้าไปกำกับการพระราชทานอสิญญาณแก่องค์รัชทายาทที่ถูกปลดแทนข้าเถิด ห้ามมีความผิดพลาดเด็ดขาด ต้องเฝ้าดูด้วยตาตนเองจนเขาตาย!”
ฝ่าบาทดูเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกำชับอีกครั้ง “รอครึ่งชั่วยามแล้วค่อยไป ต้องแน่ใจว่าเขาสิ้นใจสนิทแล้ว ห้ามผู้ใดช่วยเหลือได้”
เซียวเหอเย่ชะงักเล็กน้อย “พ่ะย่ะค่ะ”
สวี่จิ้งหยางรู้สึกคลางแคลงใจขึ้นมาวูบหนึ่ง
น้ำยาพิษพระราชทานนั้นมีพิษร้ายแรงยิ่ง จะมีโอกาสฟื้นคืนชีพได้อย่างไร?
ฝ่าบาทกำลังระแวงสิ่งใดกัน?
ประตูตำหนักปิดลง อ๋องผิงเดินมาหยุดตรงหน้าสวี่จิ้งหยาง “เปิ่นหวังยังมีเรื่องอื่นต้องจัดการ ขอตัวก่อน”
สวี่จิ้งหยางได้สติ ประสานมือคำนับ “ข้าน้อยก็กำลังจะขอลาอยู่พอดี”
ในตอนนั้นเอง เซียวเหอเย่เอ่ยขึ้นจากด้านหลัง “เจาอู่อ๋อง ไปคุกกับเปิ่นหวังสักเที่ยว”
อ๋องผิงกำลังจะเดินจากไป ครั้นได้ยินก็หยุดฝีเท้า แล้วหันกลับมาด้วยแววตาเย็นเยียบ
“อย่างไร ทำเรื่องเช่นนี้แล้วพี่รองยังกลัวความมืด ต้องมีคนไปเป็นเพื่อนหรือ? เช่นนั้นเปิ่นหวังไปเป็นเพื่อนเจ้าดีหรือไม่?”
สีหน้าเซียวเหอเย่เย็นชา “ไม่เกี่ยวกับเจ้า หากเจ้าว่างก็ไปตรวจสอบคนของเจ้าให้ดีเถิด ว่ามีผู้ใดเกี่ยวข้องกับจวนองค์รัชทายาทบ้าง”
ถ้อยคำนี้ไม่ใช่เพียงคำใบ้อีกต่อไปแล้ว
สีหน้าอ๋องผิงเปลี่ยนไป คล้ายเข้าใจบางอย่าง จึงรีบหันหลังจากไปทันที
เมื่อเซียวเหอเย่มองสวี่จิ้งหยาง สีหน้าแข็งกร้าวจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“เดินไปกับเปิ่นหวังจนถึงคุกก่อน แล้วเจ้าค่อยกลับ มีเรื่องสองสามประโยคที่เปิ่นหวังอยากถามเจ้า เราค่อยพูดกันระหว่างทาง”
“ได้” สวี่จิ้งหยางพยักหน้า
ราตรีมืดมิด ถนนในวังทอดยาว
แสงจันทร์ดุจแพรขาว โปรยปรายเย็นเยียบบนกำแพงวังสีชาดและทางหินเขียว สะท้อนเงาร่างสองคนที่เดินเคียงกัน
เบื้องหลังพวกเขา ขันทีน้อยหลายคนถือถาดน้ำยาพิษ ก้มหน้าติดตามอยู่ห่าง ๆ