“ใต้เท้าหยวน” องค์รัชทายาทตรัสขึ้นก่อน ใบหน้าเปี่ยมสง่าบัณฑิตยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยน “ความภักดีของท่าน ข้ากับป้าซื่อล้วนรับรู้ เพียงแต่คุณหมอหลวงกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า พระบิดาจำเป็นต้องพักฟื้นอย่างสงบ ห้ามถูกรบกวนแม้แต่น้อย ท่านส่งเสียงเอะอะอยู่หน้าประตูวังเช่นนี้ มิใช่ยิ่งให้ผลตรงกันข้ามหรือ? หากมีเรื่องสำคัญ บอกข้าก็เหมือนกัน”
หยวนจื้อเจี้ยนประสานมือคารวะ ท่าทางนอบน้อม ทว่าน้ำเสียงกลับไร้ซึ่งช่องให้ต่อรอง “กระหม่อมขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงห่วงใย”
“แต่สิ่งที่กระหม่อมร้องขอ มิใช่เพื่อกราบทูลเรื่องใด หากแต่เพื่อเข้าเฝ้าฝ่าบาท! หากไม่ได้พบฝ่าบาทด้วยตาตนเอง ใจกระหม่อมย่อมไม่อาจสงบ เหล่าขุนนางและราษฎรทั่วหล้าก็ย่อมไม่อาจวางใจเช่นกัน! นี่คือหน้าที่ของขุนนาง และเป็นหลักแห่งจารีต!”
องค์หญิงใหญ่วางถ้วยชาลง น้ำเสียงเปี่ยมอำนาจ “ใต้เท้าหยวน ฝ่าบาทเพียงประชวร ต้องใช้เวลาพักฟื้น”
“ท่านเป็นขุนนางอาวุโสสองรัชสมัย ย่อมรู้ว่าเวลานี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการรักษาเสถียรภาพของราชสำนัก หากดึงดันเช่นนี้จนราชสำนักและบ้านเมืองปั่นป่วนจะทำอย่างไร? มีเรื่องใดอีกหรือที่องค์รัชทายาทตัดสินใจไม่ได้?”
วาจาของนางอ่อนโยนเจือความแข็งกร้าว ทั้งเป็นคำเตือนและคำขู่
หยวนจื้อเจี้ยนกลับราวกับไม่เข้าใจคำข่มขู่ในนั้น ส่ายหน้าช้า ๆ อย่างดื้อรั้น
“มิใช่ว่ากระหม่อมไม่เชื่อมั่นในองค์รัชทายาท แต่กระหม่อมต้องเห็นฝ่าบาทด้วยตาตนเอง! มิฉะนั้น กระหม่อม...กระหม่อมไม่อาจถวายคำตอบต่ออดีตจักรพรรดิ และไม่อาจชี้แจงต่อใต้หล้าได้!”
ถ้อยคำนี้หนักหน่วงเกินไปแล้ว
สีพระพักตร์ขององค์รัชทายาทค่อย ๆ มืดครึ้มลง
ความอ่อนโยนบนใบหน้าองค์หญิงใหญ่เลือนหายไปหลายส่วน นางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาเฉียบคม
“ใต้เท้าหยวน เปิ่นกงกับองค์รัชทายาทกล่าวเกลี้ยกล่อมท่านด้วยดี เพราะเคารพในวัยวุฒิและบารมีของท่าน”
“ท่านเอ่ยถึงจารีตและหน้าที่ขุนนางอยู่ปาก แต่การบีบบังคับให้ฝ่าบาทผู้ประชวรหนักมีพระราชดำรัสเรียกเข้าเฝ้า นับเป็นหน้าที่ขุนนางตามจารีตหรือ? การรบกวนพระราชฐานมีโทษสถานใด ท่านคงรู้ดีมิใช่หรือ?”
นี่คือการข่มขู่กันอย่างโจ่งแจ้ง