เขาปล่อยขันทีน้อยในทันที ทว่าสายตายังคงจับจ้องอีกฝ่ายไม่วางตา
“เจ้า...ชื่ออะไร อยู่ตำหนักใด?”
“ขะ...ข้าน้อยหวานชุ่น...รับใช้ที่สำนักหมอหลวง มีหน้าที่นำยาถวายฝ่าบาท...” หวานชุ่นทรุดอ่อนแรงลงกับพื้น ตอบตะกุกตะกัก
ฝ่าบาทหรี่พระเนตรลงเล็กน้อย
ยามนี้ยังไม่ถึงช่วงเวลาสำคัญ องค์หญิงใหญ่คงจัดขันทีน้อยขี้ขลาดรักตัวกลัวตายเช่นนี้มาส่งยา เพราะคาดไว้แล้วว่าเขาคงไม่กล้าแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป
อีกทั้งตำแหน่งเล็ก ๆ ที่ไม่มีผู้ใดใส่ใจในสำนักหมอหลวง ก็เหมาะจะนำมาใช้ประโยชน์พอดี
เขาต้องการคน คนที่หวาดกลัวและยอมศิโรราบต่อเขาอย่างหมดใจ ทั้งยังเป็นเพียงตัวเล็ก ๆ ที่ยังไม่เป็นที่สนใจของขุมอำนาจฝ่ายใด
“หวานชุ่น” สุรเสียงของฝ่าบาททุ้มต่ำและเปี่ยมแรงกดดัน “เจ้าอยากตาย หรืออยากมีชีวิตอยู่?”
“อยากมีชีวิตพ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาท ข้าน้อยอยากมีชีวิต!” หวานชุ่นโขกศีรษะรัวราวกับตำกระเทียม
“อยากมีชีวิตก็ดี” ฝ่าบาทค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้น แม้พระวรกายจะอ่อนแอ แต่แรงกดดันของผู้ครองอำนาจมาเนิ่นนานก็ทำให้หวานชุ่นไม่กล้าเงยหน้า
พระเนตรดำลึก พระปรางผ่ายผอมตอบลงเล็กน้อย ยิ่งขับให้พระเนตรมังกรคู่นั้นดูเย็นเยียบและน่าสะพรึง
“นับจากนี้ ชีวิตของเจ้าเป็นของเรา จงทำตามที่เราสั่ง เมื่อเรื่องสำเร็จ เราจะประทานความมั่งคั่งให้เจ้าตลอดชีวิต! หากกล้ามีใจคิดคดแม้แต่น้อย หรือแพร่งพรายออกไปแม้เพียงครึ่งคำ...”
ฝ่าบาทมิได้ตรัสต่อ ทว่าจิตสังหารอันเย็นเยียบก็ทำให้หวานชุ่นรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
“ข้าน้อยยอมตายหมื่นครั้งก็ไม่ปฏิเสธพ่ะย่ะค่ะ! ยอมตายหมื่นครั้งก็ไม่ปฏิเสธ!” เมื่อเผชิญพระราชอำนาจอันเด็ดขาด หวานชุ่นก็ถวายความภักดีแทบจะเป็นสัญชาตญาณ
“ดีมาก” ฝ่าบาทสูดพระปัสสาสะลึก ก่อนเริ่มวางแผน
พระองค์ชี้ไปยังชั้นหนังสือที่อยู่ไม่ไกล “ในนั้นมีช่องลับ ที่นั่นมีจดหมายฉบับหนึ่ง เจ้านำไปส่งให้องคมนตรีตรวจการซ่ายตูอวี้ชื่อหยวนจื้อเจี้ยน จำไว้ ขอเพียงเจ้าจัดการเรื่องนี้อย่างเงียบเชียบได้ เจ้าก็จะมีความชอบเป็นอันดับแรก!”