นางกล่าวอย่างจริงจังว่า “ฮองเฮา กระหม่อมไม่เคยมีความคิดเช่นนั้น”
น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาฮองเฮา ทว่าสายพระเนตรกลับแน่วแน่ “เทพธิดาไร้ใจ แต่อ๋องเซียงกลับมีใจ ซินเอ๋อร์เป็นคนที่มักยึดติดจนสุดโต่ง เขาหลงรักเจ้าอย่างลึกซึ้ง ทว่าจิ้งหยาง เจ้าเข้าออกในราชสำนัก ย่อมเข้าใจดีที่สุด จักรพรรดิจำเป็นต้องมีพระทัยเด็ดขาด แผ่นดินนี้มีผู้ปกครองได้เพียงคนเดียว หากวันหน้าซินเอ๋อร์ได้ขึ้นครองบัลลังก์ ด้วยสติปัญญาความสามารถของเจ้า เจ้าอาจไม่ยอมอยู่ใต้อำนาจเขาก็เป็นได้”
“ไม่ว่าเขาจะใจร้ายกับเจ้า หรือเจ้าจะโดดเด่นเกินไปจนท้าทายอำนาจจักรพรรดิ ถึงเวลานั้น ‘แผ่นดินกับเจ้า’ ย่อมกลายเป็นทางเลือกที่เขาจำต้องตัดสินใจ นี่มิใช่เรื่องรักใคร่ระหว่างหนุ่มสาว หากเป็นจุดยืนที่เดิมพันด้วยชีวิต!”
“เปิ่นกงมิอาจยืนมองพวกเจ้าเดินไปถึงจุดที่ขุนนางกับจักรพรรดิห้ำหั่นกัน จนภัยพิบัติลุกลามไปทั่วใต้หล้าได้ จิ้งหยาง เจ้าจงเชื่อเปิ่นกง เรื่องบริสุทธิ์ผุดผ่องหลายอย่าง เมื่อมีอำนาจเข้ามาพัวพัน ก็จะเปลี่ยนไปจนจำเค้าเดิมไม่ได้”
สวี่จิ้งหยางรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
ฮองเฮาทรงคิดไปไกลถึงเพียงนี้เชียวหรือ
เมื่อเห็นสวี่จิ้งหยางเหม่อลอย ฮองเฮาก็กุมมือนางแน่นขึ้นอีกครั้ง
“จิ้งหยาง! รับปากเปิ่นกงเถิด ซินเอ๋อร์เป็นพี่ชายเพียงคนเดียวของเป่าฮุ่ย ทั้งยังเป็นสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของเปิ่นกง!”
เมื่อเห็นความวิงวอนและความเจ็บปวดในดวงตาฮองเฮา สวี่จิ้งหยางก็เข้าใจพระประสงค์ของพระนาง
ผู้เป็นบิดามารดาย่อมวางแผนเพื่อบุตรอย่างรอบคอบและมองการณ์ไกล
ครู่หนึ่ง สวี่จิ้งหยางพยักหน้า “ฮองเฮา กระหม่อมรับปาก กระหม่อมจะไม่มีวันเลือกอ๋องผิง”
ฮองเฮาแย้มพระสรวลอย่างซีดเซียว ท่าทางกลับดูอ่อนล้าอย่างยิ่ง
สวี่จิ้งหยางประคองแขนพระนางให้ลุกขึ้น จึงพบว่าใต้ฉลองพระองค์ แขนของฮองเฮาผอมจนราวกับเหลือแต่กระดูก