ม่านรถถูกเปิดออก เผยให้เห็นพระพักตร์เคร่งขรึมขององค์หญิงใหญ่
องครักษ์ยืนอยู่เบื้องหน้าสวี่จิ้งหยาง ประสานมือคารวะ “เจาอู่อ๋อง โปรดเสด็จขึ้นรถม้า เจ้านายของข้าน้อยมีรับสั่งเชิญท่าน”
สวี่จิ้งหยางข่มความรู้สึกวุ่นวายในใจเมื่อครู่ลง ใบหน้าเย็นชา ก้มศีรษะแล้วขึ้นรถม้าไป
องค์หญิงใหญ่มองนาง พลางหัวเราะหึ ๆ
“นึกไม่ถึงจริง ๆ สตรีที่เปิ่นกงเก็บกลับมาจากกองหิมะเมื่อครั้งนั้น เป็นลมหมดสติอยู่แท้ ๆ บัดนี้กลับมีฐานะเสมอเปิ่นกง ทั้งยังมีนามอยู่ในราชวิหารบรรพกษัตริย์”
นางกล่าวพลางลดเสียงลงจนเย็นเยียบ “สวี่จิ้งหยาง เจ้ามีความสามารถจริง ๆ เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่า ตอนเพิ่งกลับถึงเมืองหลวง ใครเป็นผู้ยื่นมือช่วยเจ้าไว้”
“หากไม่มีเปิ่นกงออกหน้าให้ เจ้าย่อมถูกคนตระกูลสวี่รังแกจนตายไปนานแล้ว!”
สวี่จิ้งหยางวางตัวไม่ถ่อมตนและไม่เย่อหยิ่ง มององค์หญิงใหญ่แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว “ดังนั้นเมื่อครู่กระหม่อมจึงลงมือสังหารอวี่เหวินโชว เพื่อระบายโทสะให้องค์หญิงใหญ่ มิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”
“นั่นเรียกว่าฆ่าปิดปาก!” องค์หญิงใหญ่ตวาด “อย่าคิดว่าเปิ่นกงไม่รู้ อวี่เหวินโชวต้องถูกเจ้าซื้อตัวไว้แน่ จงใจประกาศเรื่องของเปิ่นกงต่อหน้าผู้คน”