ทว่าสีหน้าของนางกลับสงบนิ่งไร้คลื่นลม ค้อมกายลงอีกครั้ง น้ำเสียงแจ่มชัดและมั่นคง “ทูลฝ่าบาท ข้าน้อยยังไม่มีความคิดเช่นนั้น บัดนี้ราชกิจในราชสำนักวุ่นวายยิ่ง ข้าน้อยปรารถนาเพียงทุ่มเทกำลังทั้งหมด จงรักภักดีต่อฝ่าบาทและตอบแทนแผ่นดิน มิกล้าแบ่งใจไปสนใจเรื่องอื่น”
ฝ่าบาทได้ยินดังนั้น ก็ถอนพระปัสสาสะเบา ๆ
น้ำเสียงของพระองค์อ่อนโยนขึ้นทุกที ราวกับผู้อาวุโสผู้ห่วงใยคนรุ่นหลังอย่างแท้จริง
“ช่างเป็นเด็กสาวโง่เขลาเสียจริง เจ้าเป็นแม่ทัพผู้มีความสามารถ ทั้งยังเป็นขุนนางที่ดี เรารู้ดี ทว่าชีวิตหนึ่งของหญิงสาว สิ่งสำคัญที่สุดท้ายที่สุดก็ยังเป็นการมีสามีที่รู้จักห่วงใย และมีบ้านที่อบอุ่นมั่นคง”
พระองค์ก้มพระพักตร์ พระหัตถ์ผ่ายผอมลูบฉลองพระองค์เบา ๆ แล้วถอนพระปัสสาสะ “เมื่อเจ้าอายุเท่าเราแล้ว เจ้าก็จะเข้าใจ ไม่ว่าผลงานจะยิ่งใหญ่เพียงใด ไม่ว่าอำนาจจะหนักหนาเพียงไหน ก็ยิ่งใหญ่ไปกว่าการเกิด แก่ เจ็บ ตายไม่ได้”
“ชีวิตคนเรานั้น หากกล่าวให้ถึงที่สุดแล้ว ช่างโดดเดี่ยวยิ่งนัก หากไร้คนรู้ใจอยู่เคียงข้าง จะนับว่ามีความสุขได้อย่างไร?”
“เจ้าไม่ได้รับความรักจากบิดามารดามาตั้งแต่เล็ก เราเห็นอยู่ในสายตา รู้ว่าเจ้าเป็นเด็กอาภัพ ด้วยเหตุนี้ การมีสามีที่รักและทะนุถนอมเจ้า เข้าใจความเหน็ดเหนื่อยของเจ้า คอยปลอบประโลมความเปล่าเปลี่ยวของเจ้า ย่อมดีกว่าชื่อเสียงลาภยศใด ๆ”
สวี่จิ้งหยางหลุบตา มองเงาร่างเลือนรางของตนที่สะท้อนอยู่บนพื้นสะอาดมันวาว
“ฝ่าบาททรงห่วงใยเช่นนี้ ข้าน้อยซาบซึ้งในพระมหากรุณาเป็นล้นพ้น เพียงแต่ข้าน้อยมิได้มีผู้ใดอยู่ในใจ”
“หากวันหน้าต้องพูดถึงเรื่องแต่งงานจริง ๆ ข้าน้อยก็หวังว่าจะได้พบผู้ที่รักกันจากใจจริง รู้ใจกันและอยู่เคียงข้างกัน ใช้ชีวิตร่วมกันไปจนชั่วชีวิต”