ต่อเนื่องมาหลายวัน บรรยากาศในเมืองหลวงพลันเปลี่ยนแปลงไปอย่างฉับพลัน
ถนนหนทางที่เคยคึกคักรุ่งเรือง บัดนี้กลับแฝงกลิ่นอายสังหารเพิ่มขึ้นหลายส่วนโดยไร้รูปร่าง
ทหารจากห้ากองทหารรักษาเมืองเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาสวมเกราะถืออาวุธ ตั้งด่านตรวจสอบผู้คนและขบวนรถม้าที่สัญจรผ่านตามทางแยกใหญ่เล็ก
แม้แต่ตลาดกลางคืนก็ไม่อนุญาตให้เปิด ร้านค้าทั้งหมดต้องปิดประตูหลังพลบค่ำ เคอร์ฟิวที่ไม่ได้ใช้มานานกลับถูกนำมาบังคับใช้อีกครั้ง
แม้แต่ชาวบ้านธรรมดาก็สังเกตเห็นความผิดปกติ กลางวันผู้คนบนถนนต่างเร่งฝีเท้า บทสนทนาก็เบาลงกว่าเดิมมาก
สวี่จิ้งจือเพิ่งพาสาวใช้ออกจากร้านผ้าไหมแห่งหนึ่ง เมื่อเห็นผู้คนบนถนนลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
นางมองไปยังทหารจากห้ากองทหารรักษาเมืองที่กำลังซักถามพ่อค้าแม่ค้าอยู่ไม่ไกล ความสงสัยพลันผุดขึ้นในใจ
ในเมืองหลวง...เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นหรือ?
ช่วงนี้พี่สาวสวี่จิ้งหยางดูเหมือนยุ่งจนไม่เห็นแม้แต่เงา หลายวันก่อนยังส่งจู๋อิ่งกลับมาที่บ้านเป็นพิเศษ กำชับว่าหากไม่มีธุระจำเป็นก็อย่าออกจากบ้าน และให้ระมัดระวังความปลอดภัยภายในจวนด้วย
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด สาวใช้ข้างกายก็สูดลมหายใจเฮือกหนึ่งแล้วกล่าวว่า “คุณหนู ดูทางนั้นเจ้าค่ะ!”
สวี่จิ้งจือมองตามไป ร้านเจิ้นเป่าไจ๋ฝั่งตรงข้ามถนนเป็นร้านเครื่องประดับชื่อดังของเมือง ยามนี้มีชายหญิงคู่หนึ่งเดินออกมาจากด้านในเคียงข้างกัน
ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า สวมชุดแพรสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงความห่างเหิน ที่แท้คือกู้เจีย
ส่วนหญิงสาวข้างกายกำลังคล้องแขนเขาอย่างสนิทสนม
สวี่จิ้งจือรู้จักสตรีผู้นี้เช่นกัน นางคือเฉาชิงอิง ลูกพี่ลูกน้องฝ่ายมารดาของกู้เจีย
นางเงยหน้ามองกู้เจีย ยิ้มแย้มอ่อนหวาน แววตาและสีหน้าเต็มไปด้วยความพึ่งพาและเลื่อมใส
สีหน้าเช่นนี้ ท่าทีสนิทสนมถึงเพียงนี้ ย่อมมิใช่ความสัมพันธ์ธรรมดาอีกต่อไป
สวี่จิ้งจือชะงักไปครู่หนึ่ง
ความรู้สึกอันซับซ้อนยากจะเอื้อนเอ่ยพลันเอ่อท้นขึ้นในใจ แต่สิ่งที่มากกว่าคือความรู้สึกว่าช่างอัปมงคลเสียจริง