รุ่งเช้าวันถัดมา ประตูวังค่อยๆ เปิดออกท่ามกลางหมอกยามเช้า
สวี่จิ้งหยางสวมชุดขุนนาง หลังเสร็จสิ้นการประชุมยามเช้า นางก็เดินทางไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทที่พระตำหนักบรรทมเพียงลำพัง
ภายในพระตำหนัก ความเย็นของต้นฤดูใบไม้ร่วงถูกม่านประตูหนาหนักกั้นไว้ด้านนอก
ฝ่าบาทประทับบนพระที่นั่งไม้จื่อถานแกะสลักลายมังกร แม้เพิ่งเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง แต่กลับทรงห่มเสื้อคลุมใหญ่ขนเพียงแดงหนาหนักแล้ว
พระพักตร์เหลืองซีดเจือสีเทาเขียว เบ้าพระเนตรลึกโบ๋ มีเพียงดวงเนตรคู่นั้นที่ยังคมกริบราวเหยี่ยว
ภายในท้องพระโรงจุดกำยานหลงเสียนกลิ่นเข้ม ควันลอยอ้อยอิ่งขึ้นจากกระถางกำยานปิดทอง ทว่ากลับกลบกลิ่นยาที่ลอยจางๆ อยู่ในอากาศไม่ได้
สวี่จิ้งหยางรู้ดีว่า กลิ่นกำยานเข้มข้นนี้มีไว้เพียงเพื่อปกปิดกลิ่นเน่าเหม็นจากพระวรกายของฝ่าบาท ซึ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน
“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท” นางค้อมกายคำนับ
ฝ่าบาทยกพระหัตถ์ขึ้นเล็กน้อย พระพักตร์อ่อนโยน “เจาอู่ วันนี้เจ้ามาด้วยเหตุใดหรือ”
สวี่จิ้งหยางกำลังจะกราบทูลเรื่องออกจากเมืองหลวง ก็เห็นขันทีใหญ่ก้มตัวเร่งฝีเท้าเข้ามาจากท้องพระโรงชั้นนอก
“ฝ่าบาท เจ้าเมืองหลวงรายงานว่า จ้าวจงเต๋อตายกะทันหันในบ้านเมื่อคืนนี้” ขันทีใหญ่ลดเสียงลง “แม้เขาจะพ้นจากตำแหน่งไปแล้ว แต่ถึงอย่างไรก็เคยเป็นขุนนางผู้ได้รับพระราชโองการ เรื่องงานศพของเขา...ขอฝ่าบาททรงมีพระบัญชาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
ฝ่าบาทแค่นพระสรวล พระองคุลีผอมแห้งเคาะที่วางพระกรอย่างแรง “มีพระบัญชา? เราไม่ได้ลงโทษเขาเพราะความผิดฐานกบฏต่อพระเจ้าแผ่นดินของบุตรสาวเขา ทั้งที่ควรพัวพันถึงเขาด้วย ก็นับว่าเมตตาเป็นพิเศษแล้ว ยังคิดให้เราพระราชทานสมญานามหลังตาย จัดงานศพอย่างยิ่งใหญ่หรือไร”
ขันทีใหญ่เอ่ยเตือนในจังหวะเหมาะสม “จ้าวจงเต๋อเคยออกรบ มีความดีความชอบจากการศึกติดตัวพ่ะย่ะค่ะ”